Πέρα από μια νίκη σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, ήταν μάθημα ποδοσφαίρου. Υπόδειγμα πίστης και αφοσίωσης σ’ ένα συγκεκριμένο στιλ, μια συγκεκριμένη φιλοσοφία που τηρείται κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Μάθημα του θριάμβου της συλλογικής αλληλεγγύης έναντι της ατομικής αλαζονείας. Μάθημα ομιλίας μιας πολύ συγκεκριμένης γλώσσας: της ποδοσφαιρικής γλώσσας της Μπάρσα. Για δύο ώρες, η ομάδα αυτή παρέδωσε ποδόσφαιρο μ’ ένα μαγικό κρεσέντο απόδοσης. Είδαμε τον πόνο του μεγάλου αρχηγού για την αναπόφευκτη απουσία του. Την αντικατάστασή του από αυτόν τον τόσο διακριτικό ποδοσφαιριστή που ποτέ δεν ύψωσε την φωνή του, ούτε ζήτησε τον λόγο για το οτιδήποτε. Την χρησιμοποίηση του παίκτη που 72 μέρες πριν χειρουργήθηκε γι αφαίρεση όγκου.
Κι εμείς ανακαλύψαμε και πάλι πως όλοι μετέχουν και συμμετέχουν στο παιχνίδι αυτής της ομάδας. Τα «τριγωνάκια» απέδωσαν όσο ποτέ ίσως άλλοτε και οι τρεις γκολτζήδες της ομάδας έδωσαν κυριολεκτικά τα… ρέστα τους, λες και είχαν φυλάξει το καλύτερο για το τέλος. Η Μπάρσα κυριάρχησε σε όλο το παιχνίδι και οι παίκτες της ξεδίπλωσαν τον καλύτερό τους εαυτό. Εξήγησαν ακόμα και για όσους δεν το είχαν καταλάβει για ποιο λόγο είναι απαραίτητη η κατοχή και πού χρησιμεύει: για να εξουθενώσεις τον αντίπαλο να τον «αποκοιμίσεις» και την κατάλληλη στιγμή να του δώσεις την χαριστική βολή. Και τελικά να τον αποτελειώσεις με «θύτες» την Αγία Τριάδα που ονομάζεται Αντρές Λιονέλ Ερνάντεζ, που στο Γουέμπλεϊ έμοιαζαν με βιολιστές, με ποιητές που έπαιζαν μπάλα.
Μάθημα που έδωσε απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα κι έκλεισε στόματα. Ο κύκλος συνεχίζεται και το Γουέμπλεϊ ήταν απλά ένας ακόμα σταθμός σ’ αυτό το ταξίδι προς την Ιθάκη που έχει χρώματα μπλαουγκράνα… Το στιλ ήταν αυτό που κατέκτησε τελικά την δόξα και η δόξα κατακτήθηκε από αυτά τα τόσο αγαπημένα μεταξύ τους παιδιά, εκεί που ο αρχηγός παραχώρησε την θέση του στον αναγεννημένο Άμπι. Αυτοί όλοι τους μαζί κατέκτησαν τον αιώνιο μύθο…
Perarnau blog
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου