Το ξένο

Μόνιμη επωδός γνωστών και φίλων που με βλέπουν να φορώ τα ρούχα της Μπάρσα,των συναδέλφων που βλέπουν τα τισέρτ με το σήμα της ομάδας, να συνοδεύουν τα κοστούμια μου στο σχολείο.''Μα καλά ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο και φοράς και φανέλες ομάδας;''Και συνεχίζουν.''Συγγνώμη,υποστηρίζεις ξένη ομάδα;''Φίλων όχι τυχαίων,αλλά σοβαρών ανθρώπων με υψηλό επίπεδο.Ειδικά αυτή την ενασχόληση με το ξένο δεν μπορούν να την κατανοήσουν με τίποτα.

Διαβρωμένη,σακατεμένη,ευνουχισμένη η γνώμη του έλληνα από την εγχώρια τριτοκοσμική ποδοσφαιρική πραγματικότητα,δεν του αφήνει περιθώρια ξεκάθαρης ματιάς.Ειδικά αυτοί που δεν ασχολούνται πολύ με το ποδόσφαιρο,παρά μόνο όταν έχει παγκόσμιο κύπελο ή όταν ελληνικές ομάδες κατά διαστήματα πετυχαίνουν κάτι καλό,αλλά και οι άλλοι που ''ξέρουν'',νομίζουν ότι, ό,τι συμβαίνει εδώ είναι ο κανόνας παντού.Τρελαμένοι οπαδοί,ξύλο,επισόδεια,καφρίλα.Όταν τους λέω ότι έχω δει κλάσικο στη Βαρκελώνη δίπλα στους μαδριλένους χωρίς αστυνομία στις εξέδρες,φτάνουν στο σημείο να μη με πιστεύουν.Και φυσικά παντελής άγνοια για ιδιοκτησιακά καθεστώτα,λαικές βάσεις κτλ.Ούτε καν έχουν υποψιαστεί.Στον κόσμο τους, συνοδεύουν τα σχόλια τους με περιπαικτικές φράσεις γεμάτες ειρωνία.

Σκηνή πρώτη.Χθες το πρωί.Πρωινός καφές με εκλεκτή παρέα.Συγγραφείς,διανοούμενοι,άνθρωποι της τέχνης.Φίλοι μου.Χρόνια πίνουμε καφέ μαζί.Μεταξύ αυτών κάποιος κοιτάει τη μπλούζα-Μπάρσα μου(ήταν δυνατόν χθες να μη φορεθεί...)και αρχίζει.''Ορίστε ο άλλος φοράει τα ξένα..''Αφού όμως πριν λίγη ώρα καλημερίζοντας, μάς είχε φέρει χαρούμενος την είδηση,ότι μεγάλο αμερικανικό κανάλι είχε κάνει αφιέρωμα στην Ελλάδα και ειδικότερα στο Άγιο Όρος...

Σκηνή δεύτερη.Κάποτε,όταν σύχναζα στην πένυα μπαρσελονίστα της Αθήνας συμμετείχα σε μια αντιπροσωπεία της που επισκέφτηκε για να ενημερώσει για την κίνηση αυτή τον πρώην πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο.Αφού μας άκουσε με προσοχή,στο τέλος είπε.''Ωραία όλα αυτά,αλλά να σας ρωτήσω κάτι.Πώς γίνεται να υποστηρίζετε ξένη ομάδα;''...

Έχουν και γνώμη και άποψη μάλιστα όλοι αυτοί που αναρωτιούνται πώς γίνεται να αγαπάς ξένη ομάδα.Υποστηρίζουν ότι επειδή η εγχώρια ομάδα σου δεν πάει καλά εδώ η έξω,εσύ είσαι οπαδός εκεί που έχεις σίγουρες νίκες και χαρές!Κάνουν και ψυχολογική ανάλυση του φαινομένου,κριτική της αδιαφορίας σου για τη μίζερη,μαφιόζικη ελληνική εικόνα του συστήματος που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο.Φυσικά δε θα αναφέρω τίποτα για τους εθνικοπατριώτες που απαγορεύουν το ξένο ως μίασμα του καθαρού ελληνικού γένους.Αυτοί είναι μια κατηγορία -επικίνδυνη- από μόνοι τους.

Φανταστείτε λοιπόν τη δυσκολία να προσπαθήσεις να τους υποψιάσεις όχι μόνο για τις συνθήκες του ξένου ποδοσφαίρου,αλλά να τους γνωρίσεις το κοινωνικό φαινόμενο Μπαρσελόνα που ξεπερνάει το ποδόσφαιρο.Είναι υπέροχο, όταν κάποιοι ανοίγουν μια χαραμάδα γνώσης και αλλαγής άποψης να τους βλέπεις να γίνονται πιο ''πιστοί''κι από σένα.Εκείνος ο ξεχασμένος Σολωμός,που στα τελευταία του τον μαζεύανε μαζί με μπουκάλια τζιν έξω από τα καπηλειά της Κέρκυρας,αηδιασμένος από την εικόνα τότε της Ελλάδας(φανταστείτε τώρα...)έλεγε.''Εθνικό είναι ό,τι είναι αληθές''.Το αληθινό δεν είναι κτήμα μιας χώρας,μιας ομάδας,είναι κτήμα όλου του κόσμου,όλων απανταχού των ανθρώπων.Αυτό προτάσσει η αληθινή αφομοίωση πολιτισμών,η αληθινή πολυπολιτισμικότητα.