Για τον Άμπι

Σήμερα στο Καμπ Νόου δε γινόταν μόνο ο αγώνας με τη Χεταφέ.Δεν ήταν ένας απλά αγώνας πρωταθλήματος για τη Μπάρσα που έπρεπε να κερδίσει, την ώρα μάλιστα που η Μαδρίτη έδινε δύσκολο τοπικό ντέρρμπι.Σήμερα η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη από την παρουσία του Ερικ Αμπιντάλ.Απών,αλλά τόσο παρών ο Γάλλος.Την περασμένη εβδομάδα έτρωγε σίδερα στη Σεβίλη και σήμερα δεν ήταν καν στο γήπεδο,αλλά στο νοσοκομείο.Πώς να μην αισθάνονται αμήχανα οι συμπαίκτες του και οι μπλαουγκράνα στην εξέδρα;

Όμως και πώς να χάσουν αυτό το παιχνίδι;Είναι γνωστό ότι αυτή η οικογένεια που λέγεται Μπάρσα ζει,παθιάζεται και αναπνέει από τέτοια κίνητρα που υπογραμμίζουν την ξεχωριστή ταυτότητα της ομάδας.Τι κι αν λοιπόν η Χετάφε παρατάχθηκε-κι αυτή-ταμπουρωμένη σε δύο ζώνες και ξεμυτούσε αραιά και πού;Τι κι αν ο διαιτητής-ανάξιος ονοματίσεως-έδινε τον καλύτερό του εαυτό στην άμυνα της Χετάφε;Προκλητικός,έκλεινε τα μάτια σε χέρια,ανατροπές,όπως αυτή στο εικοστό δεύτερο λεπτό ,τιμώντας με το δικό του τρόπο τον Αμπιντάλ...

Κάποιες στιγμές η ομάδα έδειχνε στον κόσμο τη γνωστή μαγεία της με τις κάθετες,τις εναλλαγές,τις τρίπλες,τα σουτ,όπως το γκολ ίσως της χρονιάς του Ντάνι,αλλά και του Μπόγιαν.Σήμερα όμως έδειχνε και είχε και κάτι άλλο.Είχε ένα πάθος και μια σκυλίσια σε πολλές στιγμές επιμονή να πάρει το παιχνίδι,όπως ο Μασεράνο,ο καλύτερος σήμερα του γηπέδου.Το χρωστούσαν στον τύπο που έλειπε από την παρέα σήμερα,τον τύπο που χαιρέτησαν στην αρχή φορώντας τα μπλουζάκια με τ'όνομά του και κοιτάζοντας κατάματα τις κάμερες στο Καμπ Νόου,ξέροντας ότι ο Ερικ θα τους έβλεπε στην οθόνη του.Το ίδιο θα'κανε κι αυτός για τον καθένα απ'αυτούς, για αυτή την αληθινή οικογένεια που λέγεται Μπάρσα.

Κουβέντα με τον δάσκαλο, εδώ