Μaccabi returns…

 Πρωταπριλιάτικα ψηλαφίζει τη Μακάμπι ο Κώστας Μαρούντας

Η Μακάμπι Τελ Αβίβ ξεπάστρεψε σχετικά εύκολα, πιο εύκολα από ότι θα προσδοκούσε κάποιος, την Κάχα και προκρίθηκε στο final 4 της φετινής Ευρωλίγκα. Ούτε το πλεονέκτημα έδρας των πρωταθλητών Ισπανίας πτόησε τους ισραηλινούς, ούτε το 0-1, ούτε τίποτα.

Η τελευταία της παρουσία σε final 4 ήταν το 2008 στη διοργάνωση της Μαδρίτης. Τώρα, "πάει Βαρκελώνη". Φαίνεται πως η Ισπανία της πάει «της ομάδας του λαού». Τότε, μάλιστα, είχε περάσει και στον τελικό, όταν και είχε χάσει από τη ΤΣΣΚΑ του Παπαλουκά, του Λάγκντον, του Σισκάουσκας, του Χόλντεν, του Σμόντις, του Άντερσεν και της λοιπής παλιοπαρέας.

Από την ομάδα του τότε, με Τερένς Μόρις, Μπάινουμ, Χαλπερίν, Βούιτσιτς, Κάμινγκς, Μπλούθενταλ, Σαρπ κλπ, στα σημερινά παιδιά του Ντέιβιντ Μπλατ, τον Πάργκο, τον Μπλου, το Σοφοκλή, τον Πέρκινς, τον Έιντσον, τον Μάτσβαν, τον Χέντριξ, τον Ελιάχου και τους υπόλοιπους, η Μακάμπι ξανά στο επίκεντρο των ευρωπα΄ι΄κών δρώμενων. Μέσα στους αγωνιστικούς χώρους κατάφερε να πιστοποιήσει το δίκαιο του πράγματος, αλλά τώρα που άνοιξε η όρεξη, ποιος μπορεί να σταματήσει τα όνειρα των ισραηλινών;...

Θεωρώ πως απέναντι σε Βαλένθια ή Μαδρίτη, η Μακάμπι έχει πολλές πιθανότητες, τις περισσότερες, να επιστρέψει σε τελικό. Για μια ομάδα με 5 τρόπαια κυπέλλου πρωταθλητριών αυτό σηματοδοτεί συμμετρία με τα ιστορικά στάνταρ της.

Στη σειρά με την Κάχα, παρότι έχασε το πρώτο ματς με 76-70 έκανε την οριστική επιστροφή με τρεις συνεχόμενες νίκες, αλά Παναθηνα΄ι΄κός και Σιένα, εξασφαλίζοντας το ένα εισιτήριο, και μάλιστα χρονολογικά πρώτη...

Το σημαντικότερο παιχνίδι της σειράς ήταν το δεύτερο όταν και το εύστοχο σουτ στο τέλος του Πάργκο, έδωσε το πλεονέκτημα έδρας στους ισραηλινούς, κάτι που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο, κατακτώντας τις απαραίτητες νίκες με μεγάλες διαφορές, στην αχτύπητη φέτος Νόκια Αρίνα- νομίζω πως μόνο η Μπαρσελόνα κατάφερε να αποδράσει χωρίς απώλειες. Στο τελευταίο παιχνίδι, την επιβλητική νίκη 99-77 έδωσαν δύο στοιχεία. Η άμυνα στο τρίτο δεκάλεπτο, επιμέρους σκορ 28-10, που μετέτρεψε το -1 του ημιχρόνου σε +17, και η εξωπραγματική συνολική ευστοχία στα τρίποντα, 14 στα 21, με τον Πνίνι να δίνει το ρυθμό- 5/7, και τους Πάργκο και Μπλου να ακολουθούν με 4/6.

Πραγματικά, πίστευα πως η Κάχα θα προβάλλει μεγαλύτερη αντίσταση στη Μακάμπι. Για να είμαι ειλικρινής τη θεωρούσα και φαβορί, ειδικά μετά το 1-0...Η εξέλιξη, όμως, των πραγμάτων αποδεικνύει τη δυναμική της ομάδας του Μπλατ. Θα πόνταρα, δε, σε ένα ζευγάρι Παναθηνα΄ι΄κός-Μακάμπι, τι μας θυμίζει..., για τον τελικό, αλλά όποιος μπλέκει με το παιχνίδι των προβλέψεων μπορεί και να εκτεθεί. Ας είναι. Εγώ τολμάω... Και αν χάσω, εγώ θα έχω χάσει λιγότερα από τους χαμένους των δύο ημιτελικών...

Ο Ντέιβιντ Μπλατ, γεννημένος στη Βοστόνη το Μάη του 1959, μπορεί μετά το πέρασμα του από τον Άρη και τις περίφημες δηλώσεις του για τον αγώνα της Ελλάδας με τη Ρωσία στο πρόσφατο Μουντομπάσκετ, να είναι κάπως αντιπαθής στους εγχώριους φαν του αθλήματος, εξακολουθεί, όμως, να είναι μεγάλος προπονητής. Αυτός που ήταν ευσεβής πόθος της ΕΟΚ για αντι Καζλάουσκας, παρά τις δηλώσεις στην Τουρκία. Αυτός που οδήγησε την εθνική Ρωσίας στον ανέλπιστο τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης, αυτός που κρίθηκε πετυχημένος σε αρκετά περάσματα του από διάφορους ηλεκτρικούς πάγκους της γηραιάς ηπείρου. Είναι το μεγαλύτερο, για μένα, όπλο της Electra Maccabi Tel Aviv. Μια Μακάμπι που θα ταξιδέψει για Βαρκελώνη με πολλές φιλοδοξίες και προσδοκίες...Να δούμε τι έχει να πει, και για αυτό, ο Ζέλικο...