Το 5-0 σημάδεψε και τα επόμενα clasicos

Ανάμεσα στις πολλές ατάκες που γράφτηκαν στο chat box του barcelonismo χθες βράδυ μετά τη λήξη του αγώνα, συγκράτησα μία που ήταν κατά τη γνώμη μου και η ουσιαστικότερη: Σ αυτή τη σειρά των 4 clasicos, ο Μουρίνιο προετοίμασε και έστησε την ομάδα του με γνώμονα το 5-0 του Νοέμβρη, παραγνωρίζοντας πως η Μπάρσα της άνοιξης δεν είναι και δεν θα μπορούσε να είναι η Μπάρσα του χειμώνα!

Το 5-0 στοίχειωσε τον προπονητή της Μαδρίτης σε τέτοιο βαθμό που δεν ασχολήθηκε καθόλου με το επιθετικό κομμάτι του παιχνιδιού του. Κι αυτό φάνηκε πιό ανάγλυφα χθες που χρειαζόταν τη νίκη. Δύο σουτ προς το τέρμα σε 90 λεπτά είναι ένας απολογισμός μίζερος γιά μιά ομάδα που χρειαζόταν 2 γκολ γιά να οδηγήσει το παιχνίδι στην παράταση!

Το κλάμα, η γκρίνια γιά τη διαιτησία δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη, δεν μπορεί να κρύψει την γύμνια δημιουργικότητας της πιό ακριβής ομάδας στο κόσμο. Δηλαδή ο Παναθηναϊκός πόσες λιγότερες προσπάθειες έκανε στο Καμπ Νόου απέναντι στη Μπάρσα; Δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις με συμπλέγματα και φόβο τη Μπάρσα όταν με βάση το υλικό σου πρέπει να την κοιτάς στα μάτια. Μήπως η κλάψα είναι τωρινό φρούτο; Απ την αρχή της χρονιάς και πολύ περισσότερο μετά το 5-0 του Νοέμβρη ο Ζοζέ κλαίγεται και γκρινιάζει με την λανθασμένη τακτική του μικρού ψεύτη βοσκού που όταν επιτέλους μπήκε ο λύκος στο μαντρί κανένας δεν τον πίστευε. Ο Μου έχασε γιατί βρέθηκε σε μιά χώρα και μιά ομάδα στην οποία έπρεπε να υπερισχύσει με ποδοσφαιρικά κριτήρια της αντιπάλου του και όχι με επικοινωνιακά τρικ. Οταν καταλαγιάσει η σκόνη απ την τελευταία χθεσινή "παράσταση" θυματοποίησης της Μαδρίτης, θα επανέλθει ο προβληματισμός κατά πόσο αυτή η ομάδα είναι αυτό που θέλουν να βλέπουν οι φίλαθλοί της. Το αν είναι value for money νομίζω πως έχει απαντηθεί εδώ και καιρό ...