Ας απολαύσουμε τις στιγμές!

Ψηλαφίζει την ευτυχία του Γουέμπλεϋ ο Κώστας Μαρούντας

Για τη μεγάλη ποδοσφαιρική Μπαρσελόνα τι να πει κανείς; Τα έχουν πει όλοι όλα, ακόμα και ο Σερ που δήλωσε πως πρώτη φορά κάποια ομάδα ξεπερνάει τόσο πολύ τη δικιά του. Θα τα ξαναπούν και τις επόμενες ημέρες στα αφιερώματα και στις αναλύσεις που θα συνοδεύσουν τους φετινούς θριαμβευτές, όλοι όσοι καταπιαστούν με το ζήτημα. Και μόνο που έχει αρχίσει σε παγκόσμιο επίπεδο σοβαρή κουβέντα που κάνει λόγο για τη «μεγαλύτερη ομάδα όλων των εποχών», αυτό τα λέει όλα. Είναι, δεν είναι, που έχει πολλές πιθανότητες να είναι, η Μπάρσα η μεγαλύτερη ομάδα της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας, αυτό που μετράει είναι να απολαμβάνει κανείς τις στιγμές.

Όχι, μόνο οι οπαδοί και τα στελέχη της. Γιατί κάποτε αυτά θα τελειώσουν-αυτός είναι ο νόμος της ζωής, όχι, όμως, και το στίγμα τους στην ιστορική διαδρομή του αθλήματος. Η καταλυτική υπεροχή των παικτών του Γκουαρντιόλα στο δεύτερο ημίχρονο, είναι η καλύτερη απεικόνιση του επιπέδου της ομάδας και των διαφορών της από όλους τους υπόλοιπους αντιπάλους της. (Και από τη Μαδρίτη, και ας μη το παραδέχεται η γνωστή ψυχή δημόσια. ΜΕΣ-α του ξέρε-Ι...) Και που; Σε τελικό champions league, και απέναντι σε ομάδα όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μπροστά στα μάτια όλης της ποδοσφαιρικής διαπλανητικής κοινότητας. Παράσταση από λίγους, αφιερωμένη σε όλους. Κλείνουμε με την παραδοχή της Sunday Exrpess: «Τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο έχει η Μπαρτσελόνα και αυτό την έφερε στην κορυφή της Ευρώπης». Ερώτηση προς τους δημοσιογράφους: Μόνο αυτό την έφερε εκεί;... Δε γράφω παραπάνω, γιατί πραγματικά πιστεύω πως οι λέξεις αδικούν αυτό που όλοι ζούμε, εδώ και κάποια χρόνια, χάρη στην ομάδα της Βαρκελώνης. Στην τελευταία, μέχρι την επόμενη, παγκόσμια ποδοσφαιρική επανάσταση. Τέλος...

Η Ίντερ έχει συνηθίσει εδώ και χρόνια στους θριάμβους, καθώς είχε εγκαθιδρύσει τη δική της δικτατορία στο ιταλικό ποδοσφαιρικό σκηνικό. Μπορεί στη σαιζόν 2010-11, που ολοκληρώθηκε με τον τελικό του Ολίμπικο, το πρωτάθλημα να έμεινε στο Μιλάνο, αλλά να άλλαξε κάτοχο, Μίλαν γαρ, όμως το κύπελλο παρέμεινε στην Ίντερ μετά το 3-1 επί της αξιόμαχης Παλέρμο. Το Μιλάνο (Μίλαν-Ίντερ) και το Μάντσεστερ (Γιουνάιτεντ-Σίτι) ήταν οι πόλεις ενός ιδιότυπου νταμπλ, όσο αφορά τις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες. Ακόμα και φέτος, που ήταν η χειρότερη, αναλογικά, των τελευταίων χρόνων, η Ίντερ πήρε το κύπελλο, το ιταλικό σούπερ καπ, και φυσικά το Μουντιάλ των συλλόγων. Καθόλου άσχημα, έτσι; Η χρονιά, τελικά, έκλεισε με πανηγύρια, οι νερατζούρι με 2 γκολ του Ετό, και ένα του Μιλίτο πρόσθεσαν στην τροπαιοθήκη τους το έβδομο Κύπελλο Ιταλίας στην ιστορία της ομάδας. Ήταν μια χρονιά με χαρές-τίτλοι, μεγάλες στιγμές-αποκλεισμός Μπάγιερν στο Μόναχο, με αποτυχίες-καμπιονάτο, τελικός ευρωπα΄ι΄κού σούπερ καπ με Ατλέτικο, και καταστροφικές κατραπακιές-συντριβή από Σάλκε στους προημιτελικούς του champions league. Το πρόσημο για μένα, θα τολμήσω να το πω, είναι θετικό. Η επόμενη χρονιά, μάλλον, βρίσκει την Ίντερ σε ανταγωνιστικό επίπεδο, κάτι για το οποίο εγγυάται, κυρίως, η παρουσία του Μοράτι. Το τι θα γίνει του χρόνου θα εξαρτηθεί από τα κέφια του, και πιο συγκεκριμένα της...τσέπης του, το σίγουρο είναι πως η Ίντερ παραμένει σε καλό επίπεδο και έχει προοπτικές για μια ακόμα καλή χρονιά. Όχι, βέβαια, στα επίπεδα της περσινής επέλασης του συγκροτήματος του Ζοσέ, αλλά κοντά στα γνώριμα...στάνταρ, των τελευταίων ετών. Δηλαδή, πρωτάθλημα και κύπελλο...

ΥΓ Οι τελικοί του εγχώριου πρωταθλήματος στο μπάσκετ βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Ο Παναθηναϊκός μετέτρεψε το 0-3 των φετινών του αναμετρήσεων με τον Ολυμπιακό σε απλή λεπτομέρεια, και προηγείται 2-0. Περισσότερα πράγματα θα πούμε μετά το τρίτο παιχνίδι της Τετάρτης. Σήμερα, το ψηλαφίζοντας ήταν αφιερωμένο στο ποδόσφαιρο. Και αυτό το κάνουμε μόνο και μόνο για το χατίρι της μεγάλης Μπαρσελόνα, αυτού του σύγχρονου ποδοσφαιρικού θαύματος... Το τέταρτο έπιασε Βαρκελώνη, το μεγάλο κυνήγι συνεχίζεται...