Σε μια εποχή που σχεδόν όλες οι ομάδες προτιμάνε τα «έτοιμα προϊόντα», δηλαδή την αγορά έναντι πολλών εκατομμυρίων ευρώ καθιερωμένων ποδοσφαιριστών, η φιλοσοφία και η νοοτροπία της Μπαρσελόνα θαρρείς ότι έχει ξεπηδήσει από μια άλλη εποχή που έχει ανεπιστρεπτί περάσει. Ενώ οι άλλες ομάδες επενδύουν πακτωλούς χρημάτων προκειμένου να φέρουν τους καλύτερους, στην Καταλωνία προτιμάνε να τους…. παράγουν οι ίδιοι. Σίγουρα η Μπάρσα δεν είναι ο μόνος σύλλογος που έχει ακαδημίες, σχεδόν όλοι έχουν. Καμιά ομάδα όμως στην πρόσφατη ποδοσφαιρική ιστορία δεν έχει καταφέρει αυτό που πέτυχε η Λα Μασία. Και πριν την υποψηφιότητα των Τσάβι, Ινιέστα και Μέσι για την Χρυσή Μπάλα-ήταν η πρώτη φορά που τρεις παίκτες όχι μόνο από την ίδια ομάδα αλλά και από τις ίδιες ακαδημίες-, όλοι μπόρεσαν να δουν τι εστί Μπαρσελόνα μέσα από το παιχνίδι της Ισπανίας κατά την διάρκεια του Μουντιάλ 2010.
Μαζί με τους Τσάβι και Ινιέστα ακόμα 7 (!) απόφοιτοι της Λα Μασία στελέχωναν την Εθνική Ισπανίας: Κάρλες Πουγιόλ, Τζέραρντ Πικέ, Σέρχιο Μπούσκετς, Πέδρο Ροντρίγκεζ, Πέπε Ρέινα, Σεσκ Φάμπρεγας και Βίκτορ Βαλντές. Και αν η νύχτα του τελικού κόντρα στην Ολλανδία ήταν η περίτρανη απόδειξη για την αποτελεσματικότητα του στιλ της Μπαρσελόνα, η δουλειά που γίνεται στις ακαδημίες του συλλόγου επισφραγίζεται εδώ και χρόνια με παίκτες όπως ο ίδιος ο Πεπ Γκουαρδιόλα, ο Γκιγιέρμο Αμόρ, ο Λουίς Μιγιά, ο Μίκελ Αρτέτα, ο Ιβάν ντε λα Πένια και πολλοί άλλοι. Όλοι λοιπόν καταλαβαίνουν ότι η επιτυχία της Μπάρσα δεν ήρθε εν μία νυκτί, αλλά πρόκειται για καρπούς σχεδόν τριών δεκαετιών σκληρής και μεθοδικής δουλειάς.
Και μολονότι τώρα η φιλοσοφία της πίστης στα ταλέντα των ακαδημιών προκειμένου να βγουν παίκτες ικανότατοι στο passing game και στην κατοχή της μπάλας φέρει πλέον ανεξίτηλα την σφραγίδα των Καταλανών, πολλοί κοιτούσαν τον θρυλικό Ολλανδό Ρίνους Μίχελς σαν εξωγήινο, όταν άρχισε να εμποτίζει τον σύλλογο με αυτή τη νοοτροπία στα 1970. Βασισμένη στην άκρως επιτυχημένη δουλειά του Μίχελς στις ακαδημίες του Άγιαξ, οι ακαδημίες της Μπάρσα έπιασαν δουλειά το 1976, αλλά τα πράγματα ξεκίνησαν να… σοβαρεύουν όταν τον Οκτώβρη του 1979 οι νεαροί μελλοντικοί παίκτες της ομάδας ξεκίνησαν να ζουν μέσα στην ακαδημία.
Το κτίριο που επελέγη για να στεγάσει τα ποδοσφαιρικά όνειρα και το μέλλον μιας ενός ολόκληρου συλλόγου ήταν ένα αγροτόσπιτο του 1702, που είχε μάλιστα χαρακτηριστεί και σαν ιστορικό μνημείο της πόλης της Βαρκελώνης. Ο Άλμπερτ Πουίγκ, πρώην προπονητής στην ακαδημία και τώρα πια γενικός συντονιστής της, αναγνωρίζει και με το παραπάνω το πόσο σημαντικοί ήταν για την ακαδημία της Μπαρσελόνα οι Ολλανδοί Ρίνους Μίχελς και Γιόχαν Κρόιφ. Ένα ακόμα καθοριστικό στοιχείο κατά τον Πουίγκ ήταν ότι στο πέρασμα των χρόνων όλοι άρχισαν να βλέπουν την ακαδημία σαν τον «καθρέφτη» των επιτυχιών της πρώτης ομάδας της Μπάρσα.
«Όταν ανέλαβε ο Μίχελς, υιοθετήθηκε συστηματικά το ολλανδικό στιλ. Ταυτόχρονα, ο Λορεάνο Ρουίζ άρχισε να χρησιμοποιεί την ίδια φιλοσοφία και για τις μικρές ομάδες. Όταν τα ηνία ανέλαβε ο Γιόχαν (Κρόιφ), οι μικροί άρχισαν να παίζουν το σύστημα 3-4-3 όπως και η πρώτη ομάδα. Αργότερα επί εποχής Ράικαρντ, υιοθετήθηκε το 4-2-3-1, γρήγορα όμως εφαρμόστηκε το τωρινό 4-3-3» εξηγεί ο Πουίγκ. Κι ενώ μέλη του προπονητικού τημ όπως οι Οριόλ Τορτ, Ζοάν Βιλασέκα και Λορεάνο Ρουίζ συνέχισαν ν’ ακολουθούν το στιλ του Μίχελς, ήταν ο Κρόιφ που αποφάσισε πως όλες οι ομάδες της Μπαρσελόνα θα είχαν το ίδιο στιλ προκειμένου να είναι εύκολη η μετάβαση από τις μικρές στην πρώτη ομάδα. Ο νυν τεχνικός της Μπάρσα και παιδί της Λα Μασία, Πεπ Γκουαρδιόλα, υπήρξε κι εξακολουθεί να είναι πιστός οπαδός του συστήματος του Κρόιφ, δείχνοντας παράλληλα ακόμα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα νέα ταλέντα της ομάδας.
«Από την εποχή του Κρόιφ, όλοι οι προπονητές είχαν εμπιστοσύνη στους παίκτες των ακαδημιών, αλλά ο Γκουαρδιόλα το προχώρησε αυτό ένα βήμα παραπάνω γιατί μεγάλωσε εδώ μέσα. Δεν ήταν ακόμα καλά 13 ετών όταν ήρθε να ζήσει στη Μασία, ήταν παίκτης και αρχηγός της Μπαρσελόνα για πολλά χρόνια και προπονητής της δεύτερης ομάδας», δηλώνει ο Πουίγκ. Ο Πουίγκ, στενός συνεργάτης του τεχνικού διευθυντή των ακαδημιών, Γκιγιέρμο Αμόρ, πιστεύει ότι αυτό που κάνει τη Μπάρσα να ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές ομάδες είναι ακριβώς αυτή της η πίστη στους δικούς της παίκτες. Είναι παραπάνω από εντυπωσιακό το γεγονός ότι περίπου το 50% των παικτών της πρώτης ομάδας της Μπαρσελόνα είναι απόφοιτοι της Μασία:
«Στόχος μας ανεξάρτητα από τα όποια ποσοστά, είναι να έχουμε όσο γίνεται περισσότερους παίκτες από τις ακαδημίες στην πρώτη ομάδα. Οι αναλογίες αλλάζουν κάθε σεζόν, αυτό όμως που θέλουμε είναι παίκτες από τις ακαδημίες να φτάνουν στην πρώτη ομάδα» τονίζει ο Πουίγκ. Η Μπάρσα επιτέλους δρέπει τους καρπούς της πολυετούς δουλειάς της με τις ακαδημίες και λογικό είναι ότι πολλές θα ήταν οι ομάδες που θα ζήλευαν και θα ήθελαν ν’ ακολουθήσουν. Ο Πουίγκ όμως πιστεύει ότι άλλο να το λες κι άλλο να το κάνεις: «Μπορεί το ταλέντο να υπάρχει, αλλά αν δεν ξέρεις πώς να το δουλέψεις και να το αναδείξεις, δεν γίνεται τίποτα. Τεράστια σημασία έχει ν’ αρέσει και στους οπαδούς της ομάδας το στιλ που ακολουθείς. Οι δικοί μας ζουν κι αναπνέουν για να βλέπουν αυτού του τύπου το ποδόσφαιρο.
Οι περισσότερες ομάδες στηρίζονται στον προπονητή τους και στον πρόεδρο. Οι αλλαγές που γίνονται κάθε δύο με τρία χρόνια κατά μέσο όρο σε κάθε ομάδα, σημαίνει ότι αλλάζει και η νοοτροπία, ο τρόπος προσέγγισης. Η Μπάρσα όμως πάντα διατηρούσε το ίδιο στιλ και την ίδια φιλοσοφία και αυτή είναι η κυριότερη διαφορά μας με τους υπόλοιπους. Αυτό είναι και το μυστικό της επιτυχίας μας» λέει ο Πουίγκ.
Και η συγκεκριμένη επιτυχία ποτέ δεν ήταν πιο εμφανής απ’ όταν ο Μέσι αναδείχθηκε νικητής της Χρυσής Μπάλας τον Ιανουάριο πλαισιωμένος από τους δύο «κολλητούς» του και επίσης απόφοιτους της Μασία, Τσάβι και Ινιέστα. Πέρα από το φαινομενικό γεγονός της επιβράβευσης του ποδοσφαιρικού φαινομένου που ονομάζεται Λιονέλ Μέσι και τον δύο συμπαικτών του, όλοι είδαν την συγκεκριμένη Χρυσή Μπάλα σαν ένα συνολικό βραβείο για όλα αυτά τα χρόνια λειτουργίας των ακαδημιών της Μπαρσελόνα:
«Νιώθουμε απερίγραπτη περηφάνια και συγκίνηση με αυτό που γίνεται. Θα ήταν όμως άδικο να καρπωθούμε εμείς οι τωρινοί όλη την δόξα. Εδώ μιλάμε για πολυετή δουλειά πολλών ανθρώπων που όλοι τους αφοσιώθηκαν σ’ έναν κοινό σκοπό ώστε τώρα οι τρεις καλύτεροι ποδοσφαιριστές του κόσμου να είναι απόφοιτοι των δικών μας ακαδημιών».
Ο διευθυντής της Λα Μασία, Κάρλες Φολγκέρα, επίσης ενθουσιάστηκε όταν είδε τους Μέσι, Τσάβι και Ινιέστα να πλαισιώνουν βάθρο για τους υποψήφιους της Χρυσής Μπάλας. Εκτός από τα επιτεύγματά τους, ο Φολγκέρα πιστεύει ότι καταλυτικό ρόλο έπαιξε η αγάπη τους για το ποδόσφαιρο και ο χαρακτήρας του όπως σμιλεύτηκε μέσα στη Μασία: «Οι τρεις υποψηφιότητες για τη Χρυσή Μπάλα τα λένε όλα. Όλοι θαυμάζουν τη Μπαρσελόνα γι’ αυτό που βλέπουν στο γήπεδο, αλλά υπάρχει και όλη η δουλειά που γίνεται πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Το μοντέλο μας πρεσβεύει ότι μπορείς να είσαι ανταγωνιστικός και να κερδίζεις τα παιχνίδια, αλλά και να προσφέρεις και όμορφο θέαμα που θα χαίρεται ο άλλος να το βλέπει. Ο Μέσι, ο Τσάβι και ο Ινιέστα μπορεί να είναι διαφορετικοί παίκτες, αλλά έχουν κοινό σημείο την αγάπη για το ποδόσφαιρο».
Για τον Φολγκέρα, το γεγονός ότι τρία παιδιά της Μασία ήταν υποψήφιοι για την Χρυσή Μπάλα θα έπρεπε ίσως ν’ ανησυχεί τις ομάδες που προσπαθούν ν’ αντιγράψουν την Μπαρσελόνα: «Για εμάς είναι κάτι παραπάνω από τιμή να έχουμε αυτά τα τρία παιδιά κοντά μας και σε ποδοσφαιρικό και σε ανθρώπινο επίπεδο. Δεν ξέρω τι θα μπορούσαν να καταφέρουν οι υπόλοιπες ομάδες από την στιγμή που πολλά νέα αγόρια θα βλέπουν ότι στη Μπαρσελόνα η αφοσίωση, η αγάπη και η σκληρή δουλειά επιβραβεύονται με τέτοιο τρόπο».
fifa.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου