Θυμάται το Γουέμπλεϊ ο Κώστας Μαρούντας
Η ήττα από τη Στεάουα στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ήταν ένα σοκ για την Μπάρσα. Όμως, κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να στεφθεί η μεγάλη ομάδα της Βαρκελώνης πρωταθλήτρια Ευρώπης. Μια από τις μεγαλύτερες ομάδες της γηραιάς ηπείρου άφηνε τη δική της ιστορική παρακαταθήκη, κατακτώντας τον τίτλο των κορυφαίων.
Η Σαμπντόρια ήταν ένας αντίπαλος που ταίριαζε πολύ στη Μπάρσα. Αυτή είχε νίκησει και τρία χρόνια πριν στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Στις 20 Μα΄ί΄ου του 1992, λίγους μήνες δηλαδή πριν η Βαρκελώνη γίνει το επίκεντρο του παγκόσμιου αθλητισμού, και όχι μόνο, με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992, το καμάρι της πόλης, η Μπαρσελόνα, αντιμετώπιζε στο Γουέμπλε΄ι΄ την ιταλική ομάδα, που εκείνα τα χρόνια ήταν μια από τις καλύτερες ομάδες του ευρισκόμενου σε υψηλότατο επίπεδο ιταλικού διασυλλογικού ποδοσφαίρου. Ο Βουγιαντίν Μπόσκοφ είχε πετύχει να δημιουργήσει ένα ποδοσφαιρικό συγκρότημα υψηλότατης ισχύος, έχοντας στις τάξεις του ποδοσφαιριστές μεγάλου διαμετρήματος.
Μπροστά στο γερμανό διαιτητή Σμιντχούμπερ, και 70.827 θεατές, ο Μπόσκοφ είχε χρησιμοποιήσει τους Παλιούκα, Μανίνι, Κάτανετς, Πάρι, Βιέρκοβοντ, Λάνα, Λομπάρντο, Σερέζο, Μπονέτι (72’ Ινβερνίτσι), Βιάλι (100’ Μπούζο), Μαντσίνι.
Ο παμέγιστος Γιόχαν Κρόιφ εναπόθεσε τις προσδοκίες του, όχι άδικα από ότι αποδείχθηκε, στους Θουμπιθαρέτα, Νάντο, Φερέρ, Κούμαν, Χουάν Κάρλος, Μπακέρο, Εουσέμπιο, Γκουαρντιόλα (113’ Αλεσάνκο), Σαλίνας (64’ Γκοϊκοετσέα), Στόιτσκοφ, Λάουντρουπ.
Μια ματιά και μόνο στα ονόματα που είχαν στη διάθεση τους οι δύο προπονητές αποδεικνύει το βεληνεκές των δύο ομάδων εκείνη την εποχή, που μάλλον δικαιότατα έφτασαν στην τελική αναμέτρηση, πριν τη στέψη.
Η Μπαρσελόνα για να καταλήξει στον τελικό είχε αποκλείσει στον πρώτο γύρο τη Χάνσα Ροστόκ με 3-0, 0-1. Στον επόμενο γύρο, που έδινε και την πρόκριση στους ομίλους του νεότευκτου champions league, η Μπάρσα τα είχε βρει σκούρα απέναντι στην Κα΄ι΄ζερσλάουτερν, αφού στον επαναληπτικό του 2-0 για τους καταλανούς, οι γερμανοί είχαν προηγηθεί με 3-0, μέχρι που στο 90΄ λεπτό ο Μπακέρο λύτρωσε την ομάδα του με ένα γκολ πρόκριση, ένα γκολ πραγματικό θησαυρό.
Στους ομίλους η Μπαρσελόνα με 4 νίκες, 1 ισοπαλία και 1 ήττα, σύνολο 9 βαθμοί και τέρματα 10-4, κατέκτησε την πρώτη θέση, που ισοδυναμούσε με πρόκριση στον τελικό του θρυλικού αγγλικού σταδίου, έχοντας απέναντι της τη Σπάρτα Πράγας, τη Μπενφίκα και τη Ντινάμο Κιέβου.
Η Σαμπντόρια είχα επικρατήσει σε έναν όμιλο με αντιπάλους τον Ερυθρό Αστέρα, την Άντερλεχτ και τον Παναθηνα΄ι΄κό, που είχε πραγματοποιήσει αξιόλογες εμφανίσεις.
Ο τελικός ήταν πραγματικά αμφίρροπος. Μέχρι το 111΄ όλα ήταν ανοιχτά, με το αποτέλεσμα να παραμένει στο 0-0. Μέχρι που το μαγικό πόδι του Ρόναλντ Κούμαν, νίκησε τον Παλιούκα, με μια χαρακτηριστική βολίδα αλά Κούμαν, άνοιξε το σκορ, και έδωσε, εν τέλει, την κούπα στους καταλανούς. Ήταν μια ιστορική εκτέλεση φάουλ, για μια ποινή που είχαν αμφισβητήσει εντονότατα οι γενοβέζοι. Ένας ολλανδός με τη φανέλα νούμερο 4 έστειλε συστημένο γράμμα της ομάδας ενός ολλανδού, του περίφημου Κρόιφ, στην ιστορία...Απέμεναν ακόμα λίγα λεπτά πριν τη δόξα. Από τις στιγμές που το καταληκτικό σφύριγμα του διαιτητή αποτελεί διαβατήριο για τον ποδοσφαιρικό παράδεισο. Ένα κατόρθωμα που άνοιξε το δρόμο και στους μετέπειτα θριάμβους της Μπαρσελόνα. Ήταν ένας τελικός που δεν είχε απογοητεύσει όσους τον είχαν παρακολουθήσει. Πόσο μάλλον, δε, αυτούς της Μπάρσα...
Ο παμέγιστος Γιόχαν Κρόιφ εναπόθεσε τις προσδοκίες του, όχι άδικα από ότι αποδείχθηκε, στους Θουμπιθαρέτα, Νάντο, Φερέρ, Κούμαν, Χουάν Κάρλος, Μπακέρο, Εουσέμπιο, Γκουαρντιόλα (113’ Αλεσάνκο), Σαλίνας (64’ Γκοϊκοετσέα), Στόιτσκοφ, Λάουντρουπ.
Μια ματιά και μόνο στα ονόματα που είχαν στη διάθεση τους οι δύο προπονητές αποδεικνύει το βεληνεκές των δύο ομάδων εκείνη την εποχή, που μάλλον δικαιότατα έφτασαν στην τελική αναμέτρηση, πριν τη στέψη.
Η Μπαρσελόνα για να καταλήξει στον τελικό είχε αποκλείσει στον πρώτο γύρο τη Χάνσα Ροστόκ με 3-0, 0-1. Στον επόμενο γύρο, που έδινε και την πρόκριση στους ομίλους του νεότευκτου champions league, η Μπάρσα τα είχε βρει σκούρα απέναντι στην Κα΄ι΄ζερσλάουτερν, αφού στον επαναληπτικό του 2-0 για τους καταλανούς, οι γερμανοί είχαν προηγηθεί με 3-0, μέχρι που στο 90΄ λεπτό ο Μπακέρο λύτρωσε την ομάδα του με ένα γκολ πρόκριση, ένα γκολ πραγματικό θησαυρό.
Στους ομίλους η Μπαρσελόνα με 4 νίκες, 1 ισοπαλία και 1 ήττα, σύνολο 9 βαθμοί και τέρματα 10-4, κατέκτησε την πρώτη θέση, που ισοδυναμούσε με πρόκριση στον τελικό του θρυλικού αγγλικού σταδίου, έχοντας απέναντι της τη Σπάρτα Πράγας, τη Μπενφίκα και τη Ντινάμο Κιέβου.
Η Σαμπντόρια είχα επικρατήσει σε έναν όμιλο με αντιπάλους τον Ερυθρό Αστέρα, την Άντερλεχτ και τον Παναθηνα΄ι΄κό, που είχε πραγματοποιήσει αξιόλογες εμφανίσεις.
Ο τελικός ήταν πραγματικά αμφίρροπος. Μέχρι το 111΄ όλα ήταν ανοιχτά, με το αποτέλεσμα να παραμένει στο 0-0. Μέχρι που το μαγικό πόδι του Ρόναλντ Κούμαν, νίκησε τον Παλιούκα, με μια χαρακτηριστική βολίδα αλά Κούμαν, άνοιξε το σκορ, και έδωσε, εν τέλει, την κούπα στους καταλανούς. Ήταν μια ιστορική εκτέλεση φάουλ, για μια ποινή που είχαν αμφισβητήσει εντονότατα οι γενοβέζοι. Ένας ολλανδός με τη φανέλα νούμερο 4 έστειλε συστημένο γράμμα της ομάδας ενός ολλανδού, του περίφημου Κρόιφ, στην ιστορία...Απέμεναν ακόμα λίγα λεπτά πριν τη δόξα. Από τις στιγμές που το καταληκτικό σφύριγμα του διαιτητή αποτελεί διαβατήριο για τον ποδοσφαιρικό παράδεισο. Ένα κατόρθωμα που άνοιξε το δρόμο και στους μετέπειτα θριάμβους της Μπαρσελόνα. Ήταν ένας τελικός που δεν είχε απογοητεύσει όσους τον είχαν παρακολουθήσει. Πόσο μάλλον, δε, αυτούς της Μπάρσα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου