Χθες ήμουν στη Ρώμη (μέρος πρώτο)

Εχουν τα δάκρυα DNA;

Ο Φέντε δίπλα μου έμενε σκυφτός με το κεφάλι του ανάμεσα στα δύο του χέρια. Η έκφραση της απόγνωσης, της απόλυτης στεονοχώριας δεν μπορούσε να γίνει διακριτή διά γυμνού οφθαλμού. Ποιός όμως χρειαζόταν να τον δει γιά να καταλάβει; Ολοι το ίδιο αισθανόμασταν. Μόλις πριν λίγα δευτερόλεπτα είχα κάνει κι εγώ την προσευχή μου στο δικό μου ύψιστο. Tον είχα παρακαλέσει να μην πάει χαμένο αυτό το πλαστικό μπιλιετάκι που ζέσταινε τη τσέπη μου εδώ και λίγα 24ωρα. Τον παρακάλεσα να μην με υποχρεώσει να παρευρεθώ στο πιό αποκρουστικό γιά μένα θέαμα: ένα τελικό Champions League ανάμεσα σε Αγγλους! Σήκωσα το βλέμμα μου προς το ταβάνι και αισθάνθηκα κάποιον να μου κλείνει το μάτι

- Φέντε, έτσι και βάλουμε τώρα γκολ, θα τα σπάσω όλα εδώ μέσα!
- Μακάρι Νικόλα, μακάρι ...
Ηταν φανερό ότι δεν το πίστευε πιά. Τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα κυλούσαν βασανιστικά και μαζί τους έπαιρναν τα τελευταία μας όνειρα. Κάποιοι στο βάθος μουρμούριζαν τις τελευταίες κατάρες γιά το ταμπούρι του Χίντινγκ. Ο Πικέ έκανε άλλο ένα ηρωϊκό σλάλομ. Ενιωσα μερικά δάκρυα να συγκεντρώνονται γύρω από τα μάτια μου και να μου ζητούν την άδεια γιά να βγουν έξω.
-Οχι ακόμα, όχι ακόμα! Δεν τελειώσαμε!!!
Ο Ντάνι τρέχει ... Ο Πεπ δίνει συγχαρητήρια στον Γκους ... Ο Ντάνι σεντράρει; Μπερδεμένα τα θυμάμαι ... Τα βίντεο τα λένε καλύτερα ... Ο Κόουλ είν αυτός που κλωτσάει αέρα;
- Ελα Σαμού, έλα ...
- Ναι, Λίο, ναι ..
- Ο ... ο ...ποιός; ... έλα ... έλααααααααααααα
- ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ
- ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ
- ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ
Τα δάκρυα πιά δεν περιμένουν την άδεια γιά να βγουν έξω. Μόνο που έχουν αλλάξει DNA. Γιατί έχουν και τα δάκρυα το δικό τους DNA. Δεν είναι πιά δάκρυα λύπης και απόγνωσης. Δεν είναι δάκρυα απώλειας. Είναι τα τέκνα της απόλυτης λύτρωσης, της απόλυτης ηδονής, της πιό μεγάλης ευτυχίας. Είναι τα δάκρυα που θα πάρεις μαζί σου φεύγοντας γιά το μεγάλο ταξίδι.
Τα γραφεία της Penya εκείνο το βράδυ και μαζί τους αρκετά παιδιά, έζησαν την πιό βίαιη πλευρά του εαυτού μου. Ο Πέτρος ... η Κατερίνα ... ο Φέντε, τα ντουβάρια, οι λάμπες, το κινητό μου, η τηλεόραση, έφαγαν πολύ ξύλο αλλά δεν διαμαρτυρήθηκαν. Ακόμα και το ξύλο είναι γλυκό όταν η ευτυχία είναι το αναισθητικό σου!
Εκείνο το βράδυ, ήταν ένα απ αυτά τα λιγοστά βράδια της ζωής μου που οι μπύρες που ήπια ζύγιζαν παραπάνω απ το φαγητό που έφαγα. Και γιά όσους με γνωρίζουν, αυτό είναι πραγματικά σπάνιο ...

- Ο κυβερνήτης κύριος Περλεπές και το πλήρωμα σας εύχονται καλό ταξίδι!

Η επόμενη σκηνή είναι μέσα σ ένα αεροπλάνο της Ετζίαν. Δίπλα μου ο Βασίλης έχει πιάσει παράθυρο και κοιμάται. Απ την άλλη μεριά με πιέζει αμείλικτα ο τεράστιος όγκος του Λιάσκου (γιά την ακρίβεια ο ένας όγκος πιέζει τον άλλον). Στην άλλη πλευρά του διαδρόμου ο Μαστοράκης κλείνει κι αυτός τα μάτια αν και νομίζω πως δεν κοιμάται. Μάλλον αυτοσυγκεντρώνεται. Με τον Λιάσκο όταν βρισκόμαστε, συνηθίζουμε να φτιάχνουμε ποιήματα και τραγούδια. Λέει ο ένας ένα στίχο, συνεχίζει ο άλλος, μέχρι να ολοκληρωθεί το ... έπος. Αυτή τη φορά μας κόλλησε το γνωστό σύνθημα των ΠΑΟΚτζήδων
"Ωωωωωωωω Μπαρσελόναααα έχω δέντρα στο Μοντζουίιιιιιικ ... Μόνος τα φυτεύω μόνος τα καλλιεργώ ... στο τέλος θα τα κόψω και μονάχος θα τα πιώ ....'
Ο Βασίλης που μας ξέρει δεν ιδρώνει με κάτι τέτοια και φυσικά δεν ξυπνάει.
Η αεροσυνοδός περνάει και βλέπει αν έχουμε σφίξει καλά τις ζώνες μας και αν τα καθίσματά μας είναι σε κατακόρυφη θέση (ηρωϊκά καθίσματα με τόσα κιλά που φιλοξενούν ...).
Μιά άλλη μας δείχνει τί θα κάνουμε αν μας ... πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Μάσκες, σωσίβια, σφυρίχτρες, τα κλασσικά που σου λένε πάντα από υποχρέωση και ακούς κι εσύ επίσης από υποχρέωση, καθόσον αν σου συμβεί κάτι, κούφια η ώρα, δεν θα θυμάσαι τίποτα.
Και αφού έχουμε τελειώσει με τις τυπικούρες, ετοιμαζόμαστε να τροχιοδρομήσουμε γιά την απογείωση και ο Λιάσκος ετοιμάζεται γιά το επόμενο σύνθημα, μιά φωνή ακούγεται απ τα μεγάφωνα. Είναι απ το πιλοτήριο!
"Ο κυβερνήτης του αεροσκάφους κύριος Περλεπές και το πλήρωμα, σας εύχονται καλό ταξίδι"
Ξαφνικά και εντελώς ασυναίσθητα, μου έρχεται στο μυαλό η καραμούζα του συγχωρεμένου του Ατίλιο
"Περλεπεπέ πε πε πε πε πε πε Περλεπέεεεεεεε Περλεπεπε πεπεπέ πεπεπέ Περλεπέεεεεεεεε ΧΕΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ Περλεπεπέ περλεπέ πεπέ Περλεπεπέ Περλεπέ Πεπέ, Περλεπεπέ Περλεπέ Πεπέ, Πέρλε Πέρλεπέεεεεεεεεε"
Ο Βασίλης ξαφνικά πετάγεται και προσπαθεί να μην πνιγεί από τα γέλια. Ο Μαστοράκης ανοίγει το ένα μάτι, δείγμα τεράστιας προσπαθείας! Το σύνθημα επαναλαμβάνεται αρκετές φορές και όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό θα μας συνοδεύσει καθ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας. Είναι το σύνθημα του τελικού του Champions League 2008-2009!

Πέριξ του Στατσιόνι Τέρμινι γνωρίζουν την ομάδα "κοτόπουλο"

Στη Ρώμη έχω ξαναπάει μιά φορά γιά τουρισμό με τη γυναίκα μου. Αλλά είναι τελείως διαφορετικός ο τρόπος που βλέπεις μιά πόλη σαν τουρίστας και διαφρετικός όταν την επισκέπτεσαι με αφορμή κάποιο αθλητικό γεγονός. Τουριστικά η Ρώμη δεν μου είπε πολλά πράγματα. Οχι γιατί δεν έχει ενδιαφέρον. Αλλοίμονο! Απλά το μπαρόκ, το πλήθος των όσων έχεις να δεις και το μέγεθος των εκθεμάτων με μπούχτισε. Ισως να έφταιγε ότι την πρώτη φορά έμεινα μόνο 5 μέρες. Είδα πολλές εκκλησίες, πολλά αξιοθέατα, πολλά αγάλματα, μεγάλα κεφάλια, μεγάλες πατούσες, μεγάλους κίονες, μεγάλα λιοντάρια, πολλά μάρμαρα, πολλά συντριβάνια. Ουφφφφφφφ!
Τώρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Χαλαρά περπατούσα, φωτογράφιζα, γευόμουν, ανακατευόμουν με ένα απίθανο πολύχρωμο κουβάρι κόκκινο - άσπρο και μπλαουγκράνα, ανθρώπους κάθε φυλής και γλώσσας που απλά τους έσμιγε το πάθος γιά το ποδόσφαιρο. Οι ματιές μας με τους απέναντι διασταυρώνονταν. Κάθ ένας ήταν σίγουρος γιά τον εαυτό του. Κάθ ένας σκεφτόταν πως ... "μεθαύριο δεν θα γελάτε"
Ταξίδι χωρίς καλή παρέα είναι άχρηστο. Και ειδικά ποδοσφαιρικό ταξίδι χωρίς την ανάλογη παρέα είναι σαν ... βιβλίο απ το οποίο έχεις διαβάσει μόνο τη πρώτη σελίδα (κλεμένο αυτό, αλλά μ αρέσει). Ομως εδώ η παρέα είναι ... τζέτ. Αντώνης, Κώστας, Βασίλης, αλλά και Ολγα που βρήκαμε εκεί και Μάρτα που είχε έρθει από Βαρκελώνη, τί άλλο να ζητήσεις; Ισως καλό φαγητό ... Ααααα! Και κάποιους να μιλούν τη γλώσσα και να σου διερμηνεύουν καθ ότι με τις ξένες γλώσσες δεν έτυχε να σας συστήσει κανείς. Ο Κώστας έχει σπουδάσει στη Νάπολι και το ιταλιάνικο το κατέχει, ο Βασίλης το κατέχει επίσης, η Ολγα ομιλεί καμιά ... 30αριά γλώσσες, το ίδιο και η Μάρτα κατά συνέπεια τα νώτα ημών (Λιάσκου και εμού) ήτο καλά καλυμμένα και περιοριζόμασταν να δείχνουμε με το δάχτυλο σαν τα μωρά που ζητούν παιχνίδια απ το μπαμπά τους.
Τζελάτο ... εσπρέσο ... πίτσα ... μπύρα ... προσούτο ... μοτσαρέλα ...
Μπύρα;
Μπααα. Μπύρα δεν έχει! Καθόλου αλκοόλ δεν έχει. Ενεκα που οι ιταλικές αρχές δεν ήθελαν να δώσουν την ευκαιρία στους Αγγλους να βγάλουν τον κακό τους εαυτό και στους Ιταλούς να βρουν ευκαιρία να βγάλουν τίποτε κατσαβίδια και φαλτσέτες και να εκδικηθούν μιά και καλή γιά κείνη την 7άρα που είχε εισπράξει η Ρόμα απ τη παρέα του σερ Αλεξ.
Νεράκι λοιπόν, κοκακόλα άφθονη και καλό φαγητό. Το οποίο παρέχεται απλόχερα πέριξ του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού "Στατσιόνι Τέρμινι" που γιά λόγους ευκολίας μετακινήσεων επέλεξα ως τόπο διαμονής μας στην ιταλική πρωτεύουσα.
Αφού οι ντόπιοι εστιάτορες ξεπέρασαν το αρχικό τους σοκ, να βλέπουν Ελληνες να φορούν στολές και διακριτικά της Μπάρσα και αφού η εκτίμηση απέναντι στους καλούς πελάτες - χορηγούς (βλέπε Καραμάνο - Λιάσκο) είναι δεδομένη, κάποιοι ξανοίχτηκαν πιό πολύ. Και φρόντισαν να μας πληροφορήσουν ότι γνωρίζουν από ελληνικό ποδόσφαιρο. Βεβαίως!
- Πανατινάϊκος, Ολυμπίακος, κοτόπουλο, μας είπε γεμάτος περηφάνεια γιά τις ποδοσφαιρικές του γνώσεις ο πρώτος εστιάτορ που τιμήσαμε στην αιώνια πόλη κι εμείς μετά βίας κρατηθήκαμε να μη βγάλουμε απ τα ρουθούνια τα δύο πρώτα λίτρα κοκακόλας. Ποιός να ήταν άραγε το κοτόπουλο; Η ΑΕΚ; Ο ΠΑΟΚ; Η μήπως το σύνολο των Ελλήνων φιλάθλων που καταπίνει χρόνια τώρα το θεάρεστο ... καλαμπόκι του ελληνικού ποδοσφαίρου; Κορυφαία ερωτήματα που κατεπνίγησαν με την κατάποση τεραστίων ποσοτήτων ιταλικού τζελάτο σε παρακείμενο του σταθμού ζαχαροπλαστείο που έμενε ανοιχτό σχεδόν όλο το 24ωρο.
Εδώ ωφείλω μιά παρένθεση
Να ξέρετε πως τα μαγαζιά που είναι ανοιχτά σχεδόν όλη τη μέρα έχουν ένα κουσούρι: σπάνια είναι καθαρά! Η συγκεκριμένη τζελατερία - παστιτσερία - σαντουϊτσερία - τρατορία είχε μεν ωραίο παγωτό, αλλά καθώς έβαζα την πρώτη μπουκιά στο στόμα μου, το μάτι μου πήρε ένα τεράστιο "πτηνό" σε θέση απογείωσης να με κοιτά απειλητικό σαν πολεμικό Φάντομ και να ετοιμάζεται γιά επιδρομή από τον πάγκο των σάντουϊτς στο ποτήρι με το παγωτό μου! Κατσαρίδα δεν το έλεγες, ήταν πολύ μεγάλο. Ούτε και ακρίδα το έλεγες, ήταν πολύ μαύρο. Ο,τι και να ήταν πάντως δεν κατάφερε ούτε το παγωτό σοκολάτα μου να προσεγγίσει, ούτε να μου χαλάσει την όρεξη. Γι αυτό το τελευταίο χρειάζεται να δω τον Μουρίνιο σε απέναντι τραπέζι να καθαρίζει τη μύτη του με το κουτάλι της σούπας. Μόνο κάτι τέτοιο θα με αποσυντόνιζε κι αυτό γιά πολύ μικρό χρονικό διάστημα, πιστέψτε με!

Δύο τεράστιες μπάλες στο Φιουμιτσίνο!

Περλεπέ - τημ

Τζελάτο πριν την επιδρομή απειλητικών ακρίδων!

Συνεχίζεται