Ο Γιόχαν Κρόιφ αναλύει στο εβδομαδιαίο του άρθρο στο «El Periodico» την ανωτερότητα της Μπαρσελόνα στους ημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ και δίνει στον Ζοσέ Μουρίνιο τις απαντήσεις που έψαχνε στα «γιατί» …
Η Ρεάλ στο Καμπ Νου, καλό θα ήταν να τα σημειώνει αυτά ο Μουρίνιο, έγινε η κάτοχος του ρεκόρ των περισσότερων φάουλ που έκανε φέτος ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ: σύνολο 31, το γεγονός αυτό απαντά από μόνο του σε όλα εκείνα τα «γιατί» που με τόση αγωνία και απογοήτευση αναρωτιόταν ο Πορτογάλος τεχνικός και τα χρησιμοποιούσε σαν δικαιολογία και σαν διαμαρτυρία μετά την λήξη του πρώτου ημιτελικού, όταν και ηττήθηκε με 0-2. Και στον επαναληπτικό, η Ρεάλ έπρεπε να μείνει με 10 (Λας) ή ακόμα και με 9 (Αντεμπαγιόρ) αλλά τέλειωσε το ματς με 11. Γιατί? Όπως θ’ αναρωτιόταν και πάλι ο Μουρίνιο. Επειδή όταν αφήνεις τον αντίπαλο να έχει τη μπάλα και μάλιστα τον αντίπαλο που την κυκλοφορεί, που την πασάρει, είσαι υποχρεωμένος να τον κυνηγάς, με αποτέλεσμα να κουράζεσαι και να καταλήγεις να κάνεις φάουλ. Όσο παίζει έτσι κάποια ομάδα, ο κίνδυνος παίκτες της ν’ αντικρύσουν κόκκινη κάρτα είναι αυξημένος. Και ο Μουρίνιο αυτό το γνωρίζει.
Το ν’ αντιμετωπίσει κανείς τον επαναληπτικό χωρίς να έχει υπόψη του ότι πρόκειται για ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ ή ότι έχει χάσει στο πρώτο παιχνίδι στην έδρα του με 0-2, μάλλον είναι επιεικώς ανόητος ή δεν έχει συναίσθηση των πραγμάτων. Η Μπαρσελόνα έκανε ένα εκπληκτικό παιχνίδι. Δεν λέω τέλειο επειδή δεν κέρδισε, αλλά και πάλι η νίκη δεν ήταν απαραίτητη σε αυτή την φάση. Βαρύτητα βέβαια σε αυτό είχε ο καταπληκτικός για άλλη μια φορά Κασίγιας, τον οποίο η Μπαρσελόνα έβρισκε μπροστά της σε στιγμές που θα μπορούσε να έχει «καθαρίσει» το παιχνίδι. Οι Καταλανοί που έπαιζαν στην έδρα τους και με το πλεονέκτημα του πρώτου αγώνα, ήταν στημένοι υποδειγματικά, είχαν τον έλεγχο του ρυθμού και ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν και πώς σε κάθε στιγμή. Ήξερε πως η νίκη δεν ήταν κάτι το απολύτως απαραίτητο, οπότε δεν είχε λόγο να την κυνηγήσει.
Το να φτάσεις στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ λίγο αφότου έχεις τυπικά κατακτήσει και το πρωτάθλημα σε μία σεζόν που έχει ακολουθήσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, είναι ένα πραγματικό κατόρθωμα. Είναι η προάσπιση μιας ιδεολογίας επιθετικής και μιας φιλοσοφίας που θέλει και αγαπάει το όμορφο ποδόσφαιρο και θέλει να ευχαριστεί όλον τον φίλαθλο κόσμο και όχι μόνο τους δικούς σου οπαδούς. Η Μπαρσελόνα των Γκουαρδιόλα, Μέσι, Τσάβι και Ινιέστα και όλων των υπόλοιπων, ξέρουν ότι είχαν την δυνατότητα φέτος να κάνουν και πάλι το καλύτερο. Και όταν τέλειωσε το Κύπελλο, έγραψα ότι οι παίκτες της είχαν πεισμώσει και ότι οι ευρωπαϊκοί ημιτελικοί θα έδειχναν ποιος είναι ο καλύτερος. Και είναι μακράν η Μπαρσελόνα. Ο Μουρίνιο μπορεί να μιλάει, να μιλάει και να παραπονιέται. Μπορεί να λέει ό, τι θέλει όλοι όμως είδαν ότι σε αυτά τα 180 λεπτά η Ρεάλ δεν αποτέλεσε ουσιαστική απειλή για τη Μπαρσελόνα.
Η Ρεάλ κέρδισε στη μόνη διοργάνωση που θα μπορούσε να κερδίσει και αυτό στην παράταση. Και το έκανε κόντρα σε μια Μπαρσελόνα που θα μπορούσε πολύ νωρίτερα να έχει κατακτήσει το τρόπαιο. Στις υπόλοιπες μεταξύ τους αναμετρήσεις, η Μπαρσελόνα ήταν η καλύτερη ομάδα. Αν δουλέψει και ασχοληθεί με τα του οίκου της, η Ρεάλ μπορεί να έχει στο μέλλον την ελπίδα ότι θα πλησιάσει τη Μπαρσελόνα. Σήμερα όμως, οι Καταλανοί είναι πολύ ανώτεροι της ομάδας του Μουρίνιο οι ερωτήσεις του οποίου απαντήθηκαν μέσα στο γήπεδο μ’ έναν καθόλα δίκαιο αποκλεισμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου