Νίκη «ελληνική»

Ψηλαφίζει τα δρώμενα της Εθνικής Ελλάδας ο Κώστας Μαρούντας. Χαρά στο κουράγιο του!

Η Μάλτα, ως χωροχρονική συγκυρία, αποδείχθηκε τόπος αποκάλυψης, με την έννοια της ανάδειξης, μιας συνήθειας, για να αντιγράψουμε τον Κώστα Βαϊμάκη, που έγινε λατρεία. Για πολλοστή φορά. Αποκάλυψης της ταυτότητας της ελληνικής ποδοσφαιρικής εθνικής. Μα, έχει ταυτότητα η ελληνική εθνική ομάδα; Φυσικά. 1-0, και άγιος ο θεός. Θα μπορούσε, άραγε, την επομένη εθνικής επετείου να μην εμφανιστεί; Να μη βοηθήσουν οι θεοί του έθνους; Σήμα κατατεθέν, που κατατέθηκε στο χορτάρι, χάρη στο κεφάλι του Βασίλη Τοροσίδη. Άργησε λίγο, αλλά ποιος νοιάζεται; Και την ίδια περίπου ώρα γκολ η Γεωργία. Και να μην ήθελε η Ελλάδα να προκριθεί, τη σπρώχνουν από μόνες τους οι συνθήκες. Ποτέ, άλλωστε, δεν πρέπει να αγνοούμε και το άκρως ευνο΄ι΄κό της ίδιας της κλήρωσης. Σε έναν τέτοιο όμιλο και να μη θέλεις να διακριθείς δε γίνεται. Μα, ποιος κάνει επιτέλους αυτές τις κληρώσεις; Κάποιος απόγονος του Δραμουντάνη; -για όσους θυμούνται...

Ο Ρεχάγκελ, ε συγγνώμη, ο Σάντος, πατώντας τον αυτοσχέδιο διακόπτη της δικής του μενταλιτέ, άναψε τα φώτα στο γνωστό άστρο. Ο Μιχάλης Λεάνης, νομίζω, έγραψε για τοροφαρδία. Άδικο έχει;

Σφιχτό ματς, αρτηριοσκληρωτική, κακή εμφάνιση. Γκολ στις καθυστερήσεις ο Τοροσίδης. Μοιάζει απίστευτο, αλλά η εθνική Ελλάδας κάτι τέτοια τα έχει για ψωμοτύρια. Και ο Σάντος, ο ίδιος. Πόσες τέτοιες νίκες έχει καταγράψει στα εν ελλάδι προπονητικά του επιτεύγματα...Σε μια από αυτές που επιτεύχθηκε μετά το ενενηκοστό έκτο λεπτό, ήμουν κι εγώ στο γήπεδο. Όπως ευτυχώς για την τότε ομάδα του και ο Κώστας Κατσουράνης. Σάντος. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Τώρα τελευταία οι επιλογές ομοσπονδιακών τεχνικών μοιάζουν να είναι οι ευστοχότερες ελληνικές επιλογές, σχεδόν από όλους τους τομείς κοινωνικών δραστηριοτήτων. Μήπως πρέπει άνθρωποι της ΕΠΟ να προσλαμβάνουν γραμματείς υπουργείων και οργανισμών; Λέω, εγώ τώρα.

Η Ελλάδα πρώτη στον όμιλο. Όλα περνάνε από το χέρι της πια. Για μένα αυτό είναι το σημαντικότερο της πρωτιάς. Ακόμα και γκέλα να γίνει, πχ στο Ισραήλ, υπάρχει πια η δυνατότητα επανόρθωσης στο εντός έδρας ματς με τους Κροάτες. Αν και κάτι μου λέει πως με τέτοια εύνοια της τύχης, τη μέρα που η Ελλάδα θα γκελάρει, το ίδιο θα πάθει και κάποιος ανταγωνιστής της. Μου έρχεται έντονα στο νου και το Ελβετία-Λουξεμβούργο 1-2, λίγα χρόνια πριν. Δεν επηρέασε, βέβαια, την τελική βαθμολογία, αλλά ποιος θα πόνταρε τα λεφτά του σε τέτοιο αποτέλεσμα, αν δεν ήξερε από πριν κάτι;

Σε ένα τέτοιο ματς που επικράτησε η ελληνική ποδοσφαιρική σχολή, δε μπορείς να πεις και πολλά για ποδόσφαιρο. Ίσως, δεν χρειάζεται κιόλας. Ακόμα και έτσι η ελληνική ομάδα σμιλεύει χαρακτήρα, κάτι που χρειαζόταν στη νέα μεταρεχαγκελική εποχή της, και που θα της φανεί χρησιμότατο στο μέλλον...

Μου άρεσε, κάπως, που δεν είχαμε πρωτάθλημα. Δε μπορώ να το κρύψω. Μου άρεσε, όμως, πάρα πολύ, η ωριμότητα του ελληνικού αθλητικού τύπου για το τυχαίο της νίκης. Αυτό δε θέλω να το κρύψω. Διαβάσαμε στην Εξέδρα για Πρώτοι στην Τύχη, ενώ ο Φίλαθλος μιλάει ανοικτά για νίκη που δεν την άξιζε το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του Φερνάντο Σάντος. Αν επικρατούσε παρόμοια λογική και στις συλλογικές υποθέσεις, το ελληνικό ποδόσφαιρο θα ήταν καλύτερο στο σύνολο του. Μπορούμε, είμαι σίγουρους για αυτό. Θέλουμε; Χμ...

photo sport24.gr