Ψυχολογικές ντόπες

 Όταν το κουδούνι του σπιτιού του Κορνήλιου χτύπησε, δε φανταζόταν πως θα τον επισκεπτόταν ο Θεόφιλος Καρούσης, προπονητής σε ομάδα της Δ΄ Εθνικής. Ο Κορνήλιος δεν είχε διάθεση να δει κανένα, γιατί του είχε τύχει ένας καβγάς με μια φίλη του, και η αλήθεια είναι πως δεν χάρηκε και πολύ από τη διατάραξη της οικιακής του απομόνωσης, ακόμα και όταν είδε τη φιγούρα του Θεόφιλου. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό του, πλήρη παράδοση στο μυστικισμό μιας αυτοαξιολόγησης με μελλοντική υπεραξία. Ο ήχος του κουδουνιού του φάνηκε σα στρατιωτικού τύπου εισβολή στο ζωτικό χώρο της συνείδησης του. Δε μπορούσε, όμως, να μην ανοίξει την πόρτα, ειδικά όταν διέκρινε από το παράθυρο το Θεόφιλο. Αυτός ο άνθρωπος δεν τον είχε απογοητεύσει ποτέ.

-Καλώς τον.

-Δε πολυχάρηκες που με είδες, ε;

-Μην το βλέπεις έτσι, και μην το προσωποποιείς. Ξέρεις ότι σε αγαπάω πολύ.

-Για αυτό προβληματίζομαι από την υποδοχή σου. Έχει γίνει κάτι;

-Τσακώθηκα με τη Σιμόνα.

-Ολικά ή πρόσκαιρα;

-Ελπίζω το δεύτερο. Αλλά, άστα τώρα αυτά. Τι με θέλεις;

-Θέλω να έρθεις να με βοηθήσεις. Την άλλη εβδομάδα παίζουμε ντέρμπυ ανόδου, και θέλω να αποκτήσουν την κατάλληλη ψυχολογία οι παίκτες μου. Τους βλέπω φοβισμένους. Ξέρουν ότι οι άλλοι θα έχουν τον κόσμο τους και τις αβάντες της διαιτησίας. Θέλουν να παλέψουν, αλλά φοβούνται το δώρο άδωρο της υπόθεσης.

-Κατάλαβα. Πότε έχετε προπόνηση;

-Σε μια ώρα. Το ήξερα ότι θα με βοηθήσεις.

-Φύγαμε.

Οι δύο άνδρες έφτασαν με το αυτοκίνητο του Θεόφιλου στο γήπεδο και είδαν τους πάντες να έχουν παραδοθεί στα εγκλωβιστικά κελιά της σιωπηλής παραίτησης.

Οι παίκτες μόλις αντιλήφθηκαν τον Κορνήλιο κατάλαβαν πως κάτι συμβαίνει. Ο Θεόφιλος πήρε το λόγο.

-Σήμερα σας έφερα έναν γνώστη του ποδοσφαίρου, που γνωρίζω πολλά χρόνια. Θέλω να τον ακούσετε... Και ύστερα τα συμπεράσματα δικά σας. Όπως και οι αποφάσεις, φυσικά...

Ο Κορνήλιος ξεκίνησε να μιλάει.

-Δε μου αρέσει να λέω πολλά. Και δε θα το κάνω. Θέλω μονάχα να σας πω κάτι. Θέλω να βγάλετε από το μυαλό σας ότι είστε μέσα Απριλίου και να σκεφτείτε ότι είστε τέλη Απριλίου. Λίγο μετά το ματς. Σκεφτείτε πως θα είστε και τι θα αισθάνεστε άμα χάσετε και τι αν κερδίσετε. Μόνο αυτό. Κάντε τις συγκρίσεις και η απόφαση δική σας. Το επαναλαμβάνω και εγώ αυτό το τελευταίο.

Ο Κορνήλιος γύρισε προς το Θεόφιλο. Ζήτησε ένα μαρκαδόρο και ένα χαρτί. Έγραψε κάτι και το κόλλησε με ταινία στον τοίχο των αποδυτηρίων.

«Η συνήθεια να βλέπουμε την καλύτερη πλευρά κάθε γεγονότος έχει περισσότερη αξία από το να έχουμε χίλιες λίρες εισόδημα το χρόνο.» Σ.Τζόνσον

Οι παίκτες κατέβασαν τα κεφάλια τους. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Πέρασε ένα λεπτό περισυλλογής. Ο αρχηγός της ομάδας πήρε τη μπάλα και φώναξε στους υπόλοιπους. «Πάμε, πάμε για προπόνηση. Κόουτς, σήμερα θα καθίσουμε μια ώρα παραπάνω».

Ο Θεόφιλος χαμογέλασε. Γύρισε στον Κορνήλιο και του μίλησε.

-Κορνήλιε, σε ευχαριστούμε... Δεν ξέρω αν θα πάρουμε το πολυπόθητο διπλό, αλλά ότι και αν γίνει θα παλέψουν. Το ξέρω καλά. Και ακόμα και αν δεν τα καταφέρουμε, θα έχουμε βάλει μια παρακαταθήκη για την επόμενη χρονιά. Τότε που θα λείπει από τον όμιλο και η ομάδα φόβητρο.

-Θεόφιλε, το παν είναι να βρίσκεις κίνητρα. Τότε, όλα είναι εφικτά...

-Έχεις δίκιο, Κορνήλιε. Και κάτι ακόμα. Πρόσεχε τον πιτσιρικά με το καρέ μαλί. Ξέρω ότι μιλάς ακόμα με τον Τέρι, το γνωστό μάνατζερ. Νομίζω πως μπορείς να του τηλεφωνήσεις και να του μιλήσεις για το μικρό

-Έχετε και έξοδα σαν ομάδα, ε; ....

Πέντε μέρες μετά ο Κορνήλιος διάβασε στο ίντερνετ το τελικό αποτέλεσμα "2-2, με πέναλτι ανύπαρκτο στο 86 υπέρ των γηπεδούχων. Δύο δοκάρια είχε η φιλοξενούμενη ομάδα στις καθυστερήσεις".

-Δεν τα παράτησαν... Να ένα από τα φαβορί για την επόμενη σαιζόν...