Sardana Team!

 

Σίγουρα η Μπαρσελόνα του Πεπ Γκουαρδιόλα δεν είναι τέλεια, δεν αποκλείεται όμως σύντομα να γίνει. Στον δρόμο της αυτόν προς την τελειότητα οι εικόνες των παικτών της μετά από κάθε νίκη ή ήττα και όχι μόνο κατά την διάρκεια των αγώνων, πάντα κάνουν το γύρο του κόσμου. Ο Πεπ θέλει να γίνονται τα πράγματα όσο καλύτερα γίνεται μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, φρόντισε μετά την πρόκριση στον τελικό επί της Ρεάλ, να είναι παρόντες στους πανηγυρισμούς όλοι όσοι συνέβαλλαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην επιτυχία της ομάδας. Γι’ αυτό μάζεψε τους παίκτες, όλο το τεχνικό τημ, τους φυσιοθεραπευτές, τον Μανέλ Εστιάρτε που είναι το δεξί του χέρι, όλους ανεξαιρέτως για να σχηματίσουν έναν κύκλο που εν πολλοίς θύμιζε τον παραδοσιακό καταλανικό χορό «σαρντάνα». Στον χορό αυτό δεν υπάρχουν ούτε προτεραιότητες, ούτε ιεραρχίες.

Το γεγονός αυτό καταδεικνύει ότι στην Μπαρσελόνα, οι νίκες και οι ήττες είναι για όλους αδιακρίτως. Τα εύσημα δεν είναι για λίγους και εκλεκτούς. Η προσπάθεια για τον κοινό στόχο είναι από όλους και γι όλους και γι’ αυτό η χαρά όπως και η λύπη, μοιράζονται και βιώνονται από κοινού. Μόνο έτσι μπορεί να γίνει κατανοητό το πώς η ομάδα αυτή κατάφερε να φτάσει ως εδώ, σε μια σεζόν που δεν έλειψαν οι εντάσεις, η λάσπη, οι δυσκολίες, οι πίκρες και επίσης σε μια σεζόν που ήρθε «καπάκι» μετά από ένα Μουντιάλ. Ο Πεπ έχει τέτοιο πάθος με το ποδόσφαιρο και την δουλειά του που παρακολουθεί για παράδειγμα τα ματς προετοιμασίας της Χετάφε, προκειμένου ν’ αποκομίσει μια εικόνα –έστω και ελλιπή- του αντιπάλου.

Και αν έχει αποδειχτεί προπονητής ικανότατος και ευφυέστατος σε θέματα στησίματος και τακτικής, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση ν’ αφήνουμε εκτός το συναισθηματικό κομμάτι και το κομμάτι της ψυχολογίας και του δεσίματος που έχει με τους παίκτες του: στο πρώτο κλάσικο με την Ρεάλ έδωσε χρόνο συμμετοχής στον Πουγιόλ, την καρδιά και τον μαχητή της Μπαρσελόνα. Στον τελικό του Κόπα Ντελ Ρέι συνεχάρη τους νικητές, δίνοντας μαθήματα ανωτερότητας και αξιοπρέπειας. Στον πρώτο ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, έδωσε χρόνο συμμετοχής στον Σερζί Ρομπέρτο από τις ακαδημίες, θέλοντας να δείξει ότι η δουλειά στη Μάσια δεν σταματάει ποτέ. Και στον επαναληπτικό του Καμπ Νου, όταν έριξε στο γήπεδο τον Ερίκ Αμπιντάλ κάτι που ανέβασε σίγουρα στα ύψη την ψυχολογία του Γάλλου και προκάλεσε αμηχανία στους παίκτες της Ρεάλ.

Η Μπαρσελόνα είναι ο Τσάβι, ο Μέσι, ο Πουγιόλ, ο Ινιέστα. Είναι όμως και ο Πέδρο και ο Κεϊτά. Και ο Προύνα και ο Νογκέρας και ο Κορμπεγιά. Εκεί που σταματάει η δουλειά κάποιων, ξεκινάει αμέσως κάποιων άλλων. Όλοι μαζί όμως πάντα, αγκαλιασμένοι και αφοσιωμένοι να χαίρονται σαν μικρά παιδιά, που όπως λέει η λαϊκή σοφία, είναι τα μόνα πλάσματα που ξέρουν τι θα πει αλήθεια. Και η Μπαρσελόνα όταν παίζει ποδόσφαιρο γίνεται ακριβώς αυτό, ένας καθρέφτης της αλήθειας.

ElMundoDeportivo.com