Ο Αλφρέντο Ρελάνιο, διευθυντής της εφημερίδας AS, έκανε την δική του θεωρία περί «Βιγιαράτο». Καλό είναι να ξεκινήσουμε με το τελικό του συμπέρασμα: «Δεν μπαίνω σε διαδικασία θυματοποίησης, γιατί δε μπορώ να το κάνω, δεν είμαι θύμα. Δεν έχω εγώ κάποιον διαιτητή πάνω από το κεφάλι μου. Εγώ απλά λέω αυτά που βλέπω και λέω την γνώμη μου. Δεν με πειράζει που άλλοι έχουν αντίθετη γνώμη. Με πειράζει που δεν βλέπουν τι γίνεται. Θέλω μόνο να κερδίζει ο καλύτερος. Να κερδίζει όμως χωρίς εύνοιες και βοήθειες». Ο διευθυντής λοιπόν της εν λόγω εφημερίδας δεν έχει διαιτητές πάνω από το κεφάλι του και απλά λέει αυτά που βλέπει. Ο Ρελάνιο, ένας από τους καλύτερους δημοσιογράφους της χώρας, υποχρεώθηκε ν’ απαντήσει σ’ ένα άρθρο του 2002.
Και το έκανε γιατί υπήρξαν φωνές που δεν συμβάδιζαν με το ρεύμα και ζητούσαν εξηγήσεις. Και τις ήθελαν γιατί είδαν ότι υπάρχουν κενά στην θεωρία περί «Βιγιαράτο», με τον Ρελάνιο τότε να φάσκει και τώρα ν’ αντιφάσκει. Δυστυχώς τα αρχεία των εφημερίδων και των γραφομένων είναι αμείλικτα με τους συντάκτες- και δεν βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω- και το αποτέλεσμα ήταν να προξενηθούν αντιδράσεις, γιατί αποκαλύπτεται ότι ή ο Ρελάνιο έλεγε τότε μισές αλήθειες ή τις λέει τώρα. Από τον Ρελάνιο ζητήθηκαν εξηγήσεις και προς τιμήν του, απάντησε την ώρα που άλλοι θα μάζευαν την ουρά τους στα σκέλια.
Προκειμένου λοιπόν να υπερασπιστεί τις θέσεις του μέσω του προσωπικού του blog έγραψε την «γενική θεωρία του Βιγιαράτο», κάτι σαν εγχειρίδιο για το πώς λειτουργεί το όλο σύστημα. Κι ενώ είναι εξαιρετικά καλογραμμένο, το περιεχόμενό του προκαλεί έκπληξη μιας και τα πάντα θεωρούνται «Βιγιαράτο»: η Ομοσπονδία, ο Βιγιάρ, ο Κλεμέντε, ο Λαπόρτα, ο Γκασπάρτ, ο Πλατινί, η ΟΥΕΦΑ και οτιδήποτε κρίνει ανάλογα ο Ρελάνιο. Λέει λοιπόν: «Ας δούμε το Βιγιαράτο και τη Μπαρσελόνα. Στα 50 χρόνια που παρακολουθώ το ισπανικό ποδόσφαιρο δεν θυμάμαι άλλη περίπτωση ομάδας να έχει τέτοια εύνοια από τους διαιτητές. Αν μπορεί κάποιος να με αντικρούσει, θα του ήμουν ευγνώμων».
Θα προσπαθήσω λοιπόν να κάνω εγώ αυτή τη χάρη στον κύριο διευθυντή. Σε παλιά τεύχη εφημερίδων μπορεί να βρει δημοσιεύματα για την βοήθεια και την στήριξη προς μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα. Πρόκειται για το σκάνδαλο με δημοσιογράφους που προσέφεραν απλόχερα την υποστήριξή τους στην Ρεάλ και πληρωνόντουσαν κανονικά για τις υπηρεσίες τους. Τα χρήματα θα τα έπαιρναν σ’ ένα κατάστημα που πουλούσε πιάνα. Το περιστατικό αυτό έμεινε γνωστό ως το «σκηνικό των φιδιών». Και η απόδειξη είναι ένα γράμμα του Ραϊμούντο Σαπόρτα, δεξί χέρι του ίδιου του Σαντιάγο Μπερναμπέου. Η δημοσιογραφική στήριξη λοιπόν υπήρχε ανέκαθεν…
Και συνεχίζει ο Ρελάνιο: «Ο Φλορεντίνο Πέρεζ που νόμιζε ότι ακόμα τα ήλεγχε όλα ενώ δεν ήλεγχε πια τίποτα, βοήθησε τον Χεράρδο Γκονζάλεζ»… Θα τον παρακαλούσα να μου πει τι είχε λοιπόν ο Πέρεζ κάτω από τον έλεγχό του. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Και κάτι ακόμα: «Ο Βιγιάρ είναι αντιπρόεδρος της ΟΥΕΦΑ και πρόεδρος της επιτροπής ορισμού διαιτητών, κάτι που στην Ισπανία πολλοί το αγνοούν και πολλοί το υποτιμούν. Στην ΟΥΕΦΑ επίσης είναι και ο Γκασπάρτ και ο Λαπόρτα. Η Ρεάλ δεν έχει τίποτα στην ΟΥΕΦΑ. Μόνο ίσως ο Ιέρο θα μπορούσε να θεωρηθεί δικός της, ο οποίος όμως έφυγε κακήν κακώς από την ομάδα».
Χιούστον εδώ έχουμε πρόβλημα.. Πριν λίγο αναφέρθηκε ότι η Μαδρίτη κάποτε τα ήλεγχε όλα και τώρα δεν έχει κανέναν πουθενά. Η αλήθεια όμως είναι ότι η Ρεάλ πάντα είχε κάποιον κάπου. Και αυτούς τους «κάποιους» τους είχε εκεί για σχεδόν έναν αιώνα. Κάποιο καιρό πριν και χάρη στην πολύτιμη βοήθεια του ιστορικού Μπερνάρντο Σαλαζάρ, δημοσίευσα την σχέση ανάμεσα στους προέδρους των διαιτητικών επιτροπών σε διαφορετικές εποχές. Η Ρεάλ δεν χρωστάει εκεί τους τίτλους της, αλλά αποδεικνύεται ότι πολλοί που ήταν παίκτες, προπονητές, μέλη ή και πρόεδροι του συλλόγου κατέληξαν να έχουν θέση σε επιτροπές διαιτησίας. Γιατί όπως ξέρει πολύ καλά ο Ρελάνιο «η Ρεάλ πάντα έχει κάποιον εκεί».
Επιστρέφοντας όμως στο «Βιγιαράτο» βλέπουμε ότι το παραμύθι είναι πολύ καλό, αλλά δεν υπάρχει δράκος. Για παράδειγμα η Μπάρσα κινεί τα νήματα στην Ομοσπονδία… Τότε πώς η Ρεάλ κατέκτησε το Κόπα Ντελ Ρέι, τον μόνο θεσμό που είναι στην δικαιοδοσία του Βιγιάρ? Αν όντως η Μπαρσελόνα έχει τέτοια δύναμη στην Ομοσπονδία, τότε γιατί ο ίδιος ο Βιγιάρ ήθελε στην διοίκησή του τον Φλορεντίνο Πέρεζ? Η Μπαρσελόνα υποτίθεται ότι απολαμβάνει προνομίων και ειδικής μεταχείρισης… Ποιος τιμήθηκε όμως από την Ομοσπονδία με το ανώτατο βραβείο της? Ο Φλορεντίνο Πέρεζ.
Λέει παρακάτω: «Δεν ρίχνω ευθύνες στη Μπαρσελόνα, μην γελιέστε. Η Μπαρσελόνα κάνει αυτό που πρέπει και αυτό που πάντα έκανε η Ρεάλ. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει και Βιγιαράτο και Πλατινάτο και τις συνέπειες τις βλέπουμε όλοι». Δεν φταίει λοιπόν η Μπαρσελόνα γιατί απλά κάνει αυτά που πρέπει…. Δεν είναι αντιφατικό τότε να γράφονται άρθρα επί άρθρων πάνω στο θέμα, απλά και μόνο επειδή η Μπαρσελόνα καλά κάνει και βρίσκεται μέσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων? Επίσης αυτό το «κάνει αυτό που έκανε πάντα η Ρεάλ» είναι εκπληκτικό. Όχι μόνο επειδή είναι σαν να παραδέχεται ότι η Ρεάλ έχει ηττηθεί στον συσχετισμό των δυνάμεων, αλλά κι επειδή «αυτό ήταν που έκανε πάντα».
Στην τελευταία του «γενική θεωρία του Βιγιαράτο», ο διευθυντής της AS δεν δέχεται ότι υπάρχει κάποια σκοτεινή μασονική συνομωσία προς όφελος της Μπαρσελόνα, αλλά τονίζει ότι και οι διαιτητές έχουν αφεντικά και προσπαθούν να κάνουν την δουλειά τους όσο γίνεται καλύτερα για να τα ευχαριστήσουν και να ανελιχθούν και οι ίδιοι: «Και οι διαιτητές άνθρωποι είναι, άνθρωποι την καριέρα των οποίων αποφασίζουν άλλοι. Και αυτοί οι «άλλοι» είναι όσους τοποθέτησε στα ανάλογα πόστα ο Βιγιάρ. Αυτοί αποφασίζουν ποιοι θα διαιτητεύσουν διεθνή ματς και ποιοι θα παραδώσουν μαθήματα διαιτησίας στην Ιαπωνία ή το Κατάρ. Αυτοί που φτάνουν ψηλά δεν είναι οι διαιτητές που κάνουν τα λιγότερα λάθη, αλλά οι διαιτητές που όταν κάνουν λάθος δεν βλάπτουν το σύστημα».
Διαβάζοντας λοιπόν αυτά καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι διαιτητές είναι υπάλληλοι που δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν το αφεντικό τους. Επιχείρημα που αντίστοιχα θα μπορούσε να έχει εφαρμογή και στον δημοσιογραφικό κόσμο. Στην AS για παράδειγμα, οι δημοσιογράφοι είναι επαγγελματίες της πληροφόρησης. Και σαν επαγγελματίες είναι και αυτοί άνθρωποι με αφεντικά και στην συγκεκριμένη περίπτωση ένα αφεντικό, τον ίδιο τον Αλφρέντο Ρελάνιο. Κι επειδή ακριβώς δεν θέλουν να τον δυσαρεστήσουν κάνουν και γράφουν αυτά που συμβαδίζουν με τις απόψεις του, δηλαδή το Βιγιαράτο.
Γιατί αν ο Βιγιάρ αποφασίζει ποιος θα διαιτητεύει τα διεθνή ματς και ποιος θα τρέχει στο Κατάρ, έτσι και ο Ρελάνιο αποφασίζει ποιοςθα γίνει «μουράτος» και «φραγκάτος», ποιος θα καλύπτει το ρεπορτάζ της Ατλέτικο Μαδρίτης και ποιος όχι. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να προσβάλλω τον επαγγελματισμό των συναδέλφων στην συγκεκριμένη εφημερίδα. Όπως λοιπόν δεν θα ήθελε κανείς και πρώτος ο ίδιος ο Ρελάνιο, ν’ αμφισβητείται η ακεραιότητα των υφισταμένων του, έτσι δεν θα έπρεπε ν’ αμφιβάλλει κανείς για την ακεραιότητα των διαιτητών του κυρίου Βιγιάρ. Γιατί όπως ψηλά φτάνουν οι διαιτητές που κάνουν τα λάθη που βολεύει το σύστημα, έτσι θα μπορούσε κάποιος να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ψηλά φτάνουν οι δημοσιογράφοι που επίσης πάνε σύμφωνα με τα νερά του συστήματος.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, εντύπωση προκαλεί η φράση «αυτό που πάντα έκανε η Μαδρίτη». Προκύπτουν λοιπόν δύο ερωτήματα: Γιατί η AS δεν αφιέρωσε ποτέ στο παρελθόν τόσο χώρο να ενημερώσει τους αναγνώστες της για αυτά που πάντα έκανε η Ρεάλ? Και γιατί αναλώνεται τόσο μελάνι στα δήθεν καμώματα της Μπαρσελόνα και μόλις και μετά βίας μια αράδα ξερή για «όσα πάντα έκανε η Μαδρίτη»? Επιπλέον αν όντως η Μπαρσελόνα κινεί τα νήματα στην ΟΥΕΦΑ όπως υποστηρίζεται, γιατί η Ρεάλ έχει κερδίσει τα ίδια ευρωπαϊκά κύπελλα με την Μπαρσελόνα όλο αυτό το διάστημα? Αυτό χρήζει άμεσης απάντησης, γιατί αλλιώς δε μπορούμε να το κατανοήσουμε. Τέλος, πώς οι διαιτητές που μην ξεχνιόμαστε είναι υπάλληλοι κι έχουν αφεντικά που δεν πρέπει να είναι δυσαρεστημένα, επέτρεψαν πέρσι στην Ίντερ ν’ αποκλείσει τη Μπαρσελόνα? Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανίας…
Στο παρελθόν ο Ρελάνιο είχε υπογράψει ένα άρθρο με τίτλο «η Ρεάλ και οι μύθοι περί διαιτησίας». Το γενικό νόημα ήταν: «Υποτίθεται ότι η Ρεάλ έπρεπε να πληρώσει για δεν ξέρω κι εγώ ποιες αμαρτίες. Όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιστεύω ότι η Ρεάλ έχασε την μάχη της προπαγάνδας. Όσο ο σύλλογος ήταν απασχολημένος να χτίσει την καλύτερη ομάδα του αιώνα, οι εχθροί του αφιερώθηκαν στο να χτίσουν το μύθο περί διαιτητικές εύνοιας, που ακόμα και σήμερα αιτιολογεί κάποια πράγματα. Σήμερα η Ρεάλ έχει ένα κανάλι στο οποίο μπορεί να βάλει τα ματς του ενός ή του άλλου, τις κάρτες του ενός ή του άλλου, ή στην τελική να εξηγήσει ότι δεν χρωστάει τίποτα σε κανέναν». Ο ίδιος λοιπόν άνθρωπος που μιλάει για διαιτησίες υπέρ της Μπάρσα, αναφέρεται στην Ρεάλ χρησιμοποιώντας τον ορισμό «διαιτητικός μύθος». Όντως η Ρεάλ έχει το δικό της κανάλι, αλλά και άλλα κανάλια που τυπικά δεν είναι δικά της. Γιατί η θεωρία του Ρελάνιο εφαρμόζεται κάλλιστα και στην τηλεόραση. Κι εκεί υπάρχουν αφεντικά. Και τ’ αφεντικά αυτά συχνά δέχονται τηλέφωνα από άλλα αφεντικά.
Ευτυχώς εκτός από την ποδοσφαιρική επιστημονική φαντασία υπάρχουν και τα γεγονότα. Ούτε η Ρεάλ κέρδισε τα ευρωπαϊκά της κύπελλα κάτω από το τραπέζι, ούτε η Μπαρσελόνα χάρη σε διαιτητές φίλα προσκείμενους. Γιατί δεν ήταν ακριβώς η Ρεάλ η ομάδα του καθεστώτος, αλλά ο Φράνκο φρόντισε με μαεστρικό τρόπο να εκμεταλλευτεί την Ρεάλ προκειμένου να καταστήσει την χούντα του συμπαθή εκτός συνόρων. Σήμερα, η Μπάρσα είναι ομάδα Καταλανική πρώτα απ’ όλα, μετά Ισπανική, αλλά πάνω απ’ όλα οικουμενική. Και είναι η ομάδα του Μέσι, του Τσάβι και του Ινιέστα και όχι του Βιγιάρ ή του Πλατινί.
Το τελικό κεφάλαιο του Ρελάνιο λέει τα εξής: «Θέλω να τονίσω ότι μου αρέσει και αγαπώ το ποδόσφαιρο και δεν θέλω να πω ότι όλα είναι υποκινούμενα, αλλά ότι σίγουρα υπάρχουν επιρροές. Ότι δεν υπάρχει κάποια θεωρία συνομωσίας πίσω από όλο αυτό, μόνο συμφέροντα». Δεν υπάρχει λοιπόν συνομωσία, μόνο επιρροές. Σύμφωνα με την θεωρία του η Ρεάλ ήταν κάποτε η δυνατή σε αυτό το κομμάτι και τώρα είναι η Μπαρσελόνα. Και οι αμφιβολίες συνεχίζονται: Πού είναι οι χειροπιαστές και ατράνταχτες αποδείξεις? Τι εξυπηρετεί όλη αυτή η κουβέντα περί διαιτητών? Υπάρχει δηλαδή όλη αυτή η υποκινούμενη διαιτησία τώρα και δεν υπήρχε τότε? Πότε ξεκίνησε?
Παραφράζοντας τον Μουρίνιο, η ερώτηση θα ήταν «Γιατί»? Γιατί δυστυχώς ο Ρελάνιο, υπόδειγμα δημοσιογραφικής εγκυρότητας εδώ και χρόνια, δημιούργησε ένα «τέρας». Αν μπορούμε να δεχτούμε ότι ο Ρελάνιο είναι επιεικής με τα λάθη της Ρεάλ, δε μπορούμε να δεχτούμε ότι στις νίκες και στο πανέμορφο ποδόσφαιρο της Μπαρσελόνα βλέπει «σκιές» και «φαντάσματα». Η θεωρία του αν και απέχει παρασάγγας από την αλήθεια, είναι πολύ κοντά στα πιστεύω της πλειοψηφίας των αναγνωστών της εφημερίδας του. Το δημιούργημά του λειτουργεί σαν ψευδοφάρμακο για τους χιλιάδες που ψάχνουν από κάπου να πιαστούν, να παρηγορηθούν, να ξεφύγουν από την πραγματικότητα. Ότι δηλαδή η Μπαρσελόνα, όπως τότε η Ρεάλ, είναι καλύτερη ομάδα.
Και δυστυχώς όλο αυτό είναι μια τραγωδία για την δημοσιογραφία. Και είναι επίσης επικίνδυνο γιατί μπορεί μεμιάς ν’ ανάψει τα αίματα μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων προκαλώντας επιπλέον μίση και έριδες για κάτι που είναι ανύπαρκτο. Για να μη μιλήσω για το κακό που προξενείται στην εθνική ομάδα. Εκεί δεν υπήρξε «Βιγιαράτο», στο Μουντιάλ ή στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα? Το «ζουμί» είναι ότι μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει προσκομίσει το παραμικρό πειστικό στοιχείο που θέλει τους Βιγιάρ, Αρμίνιο ή Πλατινί να είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία προς όφελος των συμφερόντων της Μπαρσελόνα. Και μέχρι αποδείξεως του εναντίου, όλη αυτή η θεωρία είναι πρώτα απ’ όλα προπαγάνδα των Μαδριλένων και ύστερα διανοητική πορνογραφία.
Εκφράζοντάς του τον θαυμασμό και τον σεβασμό μου, θα παρακαλούσα τον Αλφρέντο Ρελάνιο να μην επιμένει άλλο με αυτό το θέμα. Κυρίως επειδή αν αναλώνεται σε αυτό το ζήτημα, δεν θα μας προσφέρει τα πάντα αξιόλογα άρθρα του. Είναι κρίμα να σταματήσεις μετά από χρόνια να διαβάζεις κάποιον που έχει υπέροχη πένα και είναι σημείο αναφοράς για χιλιάδες κόσμο. Γι’ αυτό του ζητάω να θεωρήσει το ζήτημα λήξαν….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου