barcelonismo.gr * The only Greek FCB portal: Χθες ήμουν στη Ρώμη (μέρος δεύτερο)

Στο σταθμό του "θηρίου"

Εχει πολύ ανηφόρα ακόμα πατριώτη;;;

Η δεύτερη ημέρα μας στη πόλη και πρώτη ... ολόκληρη περιλάμβανε μιά μικρή αποστολή. Επρεπε να πάμε στο ξενοδοχείο των υπαλλήλων της ομάδας γιά να παραλάβουμε τα εισιτήρια της Penya. H ομάδα έμενε αλλού, μακριά απ οτιδήποτε θα μπορούσε να της διαταράξει την ησυχία. Κανείς δεν θέλησε να μείνει πίσω, αν και δεν χρειαζόταν να πάμε όλοι γιά να πάρουμε τις ¨μαγικές τηλεκάρτες". Ο όρος δεν είναι τυχαίος. Αφού τα εισιτήρια του τελικού εκτός του ότι ήταν ονομαστικά, είχαν μέγεθος τηλεκάρτας ή πιστωτικής κάρτας και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν γιά ελεύθερη είσοδο σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς της Ρώμης μία μέρα πριν, έως και μία μέρα μετά τον αγώνα. Με αυτά μπορούσες επίσης να επισκεφθείς δωρεάν και κάποια αξιοθέατα. Και μπράβο στους Ιταλούς που σκέφτηκαν αυτά τα πράγματα και πολύ καλά έκαναν!

Ξεκινήσαμε λοιπόν απ το ξενοδοχείο μας στο Στατσιόνι Τέρμινι και αφού πρώτα ήπιαμε τους απαραίτητους πρωϊνούς μας εσπρέσο (θεϊκούς πραγματικά, έστω και μέσα σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό), κατεβήκαμε στο μετρό. Τώρα αυτό το πράμα μετρό ακριβώς δεν το λες. Οι παλιότεροι ίσως να θυμούνται τον παλιό ηλεκτρικό Πειραιάς - Κηφισιά με τα κοκκαλί βαγόνια. Κάτι τέτοιο αντικρίσαμε κι εμείς (αν και εγώ το είχα ξαναδεί την προηγούμενη φορά που είχα έρθει) και χωρίς καλά-καλά να ξέρουμε πού είναι εκεί που πάμε, συμβουλευτήκαμε τον χάρτη μας και ξεκινήσαμε.

Στο σημείο αυτό ωφείλω μία ακόμα παρένθεση.

Οι πολιτικοί - τουριστικοί χάρτες σπάνια δίνουν πληροφορίες γιά το ανάγλυφο του εδάφους. Θέλω να πω, βλέπεις ένα σημείο στο χάρτη, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι ο ... Λυκαβηττός ή η Γούβα του Βάβουλα στον Πειραιά.Το μόνο που καταλάβαμε ήταν πως το ξενοδοχείο βρισκόταν σχετικά μακριά από το "μετρό" και πως έπρεπε να πάρουμε ακόμα ένα τρένο, όχι "μετρό" αυτή τη φορά. Θα μπορούσες να το πεις και προαστιακό, αλλά κι εδώ λάθος θα κάνεις. Καθώς πρόκειται πιό πολύ γιά κάτι που μοιάζει στο παλιό τραμ της εποχής του Τρικούπη, ξύλινο και σαραβαλιασμένο. Ωραία! Αφού πήραμε λοιπόν και το ... "ντραγκαντρούν το καμπανάκι" δεν βρεθήκαμε δυστυχώς στο "φτωχό μας το τσαρδάκι" αλλά έπρεπε πάλι να περπατήσουμε λίγο. Το λίγο είναι σχετικό. Ειδικά όταν αρχίζεις να ανεβαίνεις ... να ανεβαίνεις ... να ανεβαίνεις ... πού στο διάολο είναι αυτό το κωλοξενοδοχείο τέλος πάντων;;;

- Α κοίτα! Αυτός δεν είναι ο Μπόνιεκ;

- Ποιός ρε;

- Αυτός εκεί, στην καφετέρια! Που του παίρνουν συνέντευξη!!!

- Ναι. Αυτός είναι. Κρατιέται ακόμα! Αφού ανέβηκε ως εδώ ...

Η ανάβαση συνεχίστηκε γιά κανένα δεκάλεπτο ακόμα κι εγώ άρχισα να σκέφτομαι πως ήρθε η ώρα να κόψω το τσιγάρο. Παράλληλα, αρχίσαμε να κατανοοούμε την επιλογή της συγκεκριμένης τοποθεσίας. Πού να φτάσει εδώ πάνω ο φουκαράς οπαδός που δεν έχει εισιτήριο να δει αν υπάρχει τίποτα ... Πονηροί οι διοικητικοί. Πήγαν στου διαόλου τη μάνα γιά να γλυτώσουν το παρακαλετό ...

Εμείς δεν είχαμε τέτοια προβλήματα. Και με τη Μάρτα μαζί μας που τα καταλανικά είναι η μητρική της γλώσσα, δώσαμε τα χαρτιά μας,πήραμε τα μαγικά μας πλαστικά και ανακουφισμένοι πλέον καθώς τώρα πιά έπρεπε να κατέβουμε και όχι να ανέβουμε φύγαμε γιά το Κολοσσαίο. Εκεί ήταν στημένο το πανηγύρι του τελικού. Αραγε είχε εκεί κοντά τίποτα γιά φαγητό; Ξελιγώθηκα με τόσο περπάτημα ...

Ρωμαίους άφθονους, αναμνηστικά καθόλου!

Η θέα των οπαδών του Κριστιάνο και του Μέσσι να μπερδεύονται ανάμεσα σε Ρωμαίους λεγεωνάριους και αλόγατα ούτε συνηθισμένη είναι, ούτε και απαραίτητη να τη ζήσεις πριν κλείσεις τα μάτια σου. Ωστόσο αυτό είναι το πανηγύρι και εσύ βρίσκεσαι εκεί γιά να ρουφήξεις τη κάθε στιγμή χωρίς να μιζεριάζεις. Σε λίγες ώρες θα βρίσκεσαι στο γήπεδο και θα βλέπεις το αγαπημένο σου ποδόσφαιρο και την αγαπημένη σου ομάδα να θριαμβεύει. Και αυτό έχει αξία ανεκτίμητη καθώς στην Ελλάδα ούτε μπάλα βλέπεις και όταν η ομάδα σου θριαμβεύει συνήθως είναι ματιασμένος ο διατητής που έλεγε και ο Γεωργίου.

Αφού προσπερνάς ένα μεγάλο μπουλούκι ανακατεμένων οπαδών που φωτογραφίζουν και φωτογραφίζονται μπροστά στην προθήκη με το βαρύτιμο τρόπαιο, σκοντάφτεις επάνω στην Ολγα (ναι, τη γνωστή Ολγα του barcelonismo) που έρχεται από αλλού και έχει γλυτώσει την ... Κύρου ανάβαση στο ξενοδοχείο. Το μάτι σου πέφτει επάνω σ ένα πονηρό αναμνηστικό καπέλλο που φοράει, πολύ μπάνικο. Εχει μπροστά το λογότυπο του τελικού και στα δύο πλαϊνά τα σήματα των δύο ομάδων.

- Από πού το κονόμησες; Θέλω κι εγώ!

- Αααα δεν ξέρω πού έχει. Εμένα με σταμάτησε κάποιος και μου το έκανε δώρο.

Και ενώ αρχίζεις να συνειδητοποιείς (αν δεν είχες συνειδητοποιήσει ήδη) το συγκριτικό πλεονέκτημα του να είσαι γυναίκα και μάλιστα ωραία και όχι κοιλαράς μανράχαλος με άσπρους κροτάφους και ιδρωμένες μασχάλες, συμβιβάζεσαι με την ιδέα πως ακρίδες έπεσαν επάνω στα κιόσκια με τα αναμνηστικά από την προηγούμενη μέρα και δεν άφησαν τίποτα! Βρε ούτε σώβρακο δεν υπήρχε, ούτε καν χρωματιστό χαρτάκι. Τί να κάνεις κι εσύ, αρκείσαι να παρακολουθείς τα διάφορα events που στο επίκεντρο είχαν ανθρώπους κάθε ηλικίας που προσπαθούσαν να παίξουν ποδόσφαιρο χωρίς να αυτοτραυματιστούν.Κάπου, σε κάποια γωνιά, ανακαλύπτεις δύο μεγάλα πλακάτ με τα εμβλήματα της Μπάρσα και της Μάντσεστερ. Εκεί μπορείς να γράψεις με μαρκαδόρο το μήνυμά σου. Ο Βασίλης εύχεται εξ ονόματος όλων το αυτονόητο.Είναι παράξενο γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή πρωτοαγχώθηκα γιά το παιχνίδι. Δεν ξέρω. Οι ευχές με αγχώνουν. Μάλλον θα πρέπει να το κοιτάξω όταν γυρίσω. Αλλά προς το παρόν, ας φάμε κάτι, έχω πολύ ώρα που πεινάω!

Ας κάνουμε μιά ευχή όπως απαιτεί το έθιμο

Οσο κι αν οι εικόνες είναι καθαρές στο μυαλό σου, όσο κι αν νομίζεις πως δεν πέρασε μιά μέρα από τη στιγμή που τα έζησες αυτά, δεν μπορεί παρά να μπερδεύεις τις ημέρες και τα γεγονότα. Είναι τόσα πολλά αυτά, που το υποσυνείδητό σου τα έχει .. ζιπάρει γιά να χωρέσουν στη δεξαμενή των συναισθημάτων σου και να παραμείνουν εκεί γιά πάντα. Εστω και μπερδεμένα, γιατί αξία πιά δεν έχει ο ιρμός αλλά οι εικόνες. Θα μπορούσα να συνεχίσω παραθέτοντας απλώς κάποιες φωτογραφίες με λεζάντες, όμως δεν θα το κάνω γιατί τώρα που ξεκίνησα δεν θα σταματήσω πριν φτάσω στο τέλος. Και γιατί η κινηματογραφική εξέλιξη των πραγμάτων ευνοεί περισσότερο κάποια βιντεοσκόπηση παρά φωτογράφιση. Κι εγώ δεν τα πάω τόσο καλά με το βίντεο.

Σε κάτι στενά σοκάκια βρισκόμαστε τώρα. Περπατάμε χαλαρά και ρουφάμε τη λιακάδα και την γραφικότητα των κτιρίων που ήταν τυχερά και δεν χτίστηκαν στην Αθήνα γιά να τα "καθαρίσει" η αστυφιλία του '50. Κάθε λίγο, στ αυτιά μας φτάνει η βουή από κάποιο συντριβάνι, γιατί θα πρέπει να ξέρεις πως η Ρώμη είναι γεμάτη από δαύτα και όλα είναι όμορφα, όχι σαν εκείνο στην Ομόνοια που αφού του αλλάξαμε τα φώτα στις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις στο τέλος το ταπώσαμε μόνοι μας και βρήκαμε την ησυχία μας.

Το πιό ξακουστό το ξέρεις ήδη. Είναι η Φοντάνα ντι Τρέβι. Εκεί που έριξε το νόμισμα η Βουγιουκλάκη και ευχήθηκε να την αγαπήσει ο "σκληρός" Παπαμιχαήλ. Εύκολη ευχή. Καθώς ο Παπαμιχαήλ την αγαπούσε ήδη. Η δική μας ήταν λίγο δυσκολότερη. Καθώς ζητήσαμε μιά κούπα. Μόλις την τρίτη στα 110 χρόνια της ιστορίας μας. Θα ήταν σπλαχνικοί άραγε μαζί μας οι Θεοί; Σε λίγες ώρες θα ξέραμε ...

- Πού με ξέρετε ρε παιδιά; Σε βλέπουμε στην Ελλάδα!!!

Καθώς απομακρυνόμαστε και καθώς το τηλέφωνο της Ολγας χτυπά γιά ... χιλιοστή φορά και εκείνη απαντά με την ... εικοστή διαφορετική γλώσσα γιά εκείνη τη μέρα, αποφασίζουμε με τον Λιάσκο να τη δουλέψουμε λίγο. Δεν θέλουμε και πολύ καθώς στ αυτιά μας φτάνει η προσφώνηση

- ...Σι, σι, μι αμόρ ...

Αυτό ήταν! Γιά πότε πλέξαμε λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα, γιά πότε βρήκαμε πρωταγωνιστές και κομπάρσους, δεν μπορώ να θυμηθώ. Αυτό που θυμάμαι είναι πως ... μεταλλάχτηκα σε "κακό Δον Παφνούτιο" κι εκείνη βαφτίστηκε μικρή αθώα "Μαρία της γειτονιάς" γιά τις ανάγκες της παραγωγής. Υπερπαραγωγής θα έλεγα!

- Δεν θα γίνεις ποτέ μιά Μαρία της γειτονιάς!

- Είσαι κακός και απάνθρωπος Δον Παφνούτιο!

- Ποιός είναι αυτός ο Μι Αμόρ δόνα Τσικίτα;

- Δεν σου λέω υποχθόνιε Δον Παφνούτιο

- Θα στείλω τον Γκαρσία και σ αυτόν θα τα ξεράσεις όλα (Γκαρσία είναι ο ... μπράβος γιά όλες τις δουλειές και στην προκειμένη περίπτωση ο Λιάσκος)

- Οχι, όχι τον Γκαρσία Δον Παφνούτιο! Σου υπόσχομαι πως θα γίνω φρόνιμη ...

Πάνω λοιπόν που σαχλαμαρίζαμε, πέσαμε πάνω σε μιά ... γνωστή πορτοκαλί φιγούρα.

- Ρε σύ! Αυτός είναι ο Πουγιόλ του Κρακόβια!!!

- Ελα ρε συ ... Τώρα που το λες, μοιάζει στον Πουγιόλ

- Ολγα, δώστου χαιρετίσματα και πες του πως τον βλέπουμε στην Ελλάδα

Ο ψευτοΠουγιόλ έμεινε να μας κοιτάζει σαστισμένος

- Πώς με βλέπετε στην Ελλάδα ρε παιδιά;

- Απ το ίντερνετ. Στο YouTube!!!

Ενα τεράστιο χαμόγελο ικανοποίησης σχηματίστηκε στο πρόσωπό του και σίγουρα από εκείνη τη στιγμή σκέψεις γιά διεθνή καριέρα πρέπει να τον κυρίευσαν. Πού να ξερε τί "πυροβολημένους" είχε συναντήσει ...