Οι τελευταίες μέρες είναι αρκετά περίεργες στον «πλανήτη» της Μπάρσα. Μετά την πρόκριση στους «8» του Τσάμπιονς Λιγκ, έρχεται η ισοπαλία στην Σεβίλλη και οι συκοφαντίες ότι οι επιτυχίες της ομάδας κατακτήθηκαν με όχι και τόσο «καθαρό» τρόπο. Κι όταν έμοιαζε ότι μπήκαμε σε μια δίνη φημών, ψεμάτων και συνομωσιών ήρθε το «χαστούκι». Τα νέα ότι ο Ερίκ Αμπιντάλ έχει όγκο στο συκώτι έβαλαν τις προτεραιότητές μας και πάλι σε σειρά.
Η αποκάλυψη αυτή από το πουθενά προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα. Θλίψη για τον Άμπι και την οικογένειά του, απορία γιατί να συμβαίνει αυτό σ’ έναν τόσο καλό άνθρωπο και συνειδητοποίηση της πλήρους ασημαντότητας των υπολοίπων «προβλημάτων». Αυτό που μεγαλύτερη σημασία έχει είναι η ομάδα, άρα οι παίκτες που την απαρτίζουν. Και όσο κι αν λέμε πως σε τέτοιες στιγμές το ποδόσφαιρο είναι κάπως άσχετο, ως φίλαθλοι είναι μέσω του ποδοσφαίρου που κυρίως ερχόμαστε πιο κοντά στους παίκτες μας. Οι τύπου αυτοί δεν είναι ούτε οικογένειά μας ούτε καν φίλοι μας κι όμως πολλές φορές συμμεριζόμαστε τα πάθη και τις αγωνίες τους. Ναι είναι αλήθεια ότι βγάζουν λεφτά που εμείς δεν θα τα βγάλουμε ούτε σε πέντε ή δέκα ζωές και ίσως ζουν σ’ έναν κόσμο αρκετά μακρινό από τον δικό μας, αλλά σε τέτοιες στιγμές αντιλαμβάνεσαι το αυτονόητο: πως τα πάντα μπορούν να συμβούν στους πάντες.
Πολλοί από εμάς έχουν χάσει συγγενείς ή αγαπημένους ανθρώπους από καρκίνο ή κάποια άλλη ασθένεια και είναι ακριβώς αυτή η αλληλεγγύη που μας κάνει να σκεφτόμαστε τις δύσκολες ώρες που περνάει ο Ερίκ και οι δικοί του. Σίγουρα με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να παραβιάσουμε την ιδιωτικότητα του «Βασιλιά Ερίκ», αυτό όμως δεν συνεπάγεται πως δεν θα είμαστε κοντά του αυτές τις ώρες όπως κοντά θα είμαστε και σε όλα τα μέλη της οικογένειας της Μπάρσα που ενδέχεται να βιώνουν τέτοιες ή παρόμοιες καταστάσεις. Ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι μια κοινότητα και σαν τέτοια συσπειρώνεται και γίνεται μια γροθιά όταν οι περιστάσεις το επιτάσσουν.
Τι είναι αυτά που έχουμε μάθει από τις επιδόσεις του Άμπι στο γήπεδο? Ξέρουμε ότι είναι δυνατός, δεν φοβάται και ακούραστος. Είναι πάντα ετοιμοπόλεμος και αυτός που δίνει κουράγιο και ανεβάζει την ψυχολογία των συμπαικτών του. Με δύο λέξεις, ένας άψογος επαγγελματίας. Εκτός γηπέδου, είναι ήσυχος, διακριτικός και πολύ ευγενικός, αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Θα μας λείψει πολύ για όσο καιρό θα μείνει εκτός δράσης, αλλά πρέπει τώρα πια και για χάρη του, να μείνουμε απόλυτα συγκεντρωμένοι στους στόχους μας και να κερδίσουμε και για εκείνον, όσα περισσότερα τρόπαια γίνεται. Του αξίζει…
Η αποκάλυψη αυτή από το πουθενά προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα. Θλίψη για τον Άμπι και την οικογένειά του, απορία γιατί να συμβαίνει αυτό σ’ έναν τόσο καλό άνθρωπο και συνειδητοποίηση της πλήρους ασημαντότητας των υπολοίπων «προβλημάτων». Αυτό που μεγαλύτερη σημασία έχει είναι η ομάδα, άρα οι παίκτες που την απαρτίζουν. Και όσο κι αν λέμε πως σε τέτοιες στιγμές το ποδόσφαιρο είναι κάπως άσχετο, ως φίλαθλοι είναι μέσω του ποδοσφαίρου που κυρίως ερχόμαστε πιο κοντά στους παίκτες μας. Οι τύπου αυτοί δεν είναι ούτε οικογένειά μας ούτε καν φίλοι μας κι όμως πολλές φορές συμμεριζόμαστε τα πάθη και τις αγωνίες τους. Ναι είναι αλήθεια ότι βγάζουν λεφτά που εμείς δεν θα τα βγάλουμε ούτε σε πέντε ή δέκα ζωές και ίσως ζουν σ’ έναν κόσμο αρκετά μακρινό από τον δικό μας, αλλά σε τέτοιες στιγμές αντιλαμβάνεσαι το αυτονόητο: πως τα πάντα μπορούν να συμβούν στους πάντες.
Πολλοί από εμάς έχουν χάσει συγγενείς ή αγαπημένους ανθρώπους από καρκίνο ή κάποια άλλη ασθένεια και είναι ακριβώς αυτή η αλληλεγγύη που μας κάνει να σκεφτόμαστε τις δύσκολες ώρες που περνάει ο Ερίκ και οι δικοί του. Σίγουρα με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να παραβιάσουμε την ιδιωτικότητα του «Βασιλιά Ερίκ», αυτό όμως δεν συνεπάγεται πως δεν θα είμαστε κοντά του αυτές τις ώρες όπως κοντά θα είμαστε και σε όλα τα μέλη της οικογένειας της Μπάρσα που ενδέχεται να βιώνουν τέτοιες ή παρόμοιες καταστάσεις. Ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι μια κοινότητα και σαν τέτοια συσπειρώνεται και γίνεται μια γροθιά όταν οι περιστάσεις το επιτάσσουν.
Τι είναι αυτά που έχουμε μάθει από τις επιδόσεις του Άμπι στο γήπεδο? Ξέρουμε ότι είναι δυνατός, δεν φοβάται και ακούραστος. Είναι πάντα ετοιμοπόλεμος και αυτός που δίνει κουράγιο και ανεβάζει την ψυχολογία των συμπαικτών του. Με δύο λέξεις, ένας άψογος επαγγελματίας. Εκτός γηπέδου, είναι ήσυχος, διακριτικός και πολύ ευγενικός, αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Θα μας λείψει πολύ για όσο καιρό θα μείνει εκτός δράσης, αλλά πρέπει τώρα πια και για χάρη του, να μείνουμε απόλυτα συγκεντρωμένοι στους στόχους μας και να κερδίσουμε και για εκείνον, όσα περισσότερα τρόπαια γίνεται. Του αξίζει…
Ο «Βασιλιάς» μπορεί να μην είναι πάρων αυτήν την στιγμή γιατί έχει κάποιο θέμα να επιλύσει, το «βασίλειό» του όμως τον περιμένει με ανοιχτή την αγκαλιά. Οι σκέψεις και η αγάπη μας είναι μαζί του.
totalbarca.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου