Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος

Ο Πεπ Γκουαρδιόλα το είπε, όλοι οι υπόλοιποι απλά το σκέφτηκαν. Την παραμονή του τέταρτου και τελευταίου κλάσικο μεταξύ Μπαρσελόνα και Ρεάλ, ο κόουτς δήλωσε: «έχει σχεδόν τελειώσει». Στα λόγια του μπορούσε να διακρίνει κανείς την ανακούφιση και μια σχετική κούραση. Σαν να έλεγε «μια ακόμα νύχτα και μετά είμαστε ελεύθεροι». Την επόμενη νύχτα ο Πεπ μίλησε για «18 απίστευτα σκληρές μέρες». Και τα κατάφερε…. Στην Ρεάλ αντίστοιχα ο θυμός, η πίκρα και η απογοήτευση συνόδευαν το δικό τους «τουλάχιστον τελείωσε». Από την αρχή υπήρχε η πιθανότητα αυτό το σήριαλ των κλάσικο να κουράσει και να μπουχτίσει κόσμο παρά να προσφέρει ενθουσιασμό και χαρά. Γνώμη μου είναι πως τα πράγματα εξελίχθηκαν χειρότερα του αναμενομένου. Ένας δημοσιογράφος το είπε πολύ εύστοχα: «Αν με ρωτήσουν τα εγγόνια μου τι θα θυμάμαι από αυτά τα ματς, η απάντησή μου θα είναι…. Καυγάδες».

 

Καυγάδες…. Θέατρο…. Παράνοια και μουρμούρα. Κλάψα και προσβολές. Προπαγάνδα και πολιτική. Και εντός και εκτός γηπέδου. Ειδικά εκτός γηπέδου. Μέσα στο γήπεδο η ένταση της στιγμής και αυτά που διακυβεύονται, μπορούν να εξηγήσουν πολλά. Εκτός γηπέδου, δεν υπάρχουν και τόσες δικαιολογίες. Πολλές συμπεριφορές ήταν απαίσιες και πολλοί θα έπρεπε να ντρέπονται, αν ήξεραν φυσικά την σημασία της λέξης ντροπή και τσίπα.

Σε κάποιες στιγμές τα πράγματα εκεί οδηγούσαν, σε άλλες όχι. Σίγουρα περιμέναμε ότι αρκετά ΜΜΕ για δικούς τους λόγους θα έκαναν το άσπρο μαύρο και αντίθετα. Ο Λουίς Μασκαρό της SPORT για παράδειγμα μιλούσε για αγώνα του καλού ενάντια στο κακό και οι άλλες εφημερίδες –ανάλογα προτίμησης και συμφέροντος- υπερασπίστηκαν την ομάδα τους. Αυτά όμως ήταν αναμενόμενα. Αυτό που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν ότι οι ομάδες και ειδικότερα η Ρεάλ θα αντιδρούσαν όπως και αντέδρασαν. Η ίντριγκα πολλές φορές ομορφαίνει την ατμόσφαιρα και μας κεντρίζει το ενδιαφέρον. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως όλο αυτό ήταν απλά αποτρόπαιο και κακόγουστο. Οι περισσότεροι σε γενικές γραμμές απογοητεύτηκαν βλέποντας τις δύο καλύτερες ομάδες του κόσμου. Και η εικόνα του ισπανικού ποδοσφαίρου δεν βελτιώθηκε. Κυρίως επειδή οι δύο ημιτελικοί του Τσάμπιονς Λιγκ χρησιμοποιήθηκαν απομονωμένοι από οτιδήποτε άλλο ως μέτρο σύγκρισης για τις δύο ομάδες. Ειδικά το πρώτο ματς ένα αγγλικό κανάλι το αποκάλεσε «το ματς της ντροπής».

Ένα κινηματογραφικό σκηνικό θα ήταν απαραίτητο για να οξυνθούν ακόμα περισσότερο τα πνεύματα και το έκανε ο Ρονάλντο. Κατηγορώντας την Μπαρσελόνα, τους διαιτητές, την ΟΥΕΦΑ και τον κόσμο ολόκληρο ονόμασε την υπόθεση πρόκριση για την ομάδα του Επικίνδυνες Αποστολές IV. Για πολύ καιρό έμοιαζε σαν το Παραμύθι Χωρίς Τέλος, ή σαν το Πολύ Κακό για το Τίποτα. Τελικά έγινε ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος αλλά χωρίς τον μεγάλο Ήστγουντ. Η σειρά των κλάσικο ήταν Κακή. Ήταν Άσχημη. Και ο Καλός? Πού ήταν ο Καλός?

Πού? Ακριβώς εδώ. Τα 4 αυτά ματς μπορεί σε πολλούς ν’ άφησαν μια γεύση πίκρας και απογοήτευσης και να μην πλησίασαν καν τις προσδοκίες τους. Δεν κάνει όμως να μιζεριάζουμε…. Η μιζέρια πιστεύω ότι φέρνει γρουσουζιά, οπότε ας κρατηθούμε από τις καλές, τις όμορφες στιγμές που υπήρξαν. Ας τις δούμε λοιπόν.

Ερίκ Αμπιντάλ:

Επέστρεψε εκεί που ανήκει

Λίο Μέσι:

Πέτυχε ένα από τα ομορφότερα γκολ που έχουν δει ποτέ τα μάτια μας στο Τσάμπιονς Λιγκ. Πολλοί λένε βέβαια ότι αν δεν είχε αποβληθεί ο Πέπε, δεν θα το έβαζε ποτέ, αλλά και πάλι μπορούμε με αυτόν τον τυπάκο να είμαστε σίγουροι για το οτιδήποτε? Παρεμπιπτόντως, ο Μέσι δέχτηκε πολύ περισσότερα φάουλ στον επαναληπτικό που απουσίαζε ο Πέπε, απ’ όσα σε ολόκληρη την διοργάνωση. Δεν είναι ότι το έκανε σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος μπροστά του. Δεν είναι ότι το έκανε για πρώτη φορά. Ήταν το 52^ο του γκολ την φετινή σεζόν. Οι συνήγοροι του διαβόλου- και είναι πολλοί στην συγκεκριμένη περίπτωση-, θ’ αναρωτηθούν: «Ναι, αλλά θα τα έκανε αυτά σε άλλο πρωτάθλημα»? Τότε γιατί τα κάνει στο Τσάμπιονς Λιγκ? Ήταν το 11^ο γκολ στην διοργάνωση, ένα λιγότερο από το ρεκόρ του Φαν Νιστελροϊ. Για τρίτη συνεχόμενη σεζόν είναι ο πρώτος σκόρερ του θεσμού. Και είναι μόλις 23 ετών. 

Ίκερ Κασίγιας:

Μετά τον αποκλεισμό της Ρεάλ κάποιος είπε στον Κασίγιας ότι αν δεν ήταν αυτός η Ρεάλ πιθανότατα θα είχε διασυρθεί. Και η απάντηση ήταν: «Ίσως, αλλά αυτή είναι η δουλειά μου».

«Βουτιές»:

Μην εκπλήσσεστε. Ένα από τα πιο εκπληκτικά πράγματα ήταν τα παράπονα της Ρεάλ εναντίον παικτών της Μπαρσελόνα τους οποίους και κατηγόρησαν για «θέατρο και προμελετημένη αντιαθλητική συμπεριφορά». Πρώτη φορά βέβαια είδαμε όλοι ποδοσφαιριστές να πέφτουν, έτσι δεν είναι? Στην Ισπανία, στην χειρότερη περίπτωση η «βουτιά» είναι ανεκτή ή ακόμα και αποδεκτή. Πάντα μας έλεγαν ότι το ποδόσφαιρο είναι άθλημα του δρόμου. Γιατί τότε κάποιος να μείνει όρθιος άμα του έχει γίνει φάουλ? Εξάλλου δεν φταίει ο ποδοσφαιριστής αν κάνει ζαβολιά. Ο διαιτητής φταίει. Αυτός που πέφτει στην παγίδα είναι υπεύθυνος κι όχι αυτός που την καταστρώνει. Κανείς ποτέ στο παρελθόν στην Ισπανία δεν είχε παραπονεθεί για «βουτιές». Τώρα όμως έχει ξεκινήσει ολόκληρη σταυροφορία. Οι φωνές εναντίον των Μπούσκετς, Άλβες, Μασεράνο και Πέδρο για θέατρο, άφησαν στην απ’ έξω τις υποκριτικές ικανότητες του Ρονάλντο και του Ντι Μαρία, του παίκτη που έχει «προκαλέσει» τα περισσότερα πέναλτι στο ισπανικό πρωτάθλημα απ’ οποιονδήποτε άλλον. 

Οι οπαδοί:

Συμπεριφέρθηκαν σαν κύριοι. Παρά την γκρίνια, το πολεμικό κλίμα, την ένταση που υπήρχε στον αέρα και τον φόβο ότι θα είχαμε ποιος ξέρει τι, συμπεριφέρθηκαν με απόλυτη αξιοπρέπεια και όχι σαν ηλίθιοι. Οι Καταλανοί στη Μαδρίτη και οι Μαδριλένοι στην Βαρκελώνη και τι γίνεται? Ποδόσφαιρο, κουβέντα και διάθεση να χαρούν το ματς.

Το γκολ του Πέδρο:

Αν το γκολ του Μέσι ήταν μια έκλαμψη ποδοσφαιρικής ευφυΐας, το γκολ του Πέδρο ήταν μια υπέροχη ομαδική στιγμή. Η πάσα του Ινιέστα ήταν γρήγορη, ακριβής και αποτελεσματική όπως το γκολ του Πέδρο. Αν ανοιγοκλείσετε τα μάτια σας, θα το χάσετε. Κάτι τέτοιο έπαθαν μάλλον και οι αμυντικοί της Ρεάλ. Το υπέροχο είναι ότι όλα ξεκίνησαν από την δεξιά πλευρά του Άλβες.

Τσάβι:

Η κατοχή μπορεί να μην είναι το παν…. Κι όμως. Σύμφωνα με τους αριθμούς ο Τσάβι έκανε 633 πάσες στα τέσσερα τελευταία ματς. 633 αν έχετε τον Θεό σας…

Κριστιάνο Ρονάλντο:

Πρωί του δεύτερου ημιτελικού και η AS είχε πρωτοσέλιδο: «Ρονάλντο: Τώρα ή ποτέ». Μα πώς ποτέ? Σίγουρα ο Πορτογάλος δεν έχει κρίνει κάποιο σημαντικό μαρς ακόμα, αλλά ήδη έχει κατακτήσει τουλάχιστον το τρόπαιο. Σίγουρα ο Μέσι τον επισκίασε και πλέον δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να πάρει το μέρος του στην διαμάχη για το ποιος είναι ο καλύτερος. Πάλι σύμφωνα με τα στατιστικά, ο Μέσι σκόραρε 3 γκολ στα 4 ματς και ο Ρονάλντο 2. Ο Μέσι έδωσε 7 ασίστ, ο Ρονάλντο καμία. Ο Μέσι έκανε 305 πάσες, ο Ρονάλντο 120. Ο Μέσι είναι ο καλύτερος… Ο Ρονάλντο ίσως να μην είναι ούτε στην δεύτερη θέση. Το να λέει όμως κάποιος ότι αυτή ήταν κάτι σαν την τελευταία του ευκαιρία είναι παράλογο. Είναι επίσης άδικο να τον απαξιώνουν έτσι, από την στιγμή κιόλας που φαίνεται ότι δυσκολεύεται να λειτουργήσει σε μια ομάδα που κυριαρχεί η αμυντική λειτουργία. Ασχέτως αποτελέσματος, είναι ένας εκπληκτικός παίκτης. Γνώμη μου είναι πως ακόμα και οι χαζομάρες του και οι εγωισμοί στον πρώτο ημιτελικό, ακόμα και το γεγονός ότι τα «έχωνε» στους συμπαίκτες του που τον άφηναν μόνο του, έδειχναν μιας μορφής επιθυμία και κίνητρο για να κάνει το καλύτερο. Ποιος εξάλλου χάρισε το Κόπα Ντελ Ρέι στην Μαδρίτη? Ήταν το δικό του δυνατό και όμορφο γκολ. 

Πικέ, Αλόνσο, Αρμπελόα:

Μετά την λήξη του δεύτερου ημιτελικού ο Ντάνι Άλβες δήλωσε ότι η Ρεάλ δεν ξέρει να χάνει, τονίζοντας ότι μετά την κατάκτηση του Κόπα Ντελ Ρέι από τους Μαδριλένους, οι παίκτες της Μπαρσελόνα τους συνεχάρησαν, κάτι που δεν συνέβη στην συγκεκριμένη περίπτωση. Περίπου την ίδια στιγμή, ο Κασίγιας δήλωνε: «Όταν μια ομάδα σε κερδίζει δίκαια, σφίγγεις στους παίκτες της το χέρι και τους δίνεις τα εύσημα. Όχι όμως όταν γίνεται έτσι». Κάποιοι όμως δεν τον άκουσαν… Μετά από την πίκρα, την ένταση και τα νεύρα των 18 αυτών ημερών, οι Αλόνσο και Αρμπελόα πήγαν στους παίκτες της Μπαρσελόνα και τους συνεχάρησαν όλους έναν έναν μετά την λήξη του επαναληπτικού. Όπως ακριβώς είχε κάνει και ο Πικέ μετά την λήξη του τελικού του Κυπέλλου. 

Το Κόπα Ντελ Ρέι:

17 χρόνια περίμενε η Ρεάλ να κατακτήσει το Κόπα Ντελ Ρέι. Και λίγες ώρες μόλις μετά, τους… γλίστρησε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια! Η κούπα έπεσε από τα χέρια του Σέρχιο Ράμος από την οροφή του λεωφορείου των πανηγυρισμών. Το ύφος των παικτών της Ρεάλ που έβλεπαν το λεωφορείο να πατάει το Κύπελλο και να το σέρνει στον δρόμο, ήταν σχεδόν ανεκτίμητη στιγμή. Και μια και αναφέρθηκε, το κόστος του εκτιμάται στις 20.000 ευρώ. 

Sid Lowe - «Sports Illustrated»