Στο καθιερωμένο εβδομαδιαίο άρθρο του στο El Periodico, ο Γιόχαν Κρόιφ επιρρίπτει στον Ζοσέ Μουρίνιο τις ευθύνες για την κακή ουσιαστικά διαχείριση του πολύ ποιοτικού έμψυχου υλικού που είχε στα χέρια του
Κάθε νίκη της Ρεάλ Μαδρίτης δίνει ακόμα μεγαλύτερη αξία στα επιτεύγματα της Μπαρσελόνα κόντρα στην ομάδα του Ζοσέ Μουρίνιο. Κάθε καλό ματς που κάνει η Ρεάλ –κι έχει δώσει τρία εκτός έδρας με Ατλέτικ, Βαλένσια και Σεβίλλη-, κάνει τα παιδιά του Πεπ Γκουαρδιόλα να φαίνονται ακόμα σπουδαιότερα. Δόθηκαν τέσσερις σκληρές μάχες, εξαντλητικές σε πνευματικό και ψυχολογικό επίπεδο παρά σε αγωνιστικό, εξαιτίας του Πορτογάλου. Τέσσερις μάχες από τις οποίες ούτε μία δεν δικαίωσε την τακτική του. Ούτε εκτός γηπέδου, ούτε στον σχεδιασμό των παιχνιδιών.
Σίγουρα κέρδισε το Κόπα Ντελ Ρέι. Στην παράταση όμως και μ’ ένα γκολ που ήρθε με τα χίλια ζόρια. Το αν κερδίζει ή χάνει κανείς δεν έχει να κάνει με το αν παίζει καλά. Ούτε η νίκη σου δίνει αυτόματα δίκιο και η ήττα άδικο. Βλέποντας το ματς κόντρα στην Σεβίλλη (2-6) και το ποδόσφαιρο που έπαιξαν, αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να είχε γίνει με άλλο σχεδιασμό και άλλη τακτική κόντρα στη Μπαρσελόνα. Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα? Δεν θα το μάθουμε ποτέ, το σίγουρο όμως είναι ότι αυτή η ομάδα έχει τέτοιες δυνατότητες και τέτοια ποιότητα που αδικεί τον εαυτό της. Τώρα, η κάθε νίκη, το κάθε καλό ματς κόντρα στους αντιπάλους της δεν κάνει τίποτε άλλο από το να δικαιώνει συνεχώς το ποδοσφαιρικό «στοίχημα» της Μπαρσελόνα.
Κανείς δεν φεύγει εύκολα από το Σαν Μαμές. Και η Ρεάλ κέρδισε εκεί 0-3, αφού την αμέσως προηγούμενη αγωνιστική υπέστη ήττα-σοκ στην έδρα της από την Σπόρτινγκ Χιχόν. Κανείς δεν περνάει χωρίς να «ιδρώσει» την φανέλα από το Μεστάγια. Και η Ρεάλ το έκανε με 3-6, αφού ακριβώς πριν έχασε κι άλλο έδαφος στο πρωτάθλημα, φέρνοντας ισοπαλία με τη Μπάρσα μέσα στο Μπερναμπέου. Ναι, κατέκτησαν το Κύπελλο αλλά με τον τρόπο που το έκαναν στο Μεστάγια, έχοντας μείνει πολύ πίσω στο πρωτάθλημα και ελάχιστες μέρες πριν τον πρώτο ημιτελικό για το Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μπαρσελόνα, καταδεικνύεται απλά το αυτονόητο: ότι είναι πολύ ποιοτική ομάδα. Και το απέδειξαν και τώρα στη Σεβίλλη. Εκεί που η Μπαρσελόνα ταλαιπωρήθηκε για να επικρατήσει απλά, η Ρεάλ πέρασε με το επιβλητικό 2-6 και χωρίς να δείχνει τα σημάδια της ταπείνωσης από τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό.
Και στον αντίποδα όλων αυτών, ο Μουρίνιο να υποφέρει από μπαρσελονίτιδα. Ο Μουρίνιο να ζει και ν’ αναπνέει μόνο για ν’ αντιμετωπίσει την Μπαρσελόνα. Τα πράγματα δεν θα ήταν έτσι, αν είχε πραγματική εμπιστοσύνη στην ομάδα του. Αν τον χειροκροτούν οι δικοί του, τότε τέλεια. Ο καθένας παίζει για τους οπαδούς του. Η Ρεάλ όμως, όπως και η Μπαρσελόνα, είναι κάτι παραπάνω από μια απλή ποδοσφαιρική ομάδα. Και αυτά που συμβολίζει έχουν αντίκτυπο σε πάρα πολύ κόσμο.
Και δυστυχώς τα μηνύματα που περνάει ο τεχνικός της ομάδας, σπέρνουν την διχόνοια και την γκρίνια. Τώρα που ο Μουρίνιο τιμωρήθηκε από την ΟΥΕΦΑ αποφάσισε να μην μιλήσει ξανά, μέχρι να του εξηγήσουν για ποιο λόγο τον τιμώρησαν. Ο σύλλογος επίσημα κλαίει μαζί του και για λογαριασμό του. Και είναι ένα σκηνικό αξιολύπητο…. Το μόνο καλό είναι πως αν μείνει με το στόμα κλειστό θα ωφελήσει πολλούς, αρχίζοντας από την ίδια την Ρεάλ.
Επιτρέψτε μου μέσα από αυτές τις γραμμές να εκφράσω την βαθιά μου θλίψη στην οικογένεια του Σεβεριάνο Μπαγεστέρος, αυτόν τον τεράστιο αθλητή. Με την ευγένεια του χαρακτήρα του και την παιδεία του, κατάφερε να πάει το γκολφ πολλά βήματα μπροστά και να δώσει χαρά σε πολύ κόσμο. Μας άφησε μεγάλη κληρονομιά. Έβαλε την δική του ανεξίτηλη «σφραγίδα» σ’ ένα άθλημα με το οποίο μπορεί να διασκεδάσει ο καθένας ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου