Ρετρό. ΝΤΟΥΚΑΝΤΑΜ. Ο τελικός της Σεβίλλης είχε τον ήρωα του...

Ξεφυλλίζει το βιβλίο της ιστορίας ο Κώστας Μαρούντας

Λίγο καιρό πριν είχαμε παρουσιάσει τον μπασκετικό τελικό της Μπάρσα με τη Γιουγκοπλάστικα στη Σαραγόσα, όταν και η Μπάρσα είχε χάσει την ευκαιρία να σηκώσει το τρόπαιο, παρά το ιδανικό των συνθηκών.
Σε μια παράξενη σύμπτωση της ιστορίας το παιχνίδι αυτό, τηρουμένων των αναλογιών, έχει και το ποδοσφαιρικό όμοιο του. Την ήττα της Μπαρσελόνα από τη Στεάουα το 1986 στη Σεβίλλη.

Ένα παιχνίδι που έμεινε στην ιστορία για την εντυπωσιακή απόδοση του τερματοφύλακα Ντουκαντάμ, που έπιασε και τα τέσσερα πέναλτι της Μπάρσα. Κάτω από αυτά τα δεδομένα αρκούσαν οι δύο εύστοχες εκτελέσεις των Λάκατους και Μπάλιντ-αφού πρώτα οι ρουμάνοι είχαν αστοχήσει και αυτοί στα δύο πρώτα πέναλτι τους,  για να στεφθεί τροπαιούχος η ομάδα του Βουκουρεστίου, με συνολικό αποτέλεσμα 2-0 (0-0). Ήταν πραγματικά ο τελικός των χαμένων πέναλτι, πέρα από κάθε αμφιβολία, αλλά και του Ντουκαντάμ...

Στις 7 του Μάη του 1986 για την μετέπειτα Πρωταθλήτρια Ευρώπης παρατάχθηκαν στο χορτάρι οι Ντουκαντάμ, Ιοβάν, Μπαρμπουλέσκου, Μπουμπέσκου, Μπάλαν, Μπελοντέντιτσι, Λάκατους, Μαγιεάρου, Πιτούρκα, Μπάλιντ και Μπόλονι. Ο προπονητής Έμεριχ Γιένει είχε χρησιμοποιήσει και τους Ιορντανέσκου και Ράντου.

Για τη Μπάρσα, ο Τέρι Βέναμπλς επέλεξε στο αρχικό σχήμα τους Ουρούτι, Ζεράρδο, Μιγκουέλ, Αλεξάνκο, Χούλιο Αλμπέρτο, Βίκτορ Μουνιόθ, Πεντράθα, Σούστερ, Καράσκο, Άρτσιμπαλντ και Μάρκος Αλόνσο. Έπαιξαν επίσης ο Γιόζεπ Μορατάγια και ο Πίτσι Αλόνσο. 

Μετά από 120 άγονα λεπτά ο αγώνας οδηγήθηκε στη διαδικασία των πέναλτι, όπου και έλαμψε ο επονομαζόμενος για τα κατορθώματα του σε αυτή «ήρωας της Σεβίλλης». Στους πανηγυρισμούς των ρουμάνων μετά την απονομή μπορεί κανείς να διακρίνει και μια πολύ γνώριμη φιγούρα του δικού μας ποδοσφαιρικού status, τον περίφημο πρόεδρο του ΠΑΟ Γιώργο Βαρδινογιάννη.

Ο ίδιος ο Ντουκαντάμ πολλά χρόνια μετά τον αγώνα του Ραμόν Σάντσες Πιθχουάν είχε αναφερθεί στις μαγικές εκείνες στιγμές.

"Πάντα είχα ως ονειρό μου να φτάσω σε κάποιον τελικό και να είμαι ο παίκτης που θα κάνει τη διαφορά. Στη Σεβίλλη είχα την ευκαιρία να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Σκεφτόμουν πολύ πριν από κάθε πέναλτι. Ο Αλεξάνκο ανέλαβε να εκτελέσει το πρώτο πέναλτι. Επέλεξα να πέσω στη δεξιά μου γωνία και έτσι απέκρουσα! Το δεύτερο δεν ήταν τόσο απλό. Προσπάθησα να σκεφτώ σαν τον Πεντράθα. Θα σκεφτόταν ότι αφού έχω κάνει ήδη μια απόκρουση στα δεξιά τώρα θα έπεφτα αριστερά.Έτσι σούταρε δεξιά και κατάφερα να αποκρούσω και αυτό. Το τρίτο πέναλτι ήταν και το ευκολότερο. Ο Πίτσι σκεφτόταν πως οποιοσδήποτε γκολκίπερ έχει πιάσει δύο πέναλτι στην δεξιά γωνία αυτήν την φορά θα έπεφτε στην αριστερή. Σούταρε λοιπόν δεξιά και έπιασα και το τρίτο. Με το τέταρτο πέναλτι είχα πρόβλημα. Αναρωτιόμουν αν ο Μάρκος θα αντέγραφε τους προηγούμενους ή θα διάλεγε την άλλη γωνία και επέλεξα να πέσω αριστερά, την ίδια γωνία είχε επιλέξει και εκείνος...."

Όμως κάθε τι μεγάλο σε αυτή τη ζωή, πολλές φορές συνοδεύεται και από κάτι κακό. Ο ρουμάνος τερματοφύλακας αμέσως μετά τον αγώνα αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας, και πιο συγκεκριμένα στο χέρι του. Συνθήκη που έδωσε τέλος στην καριέρα του μεγαλόσωμου πορτιέρο.

"Ήμουν τυχερός τότε και ακόμα ήμουν τυχερός γιατί πρόλαβα να παίξω στον τελικό. Ένιωθα κάποιες φορές να με πονά ο αγκώνας μου, αλλά δεν ήξερα τι πήγαινε στραβά. Οι εξετάσεις έδειξαν πως είχα θρόμβωση και η καριέρα μου σταμάτησε εκεί. Εάν είχα πει στον γιατρό της ομάδας ότι πονούσα πριν από τον τελικό δεν θα με είχε αφήσει να παίξω."

Ο περίφημος συμπαίκτης του Ντουκαντάμ Λάκατους είχε δηλώσει για το συμπαίκτη του και την εκπληκτική του εμφάνιση εκείνο το ιστορικό και απίστευστο συνάμα βράδυ τα εξής.

"Αφού σκόραρα, σκεφτόμουν τον παίκτη που είχε αναλάβει να εκτελέσει το πέμπτο πέναλτι, τον Ίλιε Μπαρμπουλέσκου. Αλλά ο Ντουκαντάμ ήταν σε φανταστική ημέρα. Και σκεφτόμουν, βλέποντάς τον να πιάνει το ένα πέναλτι μετά το άλλο, πόσο τυχερός ήταν ο Μπαρμπουλέσκου γιατί δεν θα χρειαζόταν τελικά να εκτελέσει πέναλτι! Ήταν μια καταπληκτική μέρα με έναν καταπληκτικό τερματοφύλακα!"

Οφείλω να σημειώσω, αν και δεν έχει μεγάλη σημασία, παρά μόνο για μένα και τις αναμνήσεις μου, πως ήταν ο πρώτος τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών που παρακολούθησα. Δε ξεχνιέται, όμως, με τίποτα, όσα χρόνια και αν έχουν περάσει...

Ο εφιάλτης του 1961 με την ήττα με 3-2 από τη Μπενφίκα, στην πρώτη απόπειρα της Μπαρσελόνα να κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών,  επέστρεφε στην Καταλωνία.. Η ώρα της Μπάρσα θα ερχόταν λίγα χρόνια αργότερα. Αλλά για αυτό θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά...