Μπάλα εναντίον βαρβαρότητας!

Απ’ όλα τα θηρία, γενικά, το αγριότερο είναι ο άνθρωπος σαν βρίσκεται πάνω στο θυμό του

Σίλερ

O εκνευρισμός είχε αγκαλιάσει σφιχτά τον Κορνήλιο, αυξάνοντας τη γενικότερη δυσφορία του. Ο θυμός του είχε να κάνει με τα ίδια τα παραγόμενα συμπεράσματα της επικαιροποιημένης αναδίφησης, που είχε, ατυχώς ή ευτυχώς, διαπράξει. Αλλά η ζωή, έτσι όπως διαμορφώνεται στη σύγχρονη εποχή, δεν είναι το άθροισμα των αφηρημένων προσδοκευμάτων μας, αλλά η αφαίρεση των χαμένων μας ελπίδων. Πήρε στα χέρια του το τεφτέρι των σημειώσεων του και κρατώντας το σχεδόν εξαντλημένο από μελάνι στυλό του άρχισε να καταγράφει σκέψεις, τοποθετώντας τον εαυτό του σε μια γηπεδική διάσταση. Ήθελε πολύ να τρέξει, να ντριμπλάρει, να σκοράρει, να πανηγυρίσει, να αφιερώσει σε αυτούς που αξίζουν το κατόρθωμα του...

Μια μπάλα θα ήταν ο πρωταγωνιστής ενός σύντομου πονήματος που θα επιχειρούσε να διασχίσει τα δύσβατα μονοπάτια της ζουγκλοποιημένης επικράτειας, εκεί που το ρόλο των τετράποδων υποδύονται δίποδα χωρίς μυαλό και ανώτερα αισθήματα, εκεί που η αντικειμενικότητα τεμαχίζεται από τους άκρατους υποκειμενικούς ανερμάτιστους και ταπεινούς πόθους, που έχουν γαλουχηθεί και ενοποιηθεί με τη νοοτροπία της με κάθε τρόπο επιβολής. Για νίκες, που όση κίβδηλη χαρά και να προκαλούν, δεν παύουν να αποτελούν Ήττα. Γιατί η ήττα πολλές φορές μπορεί να είναι Νίκη, και η νίκη Ήττα. Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά είναι αυτά που χαρτογραφούν τους όρους.

Μια μπάλα, λοιπόν, ξεκινάει το ταξίδι της μέσα σε ένα γήπεδο. Ξεπερνάει με μεγάλη ταχύτητα τις αναμμένες φωτιές, τα σπασμένα δοκάρια, τα ξεσκισμένα δίχτυα, τα συντρίμμια και τα αλλόφρονα πρόσωπα των θυμωμένων απέναντι, κυρίως, στον εαυτό τους. Οι δράστες αδιαφορούν για την μπάλα, το πολύ πολύ να τη χρησιμοποιήσει κανείς ως πολεμοφόδιο εκτοξεύοντας την από πίσω στο κεφάλι κάποιου. Αλλά, αυτή επιμένει και συνεχίζει το ταξίδι της προς τη χώρα του τίποτα. Μόνο που το τίποτα στο πανηγύρι των ζουρλών, για να θυμηθούμε λίγο τα άλλοθι του mr ΦΑΓΕ, κατά κόσμο Γ.Φιλίππου, μπορεί να είναι τα Πάντα...

Το γρασίδι για αυτήν είναι σαν παγοδρόμιο πάνω στο οποίο θιασώτες του πατινάζ εκδηλώνουν τα πιο μαγευτικά προγράμματα τους. Μα, δεν είναι μόνοι τους. Τα αδηφάγα βλέμματα των σφετεριστών θέλουν να την κλωτσήσουν μακριά. Πέρα από τα επιτρεπτά όρια μιας αθλητικής προσέγγισης του...αθλητισμού. Άλλοι θέλουν να την πιάσουν και να την κάνουν δική τους, σα λάφυρο πολέμου. Άλλοι, πάλι, επιθυμούν να την αναγκάσουν να κινηθεί στα δικά τους μονοπάτια, στα δρομολόγια της με κάθε τρόπο νίκης. Δεν είναι λίγοι, εξάλλου, όσοι επιχειρούν να τη δωροδοκήσουν για να κάνει τα θελήματα τους. Παραγοντικές στοχεύσεις, για την ματαιότητα της κορυφής και την ικανοποίηση του όχλου. Μα, αυτή, η μπάλα, είναι αυτό που είχε πει ο Οσιμ. Έχει ακριβή τιμή, απρόσιτη ακόμα και για εφοπλιστάδες και πλουτοκράτες, γιατί επιμένει στην Τιμή, δεν κόβει σε κανέναν τιμολόγιο-αψηφώντας τους επιλεκτικούς νόμους που γίνονται μέσα ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, γιατί τους αφήνει όλους αυτούς να τρώνε τη σκόνη της. Τους ξεφεύγει κάνοντας τα δικά της. Τα απαραίτητα εκείνα γκελ που της επιτρέπουν να ξεφεύγει και να συνεχίζει στο άναρχο δρομολόγιο της επιβίωσης.

Αφιονισμένοι φανατικοί προσπαθούν με τάκλιν να τη σταματήσουν, μα τρώνε τα μούτρα τους.

Μπαρουτοκαπνισμένοι πολέμαρχοι επιχειρούν να την πετύχουν με φωτοβολίδες για να την κάψουν. Αλλά, αστοχούν.

Γιατί οι μόνοι που μπορούν να ευστοχήσουν με μια μπάλα, είναι μόνο οι μύστες των ιδιαιτεροτήτων της. Αυτοί που θέλουν να τη χαϊδεύουν, γιατί γουστάρουν να ιδρώνουν, γιατί γουστάρουν τη μπάλα, και μόνο αυτή. Που την έχουν συντροφιά σε μοναχικές επιδρομές αυτοσεβασμού. Σχέση ιδιοκτησίας που, όμως, απελευθερώνει το συλλογικό, το όμορφο και το μεταθέτει στη σφαίρα του ψυχαγωγικού. Στις αποσκευές των Μέσι της κάθε εποχής αναπτύσσονται τα πιο θερμά ανθρώπινα αισθήματα, και το ταξίδι προς την πραγμάτωση του αληθινού συνεχίζεται...

Ναι, η μπάλα τα κατάφερε, τους πέρασε όλους, τους αψήφισε όλους, για να μας θυμήσει ότι πάνω από όλα, και πάνω από όλους είναι ΑΥΤΗ. Ζήτω το ποδόσφαιρο, ζήτω η μπάλα.... Η μπάλα από μόνη της αποτελεί το προμήνυμα για οτιδήποτε αισιόδοξο μπορούμε να χαρούμε στο δύσκολο μέλλον που έχει ήδη έρθει...Και μέσα, και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους...