Επαιξα μπάλα με το Μέσσι!!!

Ο Κορνήλιος μόλις είχε ξυπνήσει. Ένιωθε ζαλισμένος. Το παράδοξο ήταν πως του άρεσε. Τον διακατείχε μια γλυκιά αίσθηση. Του πήρε κάποια δευτερόλεπτα μέχρι να καταλάβει. Να θυμηθεί. Είχε δει ένα όνειρο. Είχε δει τον εαυτό του σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Πιο συγκεκριμένα στο γήπεδο της Μπαρσελόνα. Στο σύγχρονο ποδοσφαιρικό θέατρο παραγωγής συνεχόμενων ποδοσφαιρικών παραστάσεων υψηλού επιπέδου. Είχε δίκιο ο γνωστός ατακαδόρος Γιώργος Γεωργίου που ζήτησε από τη γυναίκα του να του κατεβάσει κουστούμι για να το φορέσει πριν παρακολουθήσει αγώνα της Μπάρσα.

Μετά από δύο λεπτά το πήρε αλλιώς. Πάτησε εθελοντικά το pause του μυαλού του. Σηκώθηκε από το κρεβάτι. Πήγε στο παράθυρο και κοίταξε το ημιχιονισμένο τοπίο της γειτονιάς του. Σχεδόν τέλειο...Έφτιαξε έναν φραπέ, αν και θα ταίριαζε με την περίσταση ένα ζεστό ρόφημα. Βαριόταν πολύ, όμως, να περιμένει το βράσιμο. Άναψε τσιγάρο και παραδόθηκε, εκ νέου, στη μυσταγωγία των πρόσφατων αναμνήσεων. Ήθελε να ξαναζήσει ότι είχε δει. Έστω και σε replay. Άλλωστε, τώρα, θα μπορούσε να βγάλει και συμπεράσματα.

Βρισκόταν ολομόναχος στις κερκίδες του γηπέδου. Λίγο εγωιστικό αυτό, αλλά ποιος ποινικοποιεί, ποιος φορολογεί τα όνειρα;...Έβλεπε τη Μπάρσα να κεντάει στο γήπεδο. Το Μέσι να ντριμπλάρει, τον Τσάβι να αλλάζει τη μπάλα με τον Ινιέστα. Τον Πέπε να απολαμβάνει βλέποντας την πραγμάτωση των σχεδιασμών της προπόνησης. Απέναντι σε έναν αντίπαλο, περίεργο αν μη τι άλλο, που φόραγε διαφορετικές μπλούζες. Έντεκα αντίπαλοι, έντεκα διαφορετικοί χρωματικοί συνδυασμοί. Παράξενα πράγματα...Ίσως να ήταν η μικτή αντι-μπαρσελόνα, να εκτιμηθεί το αδόκιμο της σκέψεως...

Ένιωσε την ανάγκη να κατέβει κάτω. Να εγκαταλείψει την παθητική θέση του στην κερκίδα. Να αναβαθμίσει τα συναισθήματα του. Να παίξει μαζί τους. Να αλλάξει έστω και μια πάσα. Άρχισε να προσεγγίζει τον αγωνιστικό χώρο. Και ξάφνου όλα άλλαξαν! Κατεβαίνοντας το τοπίο είχε παραλλαχθεί κομμάτι...Έβλεπε άλλες φιγούρες. Να ανταλλάσσουν κασέτες. Κάποιοι φόραγαν στολές διαιτητών. Είδε κότερα και στη θέση των τερμάτων παράγκες. Πως θα μπει άραγε γκολ όταν αντί για τερματοφύλακες υπάρχουν παλιόξυλα; Οπαδικές εφημερίδες παρατημένες σε μια γωνιά. Σε ένα σημείο ήταν κρεμασμένη μια σημαία της Σούπερ Λίγκα. Αηδίασε. Έσπευσε να απομακρυνθεί. Επιστράτευσε τον πιο γρήγορο βηματισμό του.

Ασυναίσθητα τράβηξε το δρόμο για τα αποδυτήρια. Τότε πραγματώθηκε κάτι που θα ζήλευαν εκατομμύρια άνθρωποι. Έπεσε πάνω στο Μεσι. Ο Αργεντίνος τον χαιρέτισε πρόθυμα. Τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη και του έβγαλε ένα αυτόγραφο από την τσέπη του μπουφάν του. Ο Κορνήλιος αρνήθηκε. Δεν ήταν αυτής της λογικής. Του ζήτησε συγχώρεση για την ύβρη του και του επεξήγησε πως του αρκεί που είναι εκεί, δίπλα του. Τον ρώτησε τι θα κάνει στην επόμενη ώρα του. Του είπε πως θα πάει με κάποιους φίλους του από την ομάδα σε ένα γηπεδάκι να παίξουν ποδόσφαιρο. Ο Ντηλ είχε έντονη μια απορία. Τον ρώτησε γιατί διακόπηκε το ματς που παρακολουθούσε πιο πριν. Έκπληκτος ο Λίο αναρωτήθηκε για ποιο πράγμα του μίλαγε. Ο Κορνήλιος σιώπησε και ακολούθησε τον μεγάλο παίκτη. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι πρωτοβουλίες μπορεί να σηματοδοτούν αυτογκόλ. Εκεί το όνειρο σταμάτησε.

«Ναι, μάλλον, έπαιξα μπάλα με το Μέσι. Έστω και στο όνειρο μου. Θα έχω να το λέω...» σκέφτηκε και αναζήτησε το μπουφάν του... Θα έβγαινε για να απολαύσει, έστω και το λίγο, χιόνι...