Βίοι αντίθετοι

Περσινός ημιτελικός για το ευρωπαικό και η Μπάρσα φιλοξενεί σ'ένα δύσκολο επαναληπτικό την Ίντερ του Μουρίνιο.Όταν δικαίως αποβάλλεται κάποιος παίκτης των ιταλών,ο Ζοζέ φεύγει από τη θέση του τρέχει στον Πεπ και του ψιθυρίζει ότι μόνο έτσι μπορεί να προκριθεί η Μπάρσα.Το ματς τελειώνει-όπως τελείωσε...-και στο κέντρο του γηπέδου ο Μουρίνιο πανηγυρίζει,ενώ αργότερα στέλνει μήνυμα στους φίλους του-μεταξύ αυτών και σε συντάκτρια του μπλογκ μας-''Έκανα το Καμπ Νου,Καμπ Μου...''

Η παραπάνω εικόνα δείχνει το ποιόν του ανθρώπου,ενός προπονητή που θα βρίσκεται στον πάγκο της αντίπαλης ομάδας στα επερχόμενα κλάσικο.Γιατί στα ντέρμπι που θα επακολουθήσουν,εκτός των άλλων,θα συγκρουστούν δύο προπονητές με διαφορετική φιλοσοφία,όχι μόνο αγωνιστική αλλά και φιλοσοφία ζωής.Θα παρουσιαστούν και θα δοκιμαστούν ανάγλυφα οι πλευρές του χαρακτήρα και της προσωπικότητας τους.

Ο Μουρίνιο που ξεκίνησε την καριέρα του από το βοηθητικό προπονητικό τιμ της Μπάρσα είναι πια ένας από τους μεγαλύτερους προπονητές στον κόσμο με αξιοζήλευτη πορεία και κατακτήσεις πολλών τίτλων.Βέβαια αυτό που μένει όταν κοιτάς τα επιτεύγματά του είναι μόνο οι τίτλοι.Για πολλούς είναι αρκετό.Για άλλους όμως που ενδιαφέρονται για την εξέλιξη του ποδοσφαίρου,τον ερχομό του νέου,την επανάσταση και αναγέννησή του,ΟΧΙ.Ο Ζοζέ ξέρει όσο λίγοι να περνάει τη διδασκαλία του στους ποδοσφαιριστές του,έχουν αποτελεσματική μεταδοτικότητα οι κατάλληλες κάθε φορά και περίσταση οδηγίες του,αλλά με τα συνηθισμένα και έως απαρχαιωμένα συστήματα του ποδοσφαίρου.Δεν έχει φέρει την πρωτότυπη,πρωτόγνωρη ιδέα για την οποία όλοι θα μιλάνε μετά από χρόνια και θα έχει στιγματίσει την εποχή της.Και πάνω απ'όλα η πορεία του Μουρίνιο έχει ως κέντρο τον ίδιο και όχι την ομάδα που δουλεύει.Για παράδειγμα δεν είναι ο παππούς της Γιουνάιτεντ που έχει φάει τη ζωή του στην ίδια ομάδα.Για το χαρακτήρα του...η εικόνα του στο γήπεδο,αλλά και οι συμπάθειες του...κάνουν τα λόγια περιττά.

Από τη μεριά της Μπάρσα ο Πεπ Γκουαρντιόλα.Μια τελείως διαφορετική προσωπικότητα,μια τελείως διαφορετική πορεία.Μεγαλωμένος από τα γενοφάσκια του στην ομάδα της Βαρκελώνης και στο γήπεδό της,μάζευε τη μπάλα πιτσιρικάς για τον Γιόχαν και στη συνέχεια υπήρξε παίκτης και σημαία της.Όταν κρέμασε τα παπούτσια του αφιερώθηκε στο πλάσιμο κάποιων άλλων πιτσιρικάδων στη Μάσια,που όταν έπαιζε αυτός,κι αυτοί με τη σειρά τους του έδιναν τη μπάλα.Τσάβι,ινιέστα και τ'άλλα παιδιά...Και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου η Μπάρσα του εμπιστεύτηκε την πρώτη ομάδα,με την οποία από την πρώτη κιόλας χρονιά κατέκτησε όποιο κύπελο υπήρχε στον πλανήτη.Ένας προπονητής που στο κέντρο της πορείας του είναι η ομάδα,η οικογένεια καλύτερα που ζει,οι επιτυχίες της,η καταξίωσή της.Ένας προπονητής που το στίγμα του στη Μπάρσα είναι το ΝΕΟ που έφερε και που χαίρονται όλοι οι φίλαθλοι, φίλοι και μη της Μπαρσελόνα.Ένα ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο,χωρίς θέσεις στην ουσία,με ένα απίστευτο πάσιγκ γκέιμ,το οποίο όμως μπόλιασε και συνδύασε με το απύθμενο ταλέντο και την ανεπανάληπτη τέχνη μιας φουρνιάς ποδοσφαιριστών,που δε ξέρεις ποιον να πάρεις και ποιον ν'αφήσεις...Όσο αφορά το χαρακτήρα του και την προσωπικότητά του,η λέξη ΚΥΡΙΟΣ ταιριάζει έτσι,μόνο με κεφαλαία.

''Κάθε παιχνίδι με τη Ρεάλ είναι δώρο δήλωσε ο Πεπ''Μια προσέγγιση που ο ανεγκέφαλος οπαδός θα ερμηνεύσει με την έννοια του θριάμβου και του ''πελάτη''αλλά ο σκεφτόμενος φίλαθλος θα την μεταφράσει με το δώρο του παιχνιδιού,της χαράς,της λύπης,της προσπάθειας,του ποδοσφαίρου.