Η μεγάλη στιγμή ήρθε!

Ψηλαφίζει τα δρώμενα και τα μελλούμενα των αγωνιστικών χώρων ο Κώστας Μαρούντας

Και τώρα όλα και όλοι στην αρένα... Μαδρίτη εναντίον Μπαρσελόνα, Μπαρσελόνα εναντίον Μαδρίτης, και συντονιστείτε, κυρίες και κύριοι, σε ρυθμούς κλάσικο...Και μπορεί ο αγώνας του πρωταθλήματος να μοιάζει ως ο λιγότερο ενδιαφέρον, τι έρχεται, θεέ μου, μετά; Τελικός κυπέλλου με φόντο την κούπα, ημιτελικοί στους οποίους διακυβεύονται πολλά παραπάνω από μια απλή πρόκριση. Ο ευσεβής πόθος όλων των ποδοσφαιρόφιλων πραγματώθηκε.

Ήταν φανερό και δε χρειάζεται πολλές επεξηγήσεις. Μετά τους πρώτους αγώνες, μπορούσε ο καθένας και η καθεμία να κάνει τον... προγραμματισμό της... Μπορούσε η Τότεναμ να κρατήσει το μηδέν με τη Μαδρίτη; Και αν το έκανε θα μπορούσε να βάλει τουλάχιστον τέσσερα; Παιδιά, σύντροφοι και συναγωνιστές, μην κορο΄ι΄δευόμαστε... Και κάτι δηλώσεις που αναφέρονταν στο 4-0 της Λίβερπουλ επί της Ρεάλ, ακυρώνονται και μόνο από το γεγονός ότι εκείνη την ημέρα ο Ζοσέ Μουρίνιο δεν ήταν στο γήπεδο εκείνο... Εδώ η Τότεναμ ένα έφαγε και δεν έβαλε κανένα. Ή, μάλλον, έβαλε ένα, ο Γκόμες, αλλά σε λάθος τέρμα... Και τα παλικάρια του Λουτσέσκου θα μπορούσαν να βάλουν τόσα γκολ, χωρίς να αφήσουν τη Μπαρσελόνα να σκοράρει; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Στο ρελαντί προκρίσεις, λοιπόν, ο ημιτελικός στα σκαριά, και τα καλύτερα έρχονται...

Πάμε παρακάτω.

Η Τσέλσι αντιμετώπιζε την Μάντσεστερ. Για μένα όλα τα λεφτά ήταν το γκολ του Κορεάτη, για το timing της επίτευξης του. Αν και η αντίδραση της Τσέλσι στα τελευταία λεπτά με απογοήτευσε. Καλό άλλοθι το 2-1 καπάκι μετά την ισοφάριση. Κανένα σχέδιο, κανένας ορθολογισμός, τυφλές μπαλιές απέναντι σε ένα οργανωμένο σύνολο. Αναπόφευκτο αποτέλεσμα το τελικό... Η ποδοσφαιρική λογική είναι ώρες ώρες ανίκητη. Θεωρώ πως υπήρχε αρκετός χρόνος για την Τσέλσι να ψάξει το γκολ της ισοφάρισης, και ύστερα, όλα θα μπορούσαν να γίνουν. Με το δεδομένο άγχος των γηπεδούχων και των υποστηρικτών τους στην εξέδρα, που είναι μεταφερόμενο αμφίδρομα σε τέτοιες περιπτώσεις, θα μπορούσε η Τσέλσι να παλέψει. Δεν το έκανε, όμως, και αυτό είναι το χειρότερο. Μήπως έχει δίκιο ο Χ.Σωτηρακόπουλος όταν λέει για τέλος του κύκλου των επιτυχιών; Χρονιά χωρίς ούτε ένα πανηγυρισμό. Αυτό συνιστά θέμα, και μάλιστα σημαντικό για την ομάδα του Λονδίνου. Τα αποτελέσματα συνηγορούν 100% προς μια τέτοια κατεύθυνση. Ο Αμπράμοβιτς επέδειξε ικανότητα στο χτίσιμο, έστω και με την τακτική του σκορπάω ασύστολα λεφτά. Τώρα πρέπει να αγαπήσει το rebuilding. Και αυτός ο Αντσελότι... Μάλλον, δεν είχε πίστη, μάλλον δεν έβαλε τον καλύτερο του εαυτό στη ρεβάνς. Αυτά πληρώνονται... Ειδικά, όταν έχεις απέναντι σου μια ομάδα που όποιες δυνατότητες και αν έχει, τις πραγματώνει. Γιατί αυτό είναι τελικά το μυστικό του Σερ. Ξέρει να αξιοποιεί αυτό που έχει με ρεαλισμό. Δε ζητάει το απίθανο, απαιτεί το πιθανό.

Η Σάλκε, όχι μόνο δεν κινδύνεψε, αλλά με σύνεση και την απαιτούμενη συγκέντρωση, διπλασίασε τις νίκες. Δεν το περίμενα. Πίστευα σε ισχνό διπλό της Ίντερ. Όμως, μέσα στο γήπεδο, πιστοποιήθηκε αυτό που διαφαινόταν, πως η σοβαρή Σάλκε, αντιμετώπιζε την ασόβαρη Ίντερ... Μεγάλη επιτυχία για τους Γερμανούς, πολύ μεγάλη.

Μάντσεστερ εναντίον Σάλκε, Μπαρσελόνα εναντίον Ρεάλ. Δε θα τολμήσω να κάνω κανένα προγνωστικό, όχι για να μην εκτεθώ, αλλά γιατί πραγματικά μου μοιάζουν γρίφοι για πολύ δυνατούς λύτες. Μπείτε για λίγο στο μυαλό των 4 προπονητών, και θα καταλάβετε πόσο πολύπλοκα, πόσο σκακιστικά διαμορφώσιμα θα είναι τα πράγματα στις ακόλουθες ημέρες, πριν σφυρίξουν οι διαιτητές την έναρξη των πρώτων ημιτελικών. Τελικά, μάλλον, έχουν δίκιο όσοι πιστεύουν πως είναι καλύτερα να μελετάς τα δρώμενα, παρά να προβλέπεις τα επόμενα...