Εκείνος κι εκείνος

Η ομάδα του έχει κερδίσει φάουλ έξω από την περιοχή.Δεν υπάρχει συζήτηση για το ποιος θα το χτυπήσει.Θα έρθει σιγά σιγά με το κολλημένο επιμελώς ατημέλητα μαλλί του,θα πάρει τη μπάλα,θα την κοιτάξει αν είναι τελείως στρογγυλή,θα την ακουμπήσει μπροστά στα πόδια του. Κι έπειτα θα πισωβηματίσει αργά και σταθερά μερικά μέτρα,θα σταματήσει και θα ανοίξει τα πόδια του σε διάσταση κοιτάζοντας με το παγωμένο βλέμμα του προς τα δίχτυα. Θα περιμένει να τον πάρουν καλά οι κάμερες και μετά θα εκτελέσει.Δεν υπάρχει περίπτωση,το παιδί πρέπει να κάνει πρόβες τα προηγούμενα στον καθρέφτη στο σπίτι του.

Είναι μερικές στιγμές εντός και εκτός γηπέδου,που σε όποιους βλέπουν και όχι χαζεύουν το ποδόσφαιρο,δείχνουν το χαρακτήρα του παίκτη αλλά και το παρελθοντικό,εκπαιδευτικό,αξιακό του υπόβαθρο.Σ'αυτά τα κλάσικο εκτός από τις δύο ομάδες,τα μίντια που διψούν για κόντρες και''προσοδοφόρες''συγκρούσεις τονίζουν και υπογραμμίζουν τη μάχη Ρονάλντο-Μέσσι.Παρουσιάζουν τα υπέρ και κατά του ενός και του άλλου,τα ρεκόρ,τα αποτελέσματα των αγώνων,τα γκολ.Το φαί των στατιστικολόγων.Δεν παίζει ρόλο,πιστεύουν οι ειδήμονες του ποδοσφαίρου ο χαρακτήρας,η προσωπικότητα,η εικόνα του παίκτη.Αν ξέρεις το τόπι θα το χώσεις στο πλεκτό.Τα υπόλοιπα είναι για τις ταινιες στο σινεμά.Είναι όμως έτσι;

Φετινό παιχνίδι για τη Μπάρσα στο Τσάμπιονς λιγκ με τον εκπρόσωπο της Ελλάδας και ο έλληνας δημοσιογράφος περιγράφει στο ζωντανό ρεπορτάζ του για την Αθήνα την έκπληξή του για τον κοντό σταρ της Μπάρσα που βγήκε στην προθέρμανση κουβαλώντας όλες τις μπάλες για την ομάδα του.Κάτι που κάνει χρόνια τώρα από μικρό παιδάκι και μάλιστα με τους ίδιους παίκτες.Με ποιες παραστάσεις μπορεί να αξιολογήσει κάτι τέτοιο ο έλλην ρεπορτέρ;Ο ίδιος ''σταρ''στα παιχνίδια της ομάδας του με το που κερδίζεται φάουλ,κοιτάζει πώς θα το εκτελέσει γρήγορα και ομαδικά-είναι πολλά τα γκολ της Μπάρσα που μπαίνουν έτσι ταχύτατα,χωρίς να το καταλάβεις-.Στα δε στημένα, μοιάζει σα να το έχουν συμφωνήσει με τους άλλους,ένα ο καθένας.Στις βραβεύσεις του-και είναι πολλές- δεν κουράζεται να υπογραμμίζει ότι δεν θα υπήρχε αν δεν ήταν οι συμπαίκτες του,μέσα απ΄αυτούς έγινε αυτό που είναι.Στα γκολ που πετυχαίνει δεν είναι λίγες οι φορές,όταν το ματς είναι σπουδαίο,να σηκώνει τη φανέλα και να στέλνει κοινωνικά μηνύματα,έχει ζήσει άλλωστε στο πετσί του και ξέρει τι σημαίνει προβληματική κατάσταση.Είπαμε είναι κάποιες στιγμές που αποκαλύπτεται η αισθητική και η ηθική κάποιων παικτών.Όπως αυτή του παίκτη της πρώτης παραγράφου που πάνω στο ανοιχτό λεωφορείο του θριάμβου της ομάδας του με ύφος χιλίων καρδιναλίων αποκομμένος απ΄'τους συμπαίκτες του,έστελνε συνεχώς μηνύματα στο κινητό του.

Στην ιστορία του ποδοσφαίρου ποτέ κανένας μεγάλος παίκτης που άφησε εποχή δεν μεγαλούργησε,αν δεν είχε και την ανάλογη προσωπικότητα.Μια προσωπικότητα που όλο της το είναι είχε πλαστεί για το θέαμα του ποδοσφαίρου και όχι το θέαμα της ματαιοδοξίας του.Οι εποχές έχουν αλλάξει.Γνήσιο τέκνο της εποχής του ο Ρονάλντο προσφέρει στους σημερινούς πιτσιρικάδες την εγωιστική του ατομικότητα που το έπαθλό της είναι η βασιλική,αλλά μοναχική,ματιά του''δοξάστε με''προς τους συμπαίκτες του.Από την άλλη ο Μέσσι,που πολλοί αναρωτιούνται πώς έχει πετύχει τόσα πολλά τόσο μικρός και πού θα φτάσει,ίσως μαζί με την ομάδα του είναι παράτεροι για την εποχή της εύκολης εξαγοραστικής ανόδου.Ή είναι η ραχοκοκαλιά που θα στηρίζει και θα προχωράει πάντα τον κόσμο;...