Γιά μπάσκετ στο λόφο του Μοντζουΐκ

Ψηλαφίζει το final 4 της Euroleague o Κώστας Μαρούντας

Τελικά, οι δύο καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης, με δεδομένο τον αποκλεισμό της Μπαρσελόνα από τον συγκλονιστικό Παναθηναϊκό στη φάση των προημιτελικών,  έφτασαν στον τελικό, προδιαγράφοντας μια σύγκρουση τιτάνων, που μπορεί να οδηγεί σε εκτιμήσεις, αλλά δεν επιτρέπει προγνωστικά. Απλά, περιμένουμε πως και πως το τζάμπολ του τελικού...

Ο Παναθηναϊκός ξεπέρασε το δυσκολοκατάβλητο εμπόδιο της Σιένα, χωρίς να υπερβάλει εαυτό, αλλά και μη μπορώντας να ξεαγχωθεί παρά μόνο στο τελευταίο λεπτό. Στα πρώτα λεπτά οι ιταλοί είχαν το πάνω χέρι, εξαιτίας της κυριαρχίας τους στα ριμπάουντ και των πράσινων λαθών, μέχρι οι παίκτες του Ζοτς να βρουν τον εαυτό τους, αφού έως τότε μάλλον είχαν μείνει στα αποδυτήρια. Οι πράσινοι πήραν τον έλεγχο και ύστερα έπρεπε να εμφανίσουν το καθαρό μυαλό που τους διέκρινε απέναντι στους καταλανούς για να αποκλείσουν το συγκρότημα του Πιανιτζάνι. Το πέτυχαν κατά 90% και για αυτό δίκαια θα διεκδικήσουν τον έκτο τίτλο. Ο Νίκος Καλάθης πιστοποίησε το συμπέρασμα ότι πλέον είναι first class μονάδα, αποτελώντας ένα από τους κυριότερους λόγους της επιστροφής του τριφυλλιού στα γνώριμα λημέρια, αυτά των τελικών της διοργάνωσης. Ο Μπατίστ, παρά τα κάποια –παραλίγο σημαντικά- λάθη που έκανε παραστάθηκε, θα έλεγα, στο ύψος των περιστάσεων, όπως και ο ώριμος Φώτσης. Οι Νίκολας και Σάτο, μάλλον κάτι χρωστάνε στον εαυτό τους, στους συμπαίκτες-προπονητές τους και στον κόσμο του Παναθηναϊκού. Μέχρι τώρα αποδείχθηκαν συνεπείς στις «πληρωμές» τέτοιων «οφειλών». Κυριακή, κοντή γιορτή, λοιπόν, και για αυτούς.

Όταν μιλάμε για πλουραλισμό, ειδικά επιθετικό, πρέπει να πηγαίνει κατ΄ ευθείαν ο συλλογισμός μας στη Μακάμπι. Ομάδα του απόλυτου επιθετικού οίστρου. Πότε μέσα στη ρακέτα με το Σχορτσιανίτη, πότε με ανελέητο βομβαρδισμό πίσω από τη γραμμή του τρίποντου, αλλά και λίγο πιο κοντά. Μέχρι και ο γέρο Σαρπ ευστόχησε. Βέβαια, θα αντιτάξει κανείς ότι η Μαδρίτη είχε πετάξει λευκή πετσέτα από ένα σημείο και μετά, επομένως αλώνιζαν εύλογα οι σκόρερ των νικητών. Σωστό, αλλά πιο σωστό είναι να πει κανείς πως θα μπορέσει ο Παναθηναϊκός να σταματήσει την επιθετική μηχανή των πολλαπλών κινδύνων που εγκυμονούν οι ικανοί για υψηλή παραγωγικότητα παίκτες του Μπλατ. Όπως, βέβαια, και πως η καθοριστική ευστοχία των ισραηλινών ήταν και αυτή που άνοιξε το σκορ και υποχρέωσε την πάλαι ποτέ βασίλισσα του ευρωπα΄ι΄κού μπάσκετ να παραιτηθεί πρόωρα, αναγνωρίζοντας την κατωτερότητα της.

Η Μακάμπι έχει πολλούς τρόπους για να ματώνει το διχτάκι. Ο Ομπράντοβιτς πρέπει εκ νέου να ανακαλύψει τρικ, τον έχω-βέβαια- ικανό για κάτι τέτοιο για πολλοστή φορά, για να περιορίσει τους ισραηλινούς σε ένα σκορ που να κυμαίνεται στους 70-75 πόντους, αλλιώς η ομάδα του θα έχει μεγάλο πρόβλημα. Αν οι παίκτες του Μπλατ πετύχουν over 80, τότε οι πράσινοι πρέπει να βρουν σταθερό σκορ, τουλάχιστον από πέντε παίκτες. Σήμερα, σκόραραν κατά βάση οι Φώτσης, Μπατίστ και Καλάθης. Απέναντι στη Μακάμπι θα απαιτούνται άλλοι δύο, τουλάχιστον, να κυμανθούν στο ίδιο επίπεδο, αλλά και στα κενά να τραβήξουν και κρυφά χαρτιά, τύπου Βουγιούκα, Τσαρτσαρή κλπ. Είναι προτιμότερο για τους μόνιμους πρωταθλητές Ελλάδας να στηριχθούν στην καλή τους άμυνα, και να επιδιώξουν μια λογική παραγωγικότητα, παρά να τραβηχτούν στην ανάγκη του να σκοράρουν πολύ, όπως για παράδειγμα στον τελικό της Αθήνας με την ΤΣΣΚΑ κάποια χρόνια πριν.  Αποκλείω η Μακάμπι να πετύχει 27 ή ακόμα και 23 σε ένα δεκάλεπτο, αν ο Παναθηναϊκός παίξει τη γνωστή του άμυνα . Αν το πετύχει, όμως, η «ομάδα του λαού» κάτι τέτοιο, η έκτη κούπα θα είναι, κατά μεγάλο ποσοστό, δικαιωματικά δικιά της.

Αυτή η Μαδρίτη με απογοήτευσε. Παίζει ένα light ομαδικό μπάσκετ που προδίδει μεν ομάδα, που δεν έχει, όμως, καμία- επί της ουσίας- μονάδα, που μπορεί να πάρει πρωτοβουλιακά πάνω της το σκορ και να την κρατήσει όρθια όταν χρειάζεται με συνέπεια, ρυθμό και αποφασιστικότητα. Μόνο με Τόμιτς και Ρέγιες, και ολίγο από Πριτζιόνι, δεν πας πουθενά. Όσο για τους απερίγραπτους σε αυτόν τον αγώνα, Φίσερ και Τάκερ, αμφιβάλλω, αν χρειάστηκε καν να κάνουν ντουζ μετά το τέλος του παιχνιδιού. Όχι, απλά μηδενική προσφορά, αλλά επί της ουσίας αρνητική παρουσία. Εκεί ο Μεσίνα, γιατί αυτός έχτισε τη φετινή Μαδρίτη, απέτυχε πλήρως. Αν συγκρίνει κανείς τις ανάλογες επιλογές του Μπλατ, εύκολα μπορεί να καταλάβει και να εξηγήσει το τελικό σκορ. Η διαχρονική επιλογή της Μακάμπι να χτίζει ένα κορμό επιθετικογενών παικτών κατά καιρούς τη δικαιώνει, για να θυμηθούμε το πρόσφατο παρελθόν, και τα πεπραγμένα της την προηγούμενη δεκαετία στα ευρωπα΄ι΄κά παρκέ. Η Μαδρίτη, από την άλλη, έδειξε σε όλους ότι, ακόμα τουλάχιστον, δεν είναι ομάδα επιπέδου final four.

Όσο για τη Σιένα, εμφανίστηκε ακριβώς όπως την περιμέναμε. Και πλήρωσε αυτά τα μειονεκτήματα της που ξέραμε από πριν, και δυστυχώς για τους ιταλούς, ήξερε πολύ καλά και ο κόουτς Ομπράντοβιτς. Δεν είναι καλύτερη ομάδα από τον Παναθηναϊκό και, μάλλον, πήρε ότι της άξιζε, αν και πιστεύω πως θα μπορούσε να παίξει λίγο καλύτερα, και ειδικά στο τρίτο δεκάλεπτο, στο διάστημα της επιθετικής ανομβρίας της. Ας είναι...

Ο Παναθηναϊκός δε θα μπορούσε να βρει δυσκολότερο αντίπαλο στον τελικό. Η Μακάμπι δε θα μπορούσε ούτε αυτή να βρει κάτι αντίστοιχο. Επομένως, προβλέπω έναν πολύ μεγάλο τελικό. Οι μορφασμοί των παικτών και των δύο ομάδων, όπως και η ενέργεια που έβγαλαν, αναλογικά με τα status των δύο αγώνων, αποτελούν την καλύτερη απόδειξη ότι γνωρίζουν και την αποστολή τους και το ρόλο τους, αλλά και τα δέλεαρ που τους περιμένουν σε περίπτωση θριάμβου. Συνυπολογίζοντας και τις γάτες των δύο πάγκων, όλα προβλέπονται συγκλονιστικά. Ραντεβού στις οθόνες, και για όσους τυχερούς, στο Παλαού Σαν Τζόρντι...