Ο Γιόχαν Κρόιφ μιλάει στο καθιερωμένο άρθρο του στο «El Periodico» για τον επικείμενο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, την Ρεάλ και τον Ρονάλντο, ενώ δεν παραλείπει ν’ αποχαιρετήσει και αυτός τον Ιβάν ντε λα Πένια που κρέμασε τα παπούτσια του αυτή την εβδομάδα
Οι 92 βαθμοί που συγκέντρωσε η Ρεάλ και τα 102 γκολ που σημείωσε, δίνουν ακόμα μεγαλύτερη αξία στο πρωτάθλημα που κατέκτησε η Μπαρσελόνα. Μένει να δούμε αν η μεταξύ τους απόσταση θα μειωθεί την επόμενη σεζόν. Λίγες μέρες μόνο απομένουν για τον τελικό του Γουέμπλεϊ και είναι δίκαιο να επιμείνουμε για ακόμα μια φορά στην σημασία του τίτλου που πήρε η Μπάρσα. Ο τρίτος συνεχόμενος και ταυτόχρονα ο πιο δύσκολος από τους τρεις. Τα 102 γκολ που σκόραρε η Ρεάλ και οι 92 βαθμοί της αγωνιστικής της συγκομιδής, κάνουν το τρόπαιο της Μπάρσα να λάμπει ακόμα περισσότερο. Τώρα που όλοι περιμένουν τον τελικό του Σαββάτου, βλέπω την σεζόν στην οποία πρωταγωνίστησαν ο Μουρίνιο και οι παίκτες του.
Η Μπάρσα άφησε την Ρεάλ εκτός του πολυπόθητου στόχου της σεζόν, που ήταν το Τσάμπιονς Λιγκ, και ο κόσμος της ακόμα το χαίρεται. Και οι δύο φιναλίστ, στέφθηκαν πρωταθλήτριες ομάδες στις χώρες τους: η Μπάρσα κατέκτησε τον τρίτο συνεχόμενο τίτλο της και η Γιουνάιτεντ τον τέταρτο τα τελευταία πέντε χρόνια. Και αν κοιτάξουμε τις ευρωπαϊκές τους πορείες στο πρόσφατο παρελθόν και οι δύο ομάδες έχουν να επιδείξουν κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ, τελικούς και ημιτελικούς. Δύο ομάδες γεμάτες ταλέντο και προσωπικότητα, στις οποίες θα μπορούσαμε να κάνουμε την σύγκριση παίκτη με παίκτη αλλά αυτό που τις κάνει να ξεχωρίζουν είναι το αγωνιστικό τους στιλ: η μία ομάδα είναι αγγλική και η άλλη ισπανική. Ή για να το πούμε καλύτερα, η μία είναι αγγλική και η άλλη η Μπάρσα: ταλέντο, ακαδημίες, όμορφο παιχνίδι…
Κανείς δεν ξέρει ποιος θα σηκώσει την κούπα, αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο: εκτός απροόπτου, γιατί για μπάλα μιλάμε, νικήτρια θα είναι η ομάδα που θα επιβάλλει τον ρυθμό της. Ούτε η Γιουνάιτεντ θα νικήσει άνετα την Μπαρσελόνα ούτε το ανάποδο. Είναι η Μπάρσα το φαβορί? Χωρίς αμφιβολία, αλλά αυτό ισχύει μέχρι το βράδυ του Σαββάτου. Μετά πρέπει να κερδίσει. Αν πριν ανέφερα ότι η σεζόν που έκανε η Ρεάλ, πρέπει να γεμίζει με καμάρι τους φίλους της Μπάρσα, τα 40 γκολ του Ρονάλντο έχον διπλή ανάγνωση. Ο Πορτογάλος ανέβασε απίστευτα τον πήχη. Όχι μόνο για το πρωτάθλημα, αλλά και για το Χρυσό Παπούτσι. Και μάλιστα να το κάνει κάποιος σ’ ένα πρωτάθλημα όπως το ισπανικό.
Αναμφίβολα και ο παίκτης και όλος ο κόσμος της Ρεάλ θα είναι περήφανοι για αυτό το ρεκόρ. Επειδή όμως το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα, αν η Ρεάλ τερματίσει και του χρόνου δεύτερη και ο Κριστιάνο επαναλάβει ό, τι έκανε φέτος, η χαρά δεν θα είναι ούτε ατομική ούτε συλλογική. Ο Μέσι, μπορεί να σκόραρε λιγότερα γκολ αλλά είναι στον τελικό μαζί με τους συμπαίκτες του. Απέχει μια ανάσα από το νταμπλ. Καλό είναι να μην γίνονται πάντα συγκρίσεις, ειδικά σ’ ένα ομαδικό άθλημα. Λόγω όμως του ότι ο Λίο είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο, οι συγκρίσεις είναι μοιραίο να γίνονται. Στην περίπτωσή του όμως έχουν φτάσει στο σημείο να τον συγκρίνουν με τον εαυτό του όταν παίζει στη Μπάρσα και στην Εθνική Αργεντινής.
Οι συγκρίσεις αυτές μπορεί μέχρι ενός σημείου να έχουν κάποια βάση και κυρίως είναι κάτι το εντελώς πρόσκαιρο. Πρόβλημα όμως υπάρχει με αυτές που προσπαθούν να συγκρίνουν διαφορετικές εποχές και ανόμοιες συνθήκες. Είναι ο Μέσι όπως ο Πελέ ή ο Μαραντόνα? Συζητήσεις που στην ουσία δεν έχουν καμία ουσία. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι αυτό το παιδί μάλλον… έπεσε από άλλο πλανήτη, δεν έχει απασχολήσει κανέναν με την ιδιωτική του ζωή, είναι ευγενέστατος και συνεσταλμένος, δεν παραπονιέται και δεν γκρινιάζει ποτέ κι ας τον χτυπάνε δεκάδες φορές σε κάθε ματς. Υπό αυτήν την έννοια είναι παράδειγμα προς μίμηση, αλλά στα 23 του χρόνια έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του…
Θα ήθελα με την σειρά μου και μέσα από αυτό το άρθρο να δείξω τον σεβασμό μου σ’ ένα καλό παιδί κι έναν πολύ ταλαντούχο ποδοσφαιριστή, τον Ιβάν Ντε Λα Πένια. Οι τραυματισμοί τον αδίκησαν, λένε κάποιοι. Χαίρομαι που μπόρεσε να χαρεί στην Εσπανιόλ το ποδόσφαιρο για τόσα χρόνια. Χαίρομαι που μπόρεσε να μείνει στην πόλη του και στο σπίτι του για να βρει την σταθερότητα που στην Μπαρσελόνα λόγω των περιστάσεων και των συγκυριών δεν θα μπορούσε να βρει. Έπρεπε να περάσουν χρόνια μέχρι ο Ράικαρντ και ο Γκουαρδιόλα ν’ αλλάξουν άρδην τα δεδομένα και να πουν το «εγώ πιστεύω στα δικά μας παιδιά και μ’ αυτά θα προχωρήσω». Ο Ιβάν σταματάει το ποδόσφαιρο σε ηλικία 35 ετών. Αν ήταν σήμερα ακόμα στα 19 του όταν έκανε το ντεμπούτο του μαζί μου, ο Πεπ θα ήταν σίγουρα ακόμα πιο ευχαριστημένος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου