Τον τελευταίο καιρό-και όχι άδικα-πληθαίνουν οι φωνές και οι δηλώσεις θαυμασμού για αυτό που ονομάζεται φαινόμενο-Μπάρσα.Παράδειγμα η δήλωση του μάνατζερ Ντάριο Γκράντι που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ μας.Μίλησε ο Γκράντι για την εξαιρετική ικανότητα των παικτών της Μπάρσα,την υψηλή τεχνική τους κατάρτιση,αλλά και την αυτοπεποίθηση,εφυία του συνόλου αυτής της ομάδας.
...Τελικός του '82 στην Ισπανία,οι ιταλοί πετυχαίνουν το τρίτο γκολ και η φωνή των ποδοσφαιρικών παιδικών μας χρόνων του Γιάννη Διακογιάννη ουρλιάζει:''το ποδόσφαιρο των μηχανών,το ποδόσφαιρο των ρομπότ....''Οι μαγικοί ήρωες της Βραζιλίας έχουν αποκλειστεί και μια νέα εποχή για το ποδόσφαιρο δείχνει να ανατέλλει...
Αυτό που τελείωνε τότε ήταν το παλιό ποδόσφαιρο ή καλύτερα η μπάλα που παιζόταν στις αλάνες και στις φτωχογειτονιές.Οι παίκτες που βασίζονταν μόνο στο ατόφιο,ακατέργαστο ταλέντο τους,στο ένστικτο,στην αγάπη για το τόπι.Χωρίς πολλές φορές αθλητικά,σωματικά προσόντα,στηριγμένοι στη ''δική'' τους προσωπική παιδεία.Πήγαιναν να δοκιμαστούν σε κάποιο σωματείο και ο προπονητής πρώτα απ'όλα τους ζητούσε να κάνουν κοντρόλ,να δει,να καταλάβει,αν το κατέχουν...
Και ήρθε η νέα εποχή...Ταχύτητα,γυμναστήριο,κάλυψη χώρου,συστήματα,μαρκάρισμα με ξύλο,είναι μερικά από τα προσόντα που πρέπει να πληρεί ο ποδοσφαιριστής.''Φακελωμένος'' και αξιολογημένος εξονυχιστικά για τη δουλειά που θέλει ο κόουτς.Και ας μη ξέρει να πασάρει καλά,αρκεί να είναι εκεί,σκοπός στο τέρμα και να έχει δύναμη στα χέρια για να τραβάει καλά.Τώρα το τεστ για το νέο φυντάνι είναι σε πόσο χρόνο κάνει το κατοστάρι,όχι η περιτή τρίπλα.
Και μετά ήρθε η Μπάρσα...Οι ομάδες που αποτελούν ποδοσφαιρικά ορόσημα στην ιστορία δεν είναι αυτες που σηκώνουν τίτλους με το τσουβάλι.Κατά κύριο λόγο είναι αυτές που φέρνουν το ΝΕΟ στο ποδόσφαιρο.Οι παίκτες αυτής της ομάδας ξεχωριστά,αλλά και σαν σύνολο με το παγκοσμίου θαυμασμού παιχνίδι τους,αποδομούν,τελειώνουν και ουσιαστικούν εξευτελίζουν την εικόνα του μοντέλου ποδοσφαιριστή-ρομπότ.Την εικόνα μιας βαρετής,προβλέψιμης,στην ουσία''βλακώδους'' μπάλας που ταλαιπωρεί τα μάτια των θεατών.Είναι ευλογημένη αυτή η φουρνιά,όχι μόνο γιατί επιδεικνύει ατομικά την ύψιστη τέχνη της,αλλά και γιατί συνολικά ζωγραφίζει τους πιο όμορφους ποδοσφαιρικούς πίνακες.Είναι αυτή η ομάδα που θα κάνει το χρόνο να μιλάει για προ και μετά Μπάρσα εποχή...
9 σχόλια:
πολυ ωραιο αρθρο αλλα βρηκα κατι λαθος
το ενστικτο δεν γινεται να πεθανει...
αυτο κανει το γκολ!
Ευχαριστώ.Ναι, δεν πεθαίνει,αν και αλλοιώνεται συνεχώς από τις προκαθορισμένες κινήσεις των συστημάτων και του συγκεκριμένου τελειώματος της φάσης.
σενιορ δασκαλε, ο διακογιαννης λεει στην περιγραφη του "Το μπρίο και η φαντασία, κέρδισε το ποδόσφαιρο των ρομπότ" για να κραξει τους γερμανους στον τελικο.
Και εκθειαζοντας την ιταλια, ενω εσυ το χρησιμοποιεις εντελως διαφορετικα.
Και φυσικα, καμια σχεση με βραζιλια......
Σωστός ο Γιάννης σε σχέση με αυτό που είπε ο Διακογιάννης.Αυτό βέβαια δεν αλλοιώνει το γενικότερο πνεύμα του άρθρου. Και επίτρεψε μου να πω, ξέχωρα απ αυτό που είπε ο Διακογιάννης, πως η ιταλική σχολή κάθε άλλο παρά εκπρόσωπος του μπρίου και της φαντασίας ήταν τότε (όχι πως είναι τώρα βέβαια). Εκτός αν εννοούσε το συγκεκριμένο παιχνίδι
Παιδιά,έγραψα τι είπε ο Διακογιάννης μόλις μπήκε το γκολ,δεν έγραψα για ποιον το είπε.Τέλος πάντων,η φράση ήταν μια αφορμή,όπως σωστά λέει ο Νίκος.
Φίλε Γιάννη ξέχωρα απ'αυτό θα ήθελα τη γνώμη σου για το άρθρο.
νικο: πραγματι, εντελως (μα εντελως) αστοχο το σχολιο του διακογιαννη για την ιταλια (την αιωνια εκπροσωπο του ποδοσφαιρου σκοπιμοτητας). Αν δεν κανω λαθος, ιταλοφιλος δεν ειναι ο διακοτζιαννι; :) τι αλλο να λεγε...
daskale: αν και δασκαλος, μια χαρα τα πας! :)
απο τον τιτλο του αρθρου, μου γεννηθηκε μια απορια: η εποχη του βλακα οπαδου ποτε θα τελειωσει αραγε;
Οχι Γιάννη
Γαλλόφιλος ;)
Το τέλος εποχής του βλάκα οπαδού θα έρθει μαζί με τη συντέλεια του κόσμου φίλε Γιάννη :)
Η γνωστή φράση για το αήτητο του βλάκα,''η βλακεία είναι ανίκητη'',βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της,στον οπαδό.
Γιάννη,έγινα δάσκαλος για να δω πώς είναι να είσαι μαθητής.
Δημοσίευση σχολίου