Αμφέβαλλαν! Έλεγαν ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως πριν. Και σαν να μην έφταναν αυτά, έλεγαν ότι τους είχαν δει καλύτερους, δυνατότερους, με περισσότερη όρεξη και φρεσκάδα, περισσότερα κίνητρα. Έλεγαν και πάλι έλεγαν… Όλα αυτά δεν ήταν αποτέλεσμα έλλειψης εμπιστοσύνης. Όντας έξω από τον χορό, πίστευαν ότι οι αριθμοί ερχόντουσαν σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Και φυσικά διαψεύστηκαν. Η αναγνώριση ήταν καθολική. Όλοι υποκλίθηκαν στον πανάξιο και δίκαιο πρωταθλητή. Εντάξει, κάποιοι κρύφτηκαν και δεν αφέθηκαν να «παρασυρθούν» σε κολακείες προς εκείνους που εδώ τρία χρόνια κάνουν κουμάντο στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο κι έχουν μετατρέψει το αγωνιστικό τους στιλ, τον τρόπο ύπαρξής τους στο πιο όμορφο και αποδοτικό ποδοσφαιρικό μοντέλο της ιστορίας.
Έτσι λοιπόν άρχισαν να φτιάχνουν πίνακες και κατατάξεις, που τόσο πολύ αρέσουν στην πρωτεύουσα του ισπανικού βασιλείου. Η Μπάρσα λοιπόν με αυτό το Τσάμπιονς Λιγκ φτάνει τους 14 ευρωπαϊκούς τίτλους, ισοφαρίζοντας την μυθική Μίλαν και ξεπερνώντας πια κατά 2 την Ρεάλ Μαδρίτης. Σε συνολικούς τίτλους, η Μπάρσα έχει πια 77 τίτλους έναντι 76 των «μερένχες». Γιατί από τότε που ο Φλορεντίνο Πέρεζ δεν ανανέωσε το συμβόλαιο του Ντελ Μπόσκε τον Ιούνιο του 2003, μολονότι είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα, επειδή «η ομάδα παρουσίαζε συμπτώματα κορεσμού και κούρασης και ο σύλλογος χρειάζεται έναν τεχνικό που να ταιριάζει με το προφίλ που θέλει να χτίσει στο μέλλον», η Μπαρσελόνα έχει κατακτήσει 15 συνολικά τίτλους έναντι 5 της Ρεάλ Μαδρίτης.
Αυτά όμως δεν είναι τίποτε άλλο από ψυχροί αριθμοί, άψυχες στατιστικές. Αριθμοί όμως που μέχρι τώρα χρησίμευαν για να καταδείξουν την κατωτερότητα της Μπαρσελόνα, την ώρα που όπως φάνηκε στο Γουέμπλεϊ αυτό που «μαγεύει» τον κόσμο είναι το μεγαλείο, η ακρίβεια και η ομορφιά αυτού του στιλ, αυτού του ποδοσφαίρου και κυρίως η αγάπη και η αλληλεγγύη που ώθησε τους αρχηγούς αυτής της ομάδας να δώσουν το περιβραχιόνιο στον Αμπιντάλ, τον τύπο εκείνο που μέχρι πριν δύο περίπου μήνες είχε καρκίνο και αναγεννήθηκε μέσα από τον πόνο του. Αυτός ο τύπος λοιπόν σήκωσε πρώτος την κούπα την «καλή» για να την προσφέρει μέσα από την καρδιά του σ’ έναν λαό, έναν σύλλογο, μια ομάδα που είναι μια οικογένεια.
Emilio Pérez de Rozas - sport.es
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου