Του Μανώλη Τσελεντάκη
Ο Μανώλης Τσελεντάκης είναι δάσκαλος-σκηνοθέτης.Ζει μόνιμα στο Ηράκλειο Κρήτης.Με αφορμή τα τελευταία στιγμιότυπα στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου και της πολιτικής ζωής του τόπου, επιχειρεί έναν παραλληλισμό που και βάση έχει και ολοφανέρωτες αντιστοιχίες.Οι απόψεις του είναι άκρως ενδιαφέροντες και ενδεικτικές της ελληνικής παρακμής.
Για πολλούς το ποδόσφαιρο, όπως έχει καταντήσει, δεν είναι παρά ένας κοινωνικός παρίας, που όσο λιγότερο ασχολείσαι μαζί του και όσο λιγότερο το αγγίζεις, τόσο λιγότερο λερώνεσαι. Κοινωνικά και αισθητικά. Για μένα αποτελεί την πιο οδυνηρή επιτομή της νεοελληνικής πραγματικότητας και κρίσης, τον πιο διεφθαρμένο και φθαρμένο και συνάμα κρυστάλλινο καθρέπτη της. Όσες φορές έγραψα, υπό αυτήν την οπτική έγραψα, όχι βέβαια για να διασκεδάσω τα αμήχανα ή υποτιμητικά βλέμματα όσων απορούν με όσους καταπιάνονται ή ‘λερώνονται’ με την μπάλα, αλλά γιατί ένιωθα πως δεν μπορείς να μένεις αμέτοχος σε ένα σημαντικό κομμάτι της δημόσιας σφαίρας, που συνεχώς παράγει διαφθορά, αρνητικό καθαρό αλλά πλουσιοπάροχο ‘μαύρο’ οικονομικό αποτέλεσμα για ολίγους, εκμαυλισμό και φαυλότητα, βία και παρανομία. Που κοινωνικοποιεί με το χειρότερο τρόπο ένα σημαντικότατο μέρος νέων και λιγότερο νέων, που όσο κι αν το αποφεύγεις το συναντάς μπροστά σου, συχνά με τον πιο απεχθή και αντικοινωνικό τρόπο.
Όσο κι αν υπάρχουν διαφορές, όσο κι αν ενέχει κινδύνους η μεταφορά σχημάτων από την πολιτική στο ποδόσφαιρο ή η προσπάθεια ιδεολογικοποίησης του ποδοσφαίρου, δεν μπορεί κάποιος να μην παρατηρήσει τις ανατριχιαστικές ομοιότητες και να μη συσχετίσει συνειρμικά.
Και στο χώρο της Πολιτικής και σ’ αυτόν του Ποδοσφαίρου, κυριάρχησε ένα διπολικό μοντέλο (2 κόμματα εξουσίας, 2 κυρίαρχες ομάδες, η ίδια καταστροφή). Και οι 2 πόλοι κυριάρχησαν, διαχειρίστηκαν το κράτος και το ποδόσφαιρο σαν τσιφλίκι τους, πήραν την εξουσία και τους τίτλους/κυβερνήσεις, δημιούργησαν στρατούς ή στρατιές προστασίας, κύκλους εξουσίας με στελέχη δικά τους, ομάδες-δορυφόρους, Μέσα και δημοσιογράφους, παρέβησαν νόμους και δημιούργησαν σκάνδαλα παντελώς ατιμωρητί, εκμαύλισαν και παθητικοποίησαν τον κόσμο στην κερκίδα του τηλεοπτικού καναπέ. Ο κόσμος απομακρύνθηκε αργά αλλά σταθερά από το Δρόμο, την Αγορά, την Εξέδρα, τη χαρά και τη συμμετοχή και κατέληξε μπροστά στην Τηλεόραση να καταναλώνει ένα εν γνώσει του στημένο θέαμα, ειδήσεων, πολιτικών συζητήσεων και αγώνων ποδοσφαίρου. Στο τέλος, η μεν Πολιτική άφησε μια χώρα κατεστραμμένη οικονομικά αλλά με κάποιους πάμπλουτους από μαύρο πολιτικό χρήμα και μίζες, μια χώρα που δεν παράγει τίποτε πλέον, με διερρηγμένο κάθε κοινωνικό ιστό, με ανοιχτά εθνικά και αιμάσσοντα κοινωνικά θέματα, με μηδενική εμπιστοσύνη των πολιτών σε οποιονδήποτε θεσμό. Το δε επαγγελματικό Ποδόσφαιρο κατέληξε ένας άνομος βάλτος, με ομάδες χρεοκοπημένες αλλά παράγοντες πλούσιους, με αισθητική και θέαμα σκυλάδικου εθνικής οδού (Β’ Εθνική και μικρότερες κατηγορίες) ή σκυλάδικου παραλιακής (σούπερ λίγκα- τα βαρύγδουπα ονόματα μας μάραναν, τρομάρα μας) οι θεατές μετατράπηκαν σε οχλοκρατούμενα αδηφάγα πλήθη που ζουν από τους τίτλους, έτοιμοι στρατοί να υποστηρίξουν το αφεντικό-πατερούλη σε οποιαδήποτε δραστηριότητά του ή να ζητήσουν το αίμα του αν τυχόν αποτύχει να τους φέρει στη Γη της Επαγγελίας. Τα γήπεδά του κατάντησαν χώροι τέλεσης κάθε παρανομίας, κατάργησης κάθε κανόνα παιχνιδιού ή ποινικού νόμου, χώροι που η πλειονότητα των αγώνων καθορίζεται από το στοίχημα, από πονηρούς διαιτητές και επιβλητικούς παράγοντες. Πρόεδροι, προεδράρες, παράγοντες, μπράβοι, πούρα, στοιχηματίες, πλυντήρια χρήματος, προσωπικοί ή οργανωμένοι στρατοί, αδηφάγο και ανθρωποφαγικό πλήθος που τρέχει πίσω και θρέφεται από το αίμα της επιτυχίας, σκοποί που αγιάζουν όλα τα μέσα, διαιτητές ακροβάτες ή χειρουργοί, με οσφυικά προβλήματα και όρασης, θεσμικοί παράγοντες σε ...παραγκουπόλεις, πολιτειακοί παράγοντες που είτε δεν λερώνουν τα χέρια τους ή συνεργούν με τον πιο φαύλο τρόπο για ίδιο όφελος. Ανώκοσμος και υπόκοσμος χέρι με χέρι. Προσθέστε κι ένα πλήθος ενδιάμεσων, παράμεσων και λαμογιών, ανακατέψτε το μίγμα και πετάξτε το στην πιο άγρια αρένα, χωρίς κανένα νόμο και κανόνα. Πασπαλίστε το με ζάχαρη, λάσπη και στρας, φωτίστε το και δώστε το στα Μέσα (και τι μέσα), εφημερίδες και κανάλια να μας το σερβίρουν.
Τώρα, καθώς τα ψέματα για όλους μας τελειώνουν, όσο κι αν αποστρέφουμε το πρόσωπο, δεν μπορούμε να υποκριθούμε ότι δεν βλέπουμε τα 2 πτώματα. Το πτώμα της Ελλάδας, μιας Έρημης Χώρας και το πτώμα του Ποδοσφαίρου. Ετεροβαρής η συσχέτιση αλλά κοινή η νόσος και οι υπεύθυνοι. Και ο κόσμος μαζεύεται αγανακτισμένος, αμήχανος και ανήσυχος στις πλατείες.
Μια συνάντηση που κόβει την ανάσα…
για δύο πτώματα
Όπως διάβασα προ ημερών, αναμένεται επιτέλους συνάντηση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και του προέδρου της ΕΠΟ Σ. Πιλάβιου. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Είναι συγκινητικό.
Χρειάστηκαν σχεδόν 30 χρόνια οι κορυφαίοι θεσμοί και πυλώνες της χώρας, πολιτική και ποδόσφαιρο, να συναντηθούν υπό το βάρος μιας κρίσης και 2 πτωμάτων, να αναζητήσουν λύση, να παρουσιάσουν μια έσχατη παράσταση, να συνεχίσουν να αναδεικνύονται ως το άλλοθι μιας εύρυθμης λειτουργίας. Θεσμών, επιτροπών, νομιμότητας, ποδοσφαίρου, κράτους. Όλα κατ’ επίφαση, όλα σε αφασία.
Όσοι λοιπόν γυρνάτε, γυρνάμε τις πλατείες τον τις τελευταίες μέρες, είτε για τη χώρα είτε για το ποδόσφαιρο, δεν έχουμε μεγάλες διαφορές. Για το ίδιο πράγμα αγανακτούμε. Μπορεί τα πτώματα μπροστά μας να διαφέρουν, όμως οι ένοχοι είναι οι ίδιοι. Και αυτό που μοιραζόμαστε είναι μία κοινότητα, αυτή της οδύνης. Για το πού φτάσαμε, ανεπαισθήτως…
Μπορεί οι πορείες να προσέγγισαν αλλά να μην ενώθηκαν τις προάλλες, τα πτώματα όμως κείτονται το ένα πλάι στο άλλο. Και όσο κι αν προσπαθούν/με να τ’ αναστήσουν/με, δεν ανασταίνονται. Φοβάμαι, πως το μόνο που μας μένει είναι να το πάρουμε απόφαση και να τα θάψουμε. Μόνο έτσι θα λυτρωθούμε και θα μπορούμε να ξεκινήσουμε ξανά.
Ο αγώνας για την Ελευθερία καμιά φορά σε κάνει Λιοντάρι…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου