Δικό του έργο

Μόνος του,παρέα με την οθόνη της πολυτελούς σουίτας του ξενοδοχείου με το βασιλικό όνομα(πού αλλού θα κατέλυε η ρεάλ;)στη Βαρκελώνη.Έβλεπε την ομάδα του να γίνεται έρμαιο των συνδυασμών της Μπαρσελόνα που μόλις ανέβασε ταχύτητα,εκεί στο τέλος του α'ημιχρόνου,χάθηκε η μπάλα.Έρμαιο των ΟΛΕ των καταλανών και κυρίως έρμαιο των διαιτητών που δεν τής παρείχαν καμιά προστασία,αντιμετωπίζοντάς την όπως τις ελληνικές ''πανάξιες''πρωταθλήτριες,όταν παίζουν στο τσάμπιονς λιγκ.Άραγε σκεφτόταν ότι αυτό που έβλεπε ήταν δικό του δημιούργημα,δικό του έργο;

Στη μαδρίτη ήρθε σαν μεσσίας.Είχε δύσκολο έργο.Να δημιουργήσει και να δώσει στη ρεάλ τη χαμένη της ταυτότητα.Να αντιτάξει απέναντι στο μοντέλο-πρότυπο της Μπάρσα μια πειστική απάντηση.Το βιογραφικό του ενέπνεε εμπιστοσύνη,οι τίτλοι του σιγουριά.Είχε να διαχειριστεί μια πλειάδα παγκόσμιων αστεριών που ξέρουν πολλά καντάρια μπάλα.Αυτό κι αν ήταν δύσκολο.Χωρίς συνοχή ομάδας και ομαδικότητας.Ο καθένας κουβαλώντας τη δική του ιστορία και την δική του ανάγκη για προβολή.Τα κίνητρα πολλά.Ένα πρωτάθλημα μετά από δύο χρόνια,η πρόκληση του ξεχασμένου ευρωπαικού τροπαίου.Και ξεκίνησε.

Ξεκίνησε όμως όχι με όρους δουλειάς και προσπάθειας,αλλά με όρους απαξίωσης και αποδόμησης του αντιπάλου.Δηλώσεις του τύπου''μήπως φταίει το εύκολο πρόγραμμα της Μπάρσα;μήπως φταίει η ειδωλοποίηση των παικτών της;μήπως φταίει η διαχείρηση των διαιτητών;μήπως φταίει ο κακός μας ο καιρός;και άλλα τέτοια γραφικά.Το καμπανάκι του πρώτου κλάσικου του πρωταθλήματος δεν τον προβλημάτισε.Το χαστούκι, και με τα πέντε δάχτυλα που υπέστη η ρεάλ έβαλε το όνομα του σε μια από τις χειρότερες σελίδες της μαδρίτης.''Η Μπάρσα είναι έτοιμη ομάδα,εμείς θα συνεχίσουμε να φτιαχνόμαστε''είπε και συνέχισε την ίδια τακτική των προκλητικών,απουσία ποδοσφαιρικής ουσίας,πρωτοβουλιών.

Η συγκυρία των τεσσάρων συνεχόμενων κλάσικο του έδινε ακόμη μια ευκαιρία να περισώσει την κατάσταση.Καμία όμως ποδοσφαιρική,άξιας προβληματισμού, απάντηση.Αντιποδόσφαιρο,άμυνα και έχει ο θεός...Στις εξέδρες οι μαδριλένοι έβλεπαν το καμάρι τους να έχει στον πάγκο τους επιθετικούς παικταράδες να κοιτάνε τα δρεπανηφόρα της ομάδας να κρατούν με νύχια και με δόντια τους δαντελωτούς καλλιτέχνες της Μπαρσελόνα.Μια ρεάλ με μεγάλη ιστορία στο επιθετικό ποδόσφαιρο.

Αλλά δεν σταμάτησε εκεί.Παίρνοντας αφορμή από μια αποβολή-παράδειγμα στις ευρωπαικές σχολές διαιτησίας, που μαθαίνουν πριν απ'όλα να προστατεύουν τους κύριους εκφραστές του ποδοσφαίρου ,τους παίκτες,καννιβάλισε τους πάντες και τα πάντα.Ξέφυγε κανονικά,έπεσε στην παγίδα του Γκουαρντιόλα που τον έχε χρίσει βασιλιά των συνεντεύξεων... και άρχισε να μιλάει όπως στα συνοικιακά σωματεία για ανεντιμότητα και άλλα παρόμοια, βαριά και ανεδαφικά.Πρώτα το σύστημα της μαδρίτης αντέδρασε,υπάρχουν ουκ ολίγες σοβαρές φωνές στη ρεάλ,οι σταρς του άρχισαν να γκρινιάζουν,οι ουδέτεροι άνθρωποι του ποδοσφαίρου τον ανέφεραν ως παράδειγμα προς αποφυγήν,αλλά πάνω απ'όλα και κύρια η ΟΥΕΦΑ ''συνεδρίασε''και έβγαλε''απόφαση'' για αυτόν.Ήταν αυτή που έβλεπε σε όλο της το μεγαλείο στην ακριβή οθόνη του.

Άραγε τα σκεφτόταν όλα αυτά; Συναισθανόταν ότι το φως του ήλιου που θα τον συντροφεύει από'δω και πέρα,είναι το φως ενός ήλιου που δεν ανατέλει,αλλά δύει;...