Η κλήρωση του Τσάμπιονς Λιγκ επέφερε μια πρωτοφανή αγωνία γι ν’ αναλυθεί το πρόγραμμα των αγώνων. Στην πραγματικότητα όμως, το πρόγραμμα είναι αυτό που ήταν πάντα. Είναι αυτό που ήταν από την αρχή και το ήξεραν όλοι. Η Μπάρσα για παράδειγμα δεν θα τεθεί αντιμέτωπη με κάποια εξωπραγματική κατάσταση, αλλά με την ίδια που βιώνει τις τελευταίες σεζόν: ένα ματς κάθε τρεις μέρες. Ένας ρυθμός που οι παίκτες της τον έχουν πια αφομοιώσει τόσο καλά που κάθε άλλο παρά «βουνό» τους μοιάζει.
Το πρόγραμμα ελάχιστα έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια: συνήθως χωρίζεται σε δύο μεγάλες χρονικές περιόδους. Η πρώτη ξεκινάει από τα μέσα Οκτώβρη και διαρκεί μέχρι τα μέσα Δεκέμβρη. Εκεί αποσαφηνίζονται λίγο πολύ τα πράγματα στο Τσάμπιονς Λιγκ με την φάση των ομίλων και λίγο πολύ καθορίζεται και ποιες ομάδες θα παλέψουν για τον τίτλο του πρωταθλητή στην χώρα τους. Στην συγκεκριμένη περίοδο δεν κερδίζεται κανένας τίτλος, αλλά μπορεί να χαθεί όπως γίνεται στην περίπτωση του Τσάμπιονς Λιγκ. Ακολουθεί η μίνι διακοπή του χειμώνα όπου το ποδόσφαιρο μπαίνει ας πούμε στην κατάψυξη. Ομάδες όπως η Μπάρσα εκμεταλλεύονται τους δύο αυτούς μήνες για να βρουν τον ρυθμό τους, να επιβάλλουν την πρωτοκαθεδρία τους στο πρωτάθλημα και να χρησιμοποιήσουν τον θεσμό του Κυπέλλου για να ρίξουν στην μάχη και τους αναπληρωματικούς τους.
Αν τα αποτελέσματα είναι ευνοϊκά, ο απολογισμός που γίνεται περίπου στα μέσα Μαρτίου θέλει την ομάδα που δούλεψε σωστά και με σύνεση να βρίσκεται εντός και των τριών της στόχων, τους βασικούς της παίκτες να είναι σε φόρμα και τους αναπληρωματικούς έτοιμους να τα δώσουν όλα. Και τότε μπαίνουμε στην τελική ευθεία: Δηλαδή σε δύο μήνες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν απλά οι μήνες του «όλα ή τίποτα». Απρίλης και Μάιος, χωρίς ανάσα. Ουσιαστικά ένας τελικός κάθε τρεις μέρες, χωρίς περιθώρια λάθους ή περιθώρια σκέψης κι επανεξέτασης όσων συνέβησαν. Είναι η πιο αγχωτική περίοδος για τους ποδοσφαιριστές, αλλά ταυτόχρονα και η περίοδος που μπορεί να τους δώσει τις μεγαλύτερες χαρές.
Κι ενώ οι οπαδοί μπορεί ν’ αγαλλιάζουν μπροστά στο ενδεχόμενο της κατάκτησης των πολυπόθητων τροπαίων ή να τρέμουν μπροστά στον φόβο της ήττας και του αποκλεισμού, οι παίκτες βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο απαλλαγμένοι από φοβίες και φαντάσματα γνωρίζοντας ότι μπορούν μέσα σε αυτούς τους δύο μήνες του ανελέητου ανταγωνισμού να γράψουν ιστορία. Η στιγμή δεν συγχωρεί και δεν σηκώνει αναλύσεις του προγράμματος. Η στιγμή θέλει θάρρος, ικανότητα κι επίγνωση των όσων μπορούν να κατακτηθούν ή να χαθούν. Γιατί σε τέτοιες στιγμές οι δικαιολογίες εξαφανίζονται…
Το πρόγραμμα ελάχιστα έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια: συνήθως χωρίζεται σε δύο μεγάλες χρονικές περιόδους. Η πρώτη ξεκινάει από τα μέσα Οκτώβρη και διαρκεί μέχρι τα μέσα Δεκέμβρη. Εκεί αποσαφηνίζονται λίγο πολύ τα πράγματα στο Τσάμπιονς Λιγκ με την φάση των ομίλων και λίγο πολύ καθορίζεται και ποιες ομάδες θα παλέψουν για τον τίτλο του πρωταθλητή στην χώρα τους. Στην συγκεκριμένη περίοδο δεν κερδίζεται κανένας τίτλος, αλλά μπορεί να χαθεί όπως γίνεται στην περίπτωση του Τσάμπιονς Λιγκ. Ακολουθεί η μίνι διακοπή του χειμώνα όπου το ποδόσφαιρο μπαίνει ας πούμε στην κατάψυξη. Ομάδες όπως η Μπάρσα εκμεταλλεύονται τους δύο αυτούς μήνες για να βρουν τον ρυθμό τους, να επιβάλλουν την πρωτοκαθεδρία τους στο πρωτάθλημα και να χρησιμοποιήσουν τον θεσμό του Κυπέλλου για να ρίξουν στην μάχη και τους αναπληρωματικούς τους.
Αν τα αποτελέσματα είναι ευνοϊκά, ο απολογισμός που γίνεται περίπου στα μέσα Μαρτίου θέλει την ομάδα που δούλεψε σωστά και με σύνεση να βρίσκεται εντός και των τριών της στόχων, τους βασικούς της παίκτες να είναι σε φόρμα και τους αναπληρωματικούς έτοιμους να τα δώσουν όλα. Και τότε μπαίνουμε στην τελική ευθεία: Δηλαδή σε δύο μήνες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν απλά οι μήνες του «όλα ή τίποτα». Απρίλης και Μάιος, χωρίς ανάσα. Ουσιαστικά ένας τελικός κάθε τρεις μέρες, χωρίς περιθώρια λάθους ή περιθώρια σκέψης κι επανεξέτασης όσων συνέβησαν. Είναι η πιο αγχωτική περίοδος για τους ποδοσφαιριστές, αλλά ταυτόχρονα και η περίοδος που μπορεί να τους δώσει τις μεγαλύτερες χαρές.
Κι ενώ οι οπαδοί μπορεί ν’ αγαλλιάζουν μπροστά στο ενδεχόμενο της κατάκτησης των πολυπόθητων τροπαίων ή να τρέμουν μπροστά στον φόβο της ήττας και του αποκλεισμού, οι παίκτες βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο απαλλαγμένοι από φοβίες και φαντάσματα γνωρίζοντας ότι μπορούν μέσα σε αυτούς τους δύο μήνες του ανελέητου ανταγωνισμού να γράψουν ιστορία. Η στιγμή δεν συγχωρεί και δεν σηκώνει αναλύσεις του προγράμματος. Η στιγμή θέλει θάρρος, ικανότητα κι επίγνωση των όσων μπορούν να κατακτηθούν ή να χαθούν. Γιατί σε τέτοιες στιγμές οι δικαιολογίες εξαφανίζονται…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου