Μετά τον Ραμόν Καλντερόν που κατέδειξε ως μοναδικό υπεύθυνο της συμπεριφοράς του Μουρίνιο τον πρόεδρο της Μαδρίτης Φλορεντίνο Πέρες, είναι η σειρά του Γιόχαν Κρόϊφ να ψέξει τον ανώτερο διοικητικό παράγοντα της "λευκής" ομάδας γιά τον ξεπεσμό στον οποίο έχει περιέλθει εξ αιτίας του Πορτογάλου τεχνικού. Στο εβδομαδιαίο του άρθρο στο El Periodico, ο μεγάλος Ολλανδός αναλύει την κατάσταση μετά τα όσα συνέβησαν στον πρώτο ημιτελικό
Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο τόση αναστάτωση και τόση έκπληξη. Γιατί τόση κουβέντα για την συνέντευξη Τύπου του Μουρίνιο μετά τον πρώτο επαναληπτικό. Άκουσα ότι είναι τρελός, ότι είναι δημαγωγός και λέει ό, τι του κατέβει. Διάβασα άπειρους χαρακτηρισμούς –και μεταξύ τους ούτε ένας κολακευτικός- για όσα είπε και για τον τρόπο που τα είπε. Ότι γελοιοποιήθηκε, ότι έχασε την αξιοπιστία και την σοβαρότητά του. Κι ενώ όλοι τον έχουν στήσει στον τοίχο, η γνώμη μου είναι πως ο υπεύθυνος αυτής της κατάστασης είναι άλλος.
Ο Μουρίνιο έκανε την δουλειά του, με τον δικό του τρόπο, όπως καταλαβαίνει αυτός το ποδόσφαιρο. Αυτός όμως είναι απλά και μόνο ο προπονητής. Άλλος είναι που αποφασίζει. Ο πρόεδρος κάνει κουμάντο. Ο πρόεδρος χαράσσει την πολιτική του συλλόγου. Ο πρόεδρος αποφασίζει πώς θέλει την ομάδα του και ποιους θέλει σε αυτήν. Και μετά διαλέγει τον στρατηγό του, τον προπονητή δηλαδή. Στην τελική ο προπονητής είναι η συνέχεια μέσα στο γήπεδο όλων αυτών που οραματίζεται και υπερασπίζεται ο πρόεδρος. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: όταν η νίκη γίνεται αυτοσκοπός και εμμονή και όταν παραδίδεις όλες τις εξουσίες στον στρατηγό σου για να εξολοθρεύσει πάση θυσία τον αντίπαλο, όταν ξεχνάς την ιστορία και τις αξίες, έχεις μπει σε πολύ επικίνδυνα και θολά νερά.
Ο Φλορεντίνο έφερε τον Μουρίνιο για να τελειώνει με το φαινόμενο Μπαρσελόνα. Δεν με ενοχλεί το γεγονός ότι η Ρεάλ δεν περνάει το κέντρο του γηπέδου. Δε με ενοχλεί ότι ξεχάστηκε το επιθετικό ποδόσφαιρο που εδώ και χρόνια δονούσε το Μπερναμπέου. Δε με ενοχλεί ούτε ότι έδειξαν τόση ασέβεια σε επαγγελματίες και ότι εδώ και καιρό επικρατούσε γκρίνια, παράπονα και μουρμούρα. Δε με ενοχλεί τίποτα. Τίποτα δεν μπαίνει εμπόδιο μπροστά στη νίκη. Ο Φλορεντίνο ξέχασε όμως ότι έχει φανταστικούς παίκτες. Παίκτες που θα μπορούσαν να του φτιάξουν μια φανταστική ομάδα. Παίκτες που ίσως μια μέρα να εκθρόνιζαν την Μπαρσελόνα.
Όταν πήγα στη Μπαρσελόνα το 1988, η Ρεάλ είχε την κατά την γνώμη μου καλύτερη ομάδα της των τελευταίων 40 ετών. Όταν πήγα στην Βαρκελώνη, η Μαδρίτη μετρούσε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα. Και φυσικά όλοι έκλαιγαν. Οι διαιτητές έφταιγαν για τα πάντα. Η αλήθεια όμως είναι ότι απλά ήταν καλύτεροι το δεδομένο διάστημα. Εμείς όμως δουλέψαμε για να βελτιωθούμε. Δεχτήκαμε ότι ήταν ανώτεροι, αλλά δουλέψαμε. Και μια μέρα, τους φτάσαμε και τους ξεπεράσαμε κάποιες στιγμές. Η Dream Team κόντρα στην Quinta.
Κερδίσαμε 4 συνεχόμενους τίτλους, αλλά εξακολούθησαν να είναι πολύ καλοί. Εμείς διαλέξαμε τον σωστό δρόμο…. Το θέμα είναι αν διαλέξεις τον λάθος δρόμο δεν κάνεις τίποτα. Η κατάκτηση του Κόπα ντελ Ρέι, από μεγάλη υπόθεση ξεχάστηκε. Το ζητούμενο ήταν και είναι αν η αποβολή του Πέπε ήταν σωστή ή άδικη. Κι όμως για άλλες καραμπινάτες φάσεις κανείς δεν λέει τίποτα. Ο Αρμπελόα επιτέθηκε στον Βίγια, ο Μαρσέλο στον Πέδρο και ο Πέπε πήγε να κάνει μεγάλη ζημιά στον Μέσι. Δεν ζητάω τίποτα. Έγιναν, δεν τα είδε ο διαιτητής και τέρμα. Δεν μιλάω για το αν θα έπρεπε να έχουν αποβληθεί, μιλάω για συμπεριφορά μέσα στο γήπεδο. Όποιος μπορεί να δει χωρίς παρωπίδες με καταλαβαίνει.
Γνωρίζω πολύ καλά και τον Μπουτραγκένιο και τον Βαλντάνο. Τι ήταν σαν παίκτες και τι ηθικό κώδικα έχουν. Δεν έχω μιλήσει μαζί τους, αλλά δε νομίζω ότι θα ενέκριναν τέτοιες συμπεριφορές. Δεν έχουν όμως αυτά σημασία. Ο πρόεδρος έκανε ήδη τις επιλογές του. Μέσω του Μουρίνιο ενεργεί ο Φλορεντίνο. Ο Πορτογάλος είναι απλά εκτελεστικό όργανο.
Άκουσα τον Πεπ στην συνέντευξη Τύπου πριν τον πρώτο ημιτελικό. Προσυπογράφω όσα είπε. Έγινε όμως ένα λάθος: δεν έπρεπε να μιλήσει αυτός. Ο Πεπ είναι απλά ένας υπάλληλος. Στρατηγός με την σειρά του, αλλά υπάλληλος. Η δουλειά του είναι άλλη. Αυτό είναι καθήκον του προέδρου. Ο Φλορεντίνο έχει τον Μουρίνιο γιατί το σόου είναι μέρος του όλου πακέτου, του όλου συστήματος. Αυτή είναι η δεύτερη φορά που ο Πεπ υποχρεώθηκε να κάνει κάτι που απεχθάνεται. Ας είναι και η τελευταία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου