Μπορεί ο Γιόχαν Κρόιφ να είχε ένα σημαντικό οικογενειακό ραντεβού, πάντα όμως έχει χρόνο να μιλήσει στη SPORT γι’ αυτό που αγαπάει περισσότερο: την Μπαρσελόνα και οτιδήποτε μπορεί να την αφορά…
- Τι σημαίνει για σας αυτός ο τελικός?
Σε προσωπικό επίπεδο, μπορεί να σημαίνει το κλείσιμο ενός κύκλου. Στο παλιό Γουέμπλεϊ κέρδισα το πρώτο μου ευρωπαϊκό κύπελλο σαν παίκτης του Άγιαξ και μετά σαν προπονητής της Μπαρσελόνα. Στο καινούριο μπορεί να κερδίσω ακόμα ένα σαν οπαδός της Μπάρσα αυτή τη φορά!
- Το θεωρείτε γούρικο αυτό το γήπεδο?
Πάντα μου… πήγαινε αυτό το γήπεδο. Έχω να θυμάμαι μοναδικές στιγμές και σαν παίκτης και σαν προπονητής.
- Τι θυμάστε από εκείνο το Κύπελλο του 1992?
Μόνο όμορφα πράγματα. Η νοοτροπία του κόσμου μας τότε, ήταν σχεδόν καταστροφική. Πάντα σκεφτόντουσαν το χειρότερο και υπήρχε πολλή μοιρολατρία. Τώρα όλα αυτά άλλαξαν, αλλά βλέπω από αρκετούς ότι πέρασαν στο άλλο άκρο. Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι έχουμε κερδίσει κιόλας την Μάντσεστερ χωρίς ακόμα να έχουμε παίξει. Το παιχνίδι όμως του ’92, πραγματικά σηματοδότησε ριζική αλλαγή σκέψης από πλευράς του κόσμου της Μπάρσα.
- Αντιλαμβάνεστε αν και για τον κόσμο μια ενδεχόμενη νίκη στον τελικό, θα δώσει την αίσθηση του κλεισίματος ενός ακόμα κύκλου?
Πάντα λέγεται αυτό, αλλά… Και γιατί να κλείσει κάτι και να μην ανοίξει? Γιατί απλά και μόνο να μην σηματοδοτηθεί μια συνέχεια για ακόμα περισσότερες νίκες? Γιατί πρέπει να σκεφτόμαστε πάντα έτσι αρνητικά?
- Και το 1992 έφτασε η ώρα ενός τελικού και τώρα επίσης φαίνεται πως και αυτή η ομάδα έχει δρόμο μπροστά της. Το βλέπετε έτσι?
Η ομάδα πηγαίνει καλά. Το να διατηρηθείς στην κορυφή είναι εξαιρετικά δύσκολο. Αρκεί να δούμε πού βρέθηκαν οι δύο φιναλίστ της περσινής διοργάνωσης: εκτός και στα ημιτελικά. Ο ανταγωνισμός είναι αδυσώπητος. Το να φτάσει μια ομάδα εκεί είναι τρομερά πολύπλοκο. Πρέπει να είσαι στο 100% για να τα καταφέρεις… Όχι στο 99%. Μιλάμε για δουλειά πολλών ωρών την ημέρα στην οποία πρέπει να συμμετέχουν όλοι ανεξαιρέτως. Σε μια σεζόν υπάρχουν πολλά σκαμπανεβάσματα και πρέπει όλοι μα όλοι να είναι ενωμένοι σαν γροθιά. Στα καλύτερα και στα χειρότερα…
- Ο Πεπ θα τους έχει όλους στην διάθεσή του. Είναι αυτό το ιδανικό?
Αυτό σίγουρα είναι πολύ ευχάριστο γεγονός, αλλά δεν αρκεί. Στην ίδια γραμμή πρέπει να είναι και η διοίκηση. Ενωμένη, ενιαία και με μία γραμμή. Όπως ξεκίνησαν τα πράγματα έτσι και να συνεχίσουν, πάντα με το μυαλό στην βελτίωση και στο καλύτερο. Θα επαναλάβω να δούμε το τι έγινε με τους δύο περσινούς φιναλίστ που πλέον δεν βρίσκονται στην κορυφή.
- Έχετε την αίσθηση ότι αν δεν κερδηθεί αυτός ο τελικός, υπάρχει η κατάλληλη νοοτροπία για να ξεπεραστεί κάτι τέτοιο?
Υπήρξαν αρκετές αλλαγές αυτήν την σεζόν, αλλά η βάση εντός κι εκτός γηπέδου έμεινε ακλόνητη. Υπήρξαν τραυματισμοί, αλλά πάντα έλεγα ότι ουδέν κακό αμιγές καλού. Για παράδειγμα, αν δεν υπήρχαν τραυματισμοί δεν θα είχαμε ανακαλύψει πόσο καλός μπορεί να είναι ο Μασεράνο σαν στόπερ. Στην αρχή όμως, η διοίκηση πήρε αποφάσεις με τις οποίες ο προπονητής δεν ήταν σύμφωνος και κάτι τέτοιο δεν βοηθάει. Ας δούμε τι θα γίνει τώρα με τις μεταγραφές. Το οτιδήποτε αρνητικό μπορεί να επηρεάσει την μελλοντική απόδοση της ομάδας.
- Όπως λέγατε, όλοι πρέπει να είναι σαν ένας άνθρωπος…
Φυσικά. Γιατί αλλιώς υπάρχουν παρατράγουδα στην ομάδα. Κατά την γνώμη μου, το πιο σημαντικό είναι ο προπονητής. Από τους πρωταρχικούς σκοπούς της διοίκησης πρέπει να είναι η προσπάθεια να ικανοποιηθούν αυτά που θέλει ο προπονητής. Και σε αυτή την περίπτωση, ο Πεπ δεν είναι απλός προπονητής. Είναι Καταλανός, κουβαλάει τη Μπαρσελόνα στο αίμα του και ποτέ δεν πρόκειται να πάρει κάποια απόφαση εις βάρος του συλλόγου.
- Ποιο ήταν το σπουδαιότερο επίτευγμα του Πεπ μέχρι στιγμής?
Έχει την δική του αντίληψη των πραγμάτων και δεν φοβάται να πάρει αποφάσεις. Πάντα υπήρξε γενναίος. Το να φύγει ο Ροναλντίνιο για παράδειγμα, δεν ήταν καθόλου εύκολο για πολλούς λόγους. Τότε, ο Πεπ είχε μεγάλη στήριξη από την διοίκηση. Ας δούμε αν και τώρα ισχύει κάτι τέτοιο…
- Νιώθετε περήφανος για αυτά που κάνει ο Γκουαρδιόλα?
Εννοείται! Κατά μια έννοια υπήρξε δικό μου «παιδί» και είμαστε ακόμα πολύ δεμένοι. Ο Πεπ είναι πολύ έξυπνος άνθρωπος και γι’ αυτό και ήταν ιδανικός γι’ αυτή την θέση. Βέβαια μόνος του κάποιος δεν μπορεί να κάνει και πολλά. Πρέπει να έχει τους κατάλληλους ανθρώπους γύρω του. Οι επιτυχίες ή οι αποτυχίες είναι κατά βάση συλλογικά αποτελέσματα. Όσο δεν επιτρέπει σε κανέναν να υπερβεί τα όρια, όλα θα πηγαίνουν καλά. Πρέπει να δουλεύει πολλές ώρες την μέρα και να κάνει χίλια δύο πράγματα.
- Συμφωνείτε μαζί του στο ότι δεν γίνεται σύγκριση μεταξύ αυτής της Μπαρσελόνα και της τότε Dream Team?
Είναι μια εντελώς λανθασμένη σύγκριση. Άδικη και για εκείνον και για εμένα. Αυτά που έκανε η τότε ομάδα ήταν φανταστικά και αυτά που γίνονται τώρα επίσης. Το ίδιο συμβαίνει όταν γίνεται σύγκριση και με άλλες ομάδες. Είναι εκνευριστικό. Τι πάει να πει ότι η Μπάρσα που είχε κατακτήσει πέντε τίτλους δεν ήταν τίποτα? Έτσι πιστεύουν?
- Σύγκριση γίνεται και με άλλες τεράστιες ομάδες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, όπως ο δικός σας Άγιαξ, η Μίλαν… Το βλέπετε δίκαιο κάτι τέτοιο?
Όλες είχαν φοβερούς παίκτες και είναι τα παραδείγματα που θαυμάζουν τα παιδιά. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από ήρωες σε πολλά πράγματα και του αθλητισμού συμπεριλαμβανομένου…
- Ο ήρωας είναι τώρα ο Λιονέλ?
Τώρα συγκρίνουν τον Μέσι με τον Μαραντόνα ή τον Πελέ. Μα πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο? Ο Πελέ έπαιξε μπάλα σχεδόν 25 χρόνια και ο Ντιέγκο δύο δεκαετίες. Είναι παράλογες συγκρίσεις. Ο Λίο παίζει επαγγελματικά περίπου πέντε χρόνια και θα πρέπει να κάνουμε τον απολογισμό του στο τέλος της καριέρας του για να δούμε τι θα έχει καταφέρει σε συνολικό επίπεδο.
- Αν όλα πάνε καλά στο Γουέμπλεϊ, θα μιλάμε για το τέταρτο Κύπελλο Ευρώπης. Πριν από λίγο καιρό, ο σύλλογος είχε μόλις ένα. Βλέπετε να έχει γίνει η κατάκτηση των τροπαίων κάτι σαν συνήθεια?
Η αρχή γίνεται πάντα με το πρώτο όμως, έτσι δεν είναι? (γέλια…)
- Φυσικά! Η ενδεχόμενη κατάκτηση του τέταρτου πρωταθλήματος Ευρώπης θα την κατατάξει στο επίπεδο μιας Μπάγερν Μονάχου κι ενός Άγιαξ, θέση που ταιριάζει στην ιστορία της Μπαρσελόνα…
Είναι νομίζω το σωστό για την ιστορία του συλλόγου. Θα δούμε αν μπορούμε να κερδίσουμε ακόμα περισσότερα Κύπελλα. Τώρα τα πράγματα είναι λίγο πιο ευνοϊκά, γιατί μέχρι πριν από κάποια χρόνια για παράδειγμα μόνο η πρωταθλήτρια ομάδα μιας χώρας μπορούσε να συμμετάσχει. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε συγκρίσεις. Ο κόσμος μας πρέπει να χαίρεται το τώρα. Είναι εντυπωσιακό κάθε βδομάδα περίπου δύο εκατομμύρια κόσμος να βλέπουν τον Τσάβι ή τον Μέσι.
- Τι θα τους έλεγε σήμερα ο Κρόιφ, αν ήταν προπονητής?
Απλά να βγουν στο γήπεδο και να χαρούν το παιχνίδι. Η στιγμή είναι μοναδική και πρέπει να την ζήσουν στο έπακρο. Να παίξουν υπεύθυνα και με επίγνωση της φανέλας που φοράνε και της ιστορίας της, χωρίς όμως φόβο.
sport.es
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου