Δύσκολα και γιά τους δύο ...

O Τσάβι έχει πάρει τον "αέρα" του Ομπράντοβιτς. Εχει όμως και ομάδα!

 Σήμερα ας μιλήσουμε γιά μπάσκετ. Το επιτάσει η μέρα, μιάς και το βράδυ ξεκινά η σειρά με τον Παναθηναϊκό. Το επιτάσει γενικότερα η περίοδος που αγωνιστικά είναι "νεκρή" γιά το ποδόσφαιρο λόγω εθνικών ομάδων.
Μπάσκετ λοιπόν. Και Ευρωλίγκα. Μιά διοργάνωση γεμάτη προκλήσεις γιά μάς. Πρώτ απ όλα γιατί είναι ένας τίτλος που πάντα μας ενδιαφέρει. Μετά γιατί αν τον κατακτήσουμε θα γίνουμε η μοναδική ομάδα που θα το έχει καταφέρει σε δύο συνεχόμενες χρονιές. Και τέλος, γιατί φέτος το final-4 γίνεται στη πόλη μας, στη Βαρκελώνη. Οι προκλήσεις πολλές και ενδιαφέρουσες γιά μιά ομάδα με ακόρεστες φιλοδοξίες που ξεκινούν απ την άκρη του πάγκου της. Ο Τσάβι Πασκουάλ έγινε πέρυσι ο νεώτερος προπονητής που κατακτά Ευρωλίγκα. Και σίγουρα δεν ήταν ένα πυροτέχνημα. Ο τύπος ήρθε γιά να γράψει τη δική του ιστορία στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και μέχρι στιγμής δείχνει να έχει τις προϋποθέσεις να το πετύχει. Απέναντί του βέβαια, θα έχει σ αυτή τη σειρά έναν τεράστιο προπονητή όπως ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αξία του Σέρβου. Ομως ο Τσάβι τον έχει ήδη ... 4-0, ενώ έχει αποδείξει πως δεν φοβάται τη σύγκριση με κανένα ιερό τέρας των πάγκων. Τα συνεχόμενα χουνέρια που έστησε στον Ετορε Μεσίνα δεν έχουν προηγούμενο!

Γιά να λέμε την αλήθεια όμως, δεν φτάνει να είσαι καλός προπονητής. Πρέπει να έχεις και τους κατάλληλους παίκτες. Και το ρόστερ της Μπάρσα τα τελευταία 3 χρόνια είναι δομημένο με πραγματική σοφία. Τα λεφτά επενδύθηκαν σωστά από ένα βαθύ γνώστη του αθλήματος, τον Τσίτσι Κρέους, η κατανομή ρόλων έγινε ιδανικά, τα κενά καλύφθηκαν, η ομάδα απέκτησε όπλα γιά να μπορεί να αντιμετωπίσει οποιονδήποτε αντίπαλο. Το γεγονός πως η ομάδα κατάφερε να καλύψει το κενό του Πητ Μάϊκλ κάνοντας μιά μεταγραφή εκτός προγράμματος (τον Αλαν Αντερσον) που της βγήκε "λίρα εκατό" δείχνει το πόσο καλή οργάνωση υπάρχει.

Πάμε όμως τώρα στα της σειράς που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον! Διάβασα την εξαιρετική ανάλυση του Μάνου Μανουσέλη στο gazzetta και όπως ήταν λογικό διέκρινα μιά νότα ... αισιοδοξίας. Διότι καλό είναι να επισημαίνεις τί πρέπει να κάνεις γιά να κερδίσεις (στην προκειμένη περίπτωση ο Παναθηναϊκός), το θέμα είναι αν μπορείς. Και ο φετινός Παναθηναϊκός δύσκολα θα μπορέσει να κοντράρει αυτή τη σειρά. Γιατί δεν είναι πλέον οργανωμένος στην επίθεση όσο τα προηγούμενα χρόνια, με αποτέλεσμα πολλές επιθέσεις να βγαίνουν σαν ... αυτοσχεδιασμός παιδικής χαράς, γιατί ούτε η άμυνά του έχει τη δύναμη που είχε παλιότερα γιά να μπορεί να τον κρατήσει στη ζωή απέναντι σε αντίπαλο με επιθετικό ταλέντο και ειδικά μέσα στο καλάθι και γιατί τέλος μοιάζει να έχει κενά στο ρόστερ του, όχι απλά στο βάθος του πάγκου αλλά και στη βασική πεντάδα του. Ποιό ακριβώς είναι το τριάρι του Παναθηναϊκού; Ο Φώτσης; Ο Περπέρογλου; Ο Σάτο; Κανείς απ αυτούς τους 3 δεν μπορεί να σηκώσει βάρος στην επίθεση, κανείς απ αυτούς δεν έχει σταθερότητα που απαιτείται σε μιά σειρά πολλών αγώνων μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ποιό ακριβώς είναι το σέντερ του Παναθηναϊκού; Ο Μάριτς που μόλις επανήλθε; Ο Μπατίστ που μοιάζει "ξεζουμισμένος" απ την πολύχρονη και διαρκή χρήση; Ο πολύ "σοφτ" Βουγιούκας; Ο Τσαρτσαρής των 10 λεπτών λόγω ροπής στα φάουλ και φυσικών αντοχών; Να περάσουμε στον πάγκο; Να δούμε τους αντικαταστάτες του Διαμαντίδη στον άσσο; Μήπως να δούμε τους αντικαταστάτες του Νίκολας στο δύο; Δεν ξέρω τί είχε ο Ομπράντοβιτς στο μυαλό του όταν έμεινε με αυτό το ρόστερ το καλοκαίρι. Ενδεχομένως αν δεν του έλειπε τόσο μεγάλο διάστημα ο Μάριτς τα πράγματα να ήταν κάπως διαφορετικά. Ισως να περίμενε παραπάνω πράγματα από τον Σάτο. Ομως μιά ομάδα Ομπράντοβιτς χωρίς πολλά και καλά γκαρντς δεν μπορεί να υπάρξει και αυτός εδώ ο Παναθηναϊκός δεν είναι μιά τυπική ομάδα Ομπράντοβιτς. Θα το πω απερίφραστα και κυρίως επειδή όλοι νομίζουν πως η δύναμη της Μπάρσα είναι η επίθεσή της. Φέτος η Μπάρσα έχει κρατηθεί στη ζωή σε πολλά κρίσιμα παιχνίδια από την άμυνά της! Ε λοιπόν, γι αυτόν τον Παναθηναϊκό που περιέγραψα πιό πριν, οι 60 πόντου ειδικά στο Palau θα είναι ταβάνι που πολύ δύσκολα θα ξεπεραστεί.

Ας πάμε τώρα και στη Μπάρσα. Α σας έλεγε κάποιος πως ο χειρότερος παίκτης των blaugrana φέτος είναι ο Ρίκυ Ρούμπιο, σίγουρα θα τον περνούσατε γιά τρελλό. Κι όμως. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Ο πιτσιρικάς είναι αλλού γι αλλού, δεν παρουσιάζει καμιά βελτίωση στο παιχνίδι του, το αντίθετο θα έλεγα και μοιάζει να έχει καθήσει επάνω στο ταλέντο του και να περιμένει να ζήσει από αυτό. Τεράστιο λάθος! Και αν το προηγούμενο καλοκαίρι ακούγονταν κάποιες φωνές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αυτό το καλοκαίρι προβλέπω να μην ακουστούν ούτε ...ψίθυροι.Ο Ρίκυ είναι παιδί, είναι όμως και εκείνος που αποκτήθηκε γιά να κουμαντάρει το παιχνίδι της ομάδας. Φέτος δεν δείχνει να μπορεί να ανταποκριθεί. Παρουσιάζεται πολύ επιπόλαιος στην οργάνωση κάνοντας αβίαστα λάθη, οι προσωπικές του προσπάθειες γιά να σκοράρει είναι σχεδόν αστείες και το μόνο που παίρνουμε απ αυτόν είναι η πολύ καλή του άμυνα που θυμίζει ... Διαμαντίδη στα νιάτα του με πολύ μακριά χέρια και γρήγορα αντανακλαστικά.

Ομως πίσω απ τον Ρίκυ βρίσκεται ένας εξαιρετικός Βίκτορ Σάντα. Ο Βίκτορ έχει καλύψει με τον καλύτερο τρόπο το "κενό" λόγω απόδοσης του Ρίκυ στον τομέα της οργάνωσης παίζοντας παράλληλα και πολύ καλή άμυνα. Δεν είναι ο παίκτης των πολύ μεγάλων δυνατοτήτων, είναι όμως ο παίκτης του προπονητή που θα κάνει πάντα ό,τι του λένε και θα ... λυώσει πραγματικά μέσα στο γήπεδο. Δίπλα του υπάρχουν κι άλλα εργαλεία γιά κάθε χρήση. Ο Ρουζέ Γκριμάου είναι ένα αυτά. Ο αρχηγός μπορεί να παίξει από ένα μέχρι τρία ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα, να "καθαρίσει" επικίνδυνες αμυντικές αποστολές, έχει πολύ καλό ντράϊβ, ενώ μπορεί να τελειώνει και τους αιφνιδιασμούς (χρησιμοποιώντας τον πιό σίγουρο τρόπο - καρφώνοντας). Πιό δίπλα υπάρχει ο τρελλοΛάκοβιτς. Μπορεί ο Σλοβένος να είναι ή του ύψους ή του βάθους, αλλά πλέον δεν είμαστε στην εποχή Σάβιτς - Ιβάνοβιτς που κρεμόμασταν απ αυτόν. Αν είναι του ύψους παίζει πολύ και η διαφορά εκτοξεύεται. Αν είναι του βάθους, γρήγορα ανιχνέυεται και κάθεται στον πάγκο. Τόσο απλά!

Επικεντρώθηκα κυρίως στον πάγκο και όχι στα βασικά μας εργαλεία, γιατί πραγματικά σε μιά σειρά 3+ αγώνων είναι αυτός που σου δίνει και τη πρόκριση. Δεν θα μιλήσω ούτε γιά τον Ναβάρο, ούτε γιά τον Αντερσον. Δύσκολο να αντιμετωπιστούν απ τους παίκτες του Παναθηναϊκού εκτός αν ... κλωνοποιηθεί ο Διαμαντίδης και ο κλώνος του είναι αρκετά πιό "φρέσκος".

Τέλος ας πάμε και στη ρακέτα. Εκεί όπου διαθέτουμε ψηλούς γιά όλα τα γούστα. Πέροβιτς και Λόρμπεκ με δύναμη και εκτόπισμα γιά να αδειάζουν τη ρακέτα και να παίξουν πλάτη, Φραν γιά τα γρήγορα πικ εντ ρολ, Ν'Ντονγκ γιά στοπ και εκτελέσεις απ το χάϊ ποστ και τα 4-5 μέτρα και φυσικά Μόρις που μπορεί να παίξει το ίδιο καλά μέσα-έξω αλλά κυρίως έξω διαθέτοντας φαρμακερό τρίποντο (όπως και ο Λόρμπεκ άλλωστε).

Αδύνατο σημείο της Μπάρσα είναι τα νεκρά διαστήματα που βγάζει στο παιχνίδι της και που συνήθως εμφανίζονται στη δεύτερη και την τρίτη περίοδο. Συνήθως οφείλονται σε κακή οργάνωση παιχνιδιού και μιά απροθυμία να ασχοληθεί με σοβαρότητα με τον τομέα των ριμπάουντς. Ομως η Μπάρσα έχει σχεδόν πάντα εξαιρετικές τελευταίες περιόδους που είναι και εκείνες που δίνουν τελικά τη νίκη. Επιπλέον, η Μπάρσα έχει ήδη αγωνιστεί φέτος σε μιά διοργάνωση πολλών αγώνων εντός λίγων ημερών και ανταπεξήλθε περίφημα. Μιλάω γιά το final-8 του Copa del Rey της Μαδρίτης. Εκεί μάλιστα, δεν έπαιξε απλά συνεχόμενα δύσκολα παιχνίδια, αλλά δεν επιτρεπόταν καν το λάθος, αφού αν έχανε ένα θα έμενε έξω!

Πραγματική ευλογία να έχεις ένα πολύ δυνατό και ανταγωνιστικό πρωτάθλημα!

Θα κλείσω λοιπόν λέγοντας πως αυτή η σειρά έχει δυσκολίες και γιά τους δύο.

Γιά τον Παναθηναϊκό θα είναι δύσκολο να ξεπερνάει τους 60 πόντους
Γιά τη Μπάρσα θα είναι δύσκολο να πέφτει κάτω από τους 70 ...