Με το φορτωμένο πρόγραμμα της Μαδρίτης και της Μπάρσα αλλά και με το πολυσυζητημένο θέμα του ντόπινγκ ασχολείται αυτή τη βδομάδα στο καθιερωμένο άρθρο του στο El Periodico ο Γιόχαν Κρόϊφ
«Μετά την διακοπή των πρωταθλημάτων για τις υποχρεώσεις των εθνικών ομάδων, η κάθε ομάδα θα έχει φτάσει στην πιο κρίσιμη φάση της σεζόν. Η κατάκτηση ή η απώλεια των τίτλων θα είναι πια θέμα λεπτομερειών. Η διακοπή θα κρατήσει περίπου δύο εβδομάδες, που είναι αρκετός χρόνος. Όταν όμως οι ομάδες θα επιστρέψουν στις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις, οι μηχανές θα πρέπει να δουλεύουν στο φουλ. Οι Μπάρσα και Ρεάλ έχουν 12 ματς σίγουρα στην ατζέντα τους, τα οποία μπορεί να γίνουν 14 αν φτάσουν στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ ή και 15 αν φτάσουν στον τελικό του Γουέμπλεϊ. Μιλάμε για δύο μήνες με δύο ματς την εβδομάδα, εκτός κι αν οι δυο τους συναντηθούν στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ.
Ανησυχία για τραυματισμούς? Για κάρτες? Για την φυσική κατάσταση των παικτών? Κάθε άλλο κατά την άποψή μου. Προσωπικά είμαι ευτυχής που είμαι ζωντανός και το ίδιο πρέπει να ισχύει και για τις Μπάρσα και Ρεάλ. Έχοντας μπει στην τελική ευθεία, θα τα δώσουν όλα για να τα κερδίσουν ή να τα χάσουν όλα. Έχοντας την ποιότητα που έχουν οι Μπάρσα και Ρεάλ τουλάχιστον θα ξέρουν ότι έχουν και πολλές πιθανότητες να είναι από τους τελευταίους που θα «πέσουν». Και όσο για τα περισσότερα ματς που συνεπάγονται περισσότερη κούραση και περισσότερες κάρτες, δεν είναι κάτι πρωτοφανές. Κάθε χρόνο έτσι είναι τα πράγματα. Η διαφορά είναι πως τα τελευταία χρόνια είναι η Μπάρσα που κουράζεται περισσότερο, ενώ η Μαδρίτη ήταν σε λίγο πιο χαλαρή φάση. Κι όμως η Μπάρσα ουδέποτε παραπονέθηκε για κούραση. Παραδόξως, αυτοί που γκρινιάζουν είναι οι Μαδριλένοι.
Έχοντας εμπειρίες και σαν παίκτης αρχικά και σαν προπονητής ακολούθως, κατάλαβα ότι απλά πρέπει να ζούμε την στιγμή. Και όταν έρχεται ο Μάιος και κερδίζουμε τα πάντα, νιώθουμε πως πρόκειται για την τέλεια κατάληξη. Τι γίνεται όμως όταν συμβαίνει το αντίθετο? Όλα είναι μέσα στον αθλητισμό και την ζωή. Και η επιτυχία και η αποτυχία. Το πιο σημαντικό και για την Μπάρσα και την Ρεάλ είναι πως από την αρχή των υποχρεώσεών τους μέχρι το τέλος αυτής της σεζόν είναι πως οι χαρές τους είναι περισσότερες από τις λύπες. Ακόμα κι αν κάποιος από τους δύο-που δεν γίνεται αλλιώς- χάσει στον τελικό του Κυπέλλου ή αποκλειστεί στην τελική φάση του Τσάμπιονς Λιγκ, δεν σημαίνει αυτόματα ότι η σεζόν είναι αποτυχημένη. Καλό είναι να κοιτάμε την σεζόν συνολικά κι όχι τμηματικά. Θα ήταν αποτυχία για την Ρεάλ αν η Μπάρσα δεν τους άφηνε τίποτα? Ίσως και όχι. Και αν γίνει το ανάποδο? Και πάλι, όχι. Το θέμα είναι πως και οι δύο έκαναν μια πολύ καλή χρονιά.
Όλοι θέλουν να κερδίζουν, αλλά η γραμμή μεταξύ αποτυχίας κι επιτυχίας είναι πολύ δυσδιάκριτη. Η Μπάγερν Μονάχου είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα. Σε δέκα μέρες έμεινε εκτός όλων της των στόχων. Και όλα τα αντίστοιχα ματς τα έχασε στην έδρα της. 0-1 με την Σάλκε του Ραούλ για το Κύπελλο, 1-3 με την Μπορούσια για το πρωτάθλημα και 2-3 κόντρα στην Ίντερ για το Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτή είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου ίσως βέβαια σε λίγο σκληρή εκδοχή.
Στην Αγγλία, παρόμοια περίπτωση είναι της Άρσεναλ. Το μόνο που της έχει απομείνει είναι το πρωτάθλημα, αν όμως φέρει λίγες έστω διαδοχικές ισοπαλίες, τότε δεν έχει καμία ελπίδα. Μπορεί ο τίτλος να θεωρείται ως το πιο σημαντικό πράγμα στον αθλητισμό, εγώ όμως δίνω μεγαλύτερη σημασία στην προσπάθεια και το ευ αγωνίζεσθαι. Όταν είδα τα μηνύματα συμπαράστασης από τους παίκτες της Ρεάλ και της Λιόν για τον Άμπι, ένιωσα περήφανος που ανήκω στον χώρο του αθλητισμού. Έχοντας όμως ακούσει και διαβάσει όλα όσα έχουν υπονοηθεί, λεχθεί και αφεθεί να εννοηθούν περί ντοπαρίσματος και μη έντιμων μέσων από πλευράς Μπαρσελόνα, δε με κάνουν να νιώθω και πολύ καλά. Οι κατηγορίες είναι τόσο σοβαρές που επιβάλλεται τουλάχιστον μια συγνώμη. Και όχι απλά να ειπωθεί ότι «εμείς δεν έχουμε καμία σχέση και καταδικάζουμε», αλλά να ζητηθεί μια τίμια και ξεκάθαρη συγνώμη από την πλευρά της Ρεάλ.
Ο σχεδόν υποτιμητικός τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε μεγάλη μερίδα του Τύπου τους αντιπάλους της Μπάρσα και της Ρεάλ για το Τσάμπιονς Λιγκ, δείχνει την διαφορά μεταξύ κάποιου που είναι αθλητής και κάποιου που δεν είναι. Ένας ποδοσφαιριστής δεν θα έδειχνε ποτέ δημόσια ότι κοιτάει τον αντίπαλό του αφ υψηλού, ενώ αυτοί που ποτέ δεν έχουν ακουμπήσει χορτάρι μπορούν φαίνεται να το κάνουν με μεγάλη ευκολία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου