Μοιάζει σα να ήταν χτες που ο Χαβιέρ Γκόμεζ-Ναβάρο σκέφτηκε την ιδέα των Ανώνυμων Αθλητικών Εταιρειών. Τότε ειπώθηκε ότι κάτι τέτοιο θα έσωζε την παραπαίουσα οικονομία του ποδοσφαίρου. Έτσι και υπό την προστασία της Κυβέρνησης, οι ομάδες ρίχτηκαν στο σχέδιο της εξυγίανσης. Εκτός των Ρεάλ, Μπαρσελόνα, Αθλέτικ και Οσασούνα, όλοι πέρασαν από την «ομπρέλα» των Ανωνύμων Αθλητικών Εταιρειών το 1992. Οι νέοι ιδιοκτήτες, ευαγγελίζονταν ότι οι Ανώνυμες Αθλητικές Εταιρείες ήταν το ιδανικό μοντέλο λειτουργίας, πιο αποτελεσματικό και με μεγαλύτερες δυνατότητες αυτοδιαχείρισης από τις ίδιες τις ομάδες. Τότε, το συνολικό χρέος του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ισπανία ήταν 120 εκατομμύρια ευρώ.
Σήμερα, σχεδόν 20 χρόνια μετά, το χρέος πολλαπλασιάζεται με ανησυχητικούς ρυθμούς. Ύστερα από την εμφάνιση λοιπόν όλων αυτών των καιροσκόπων, των ιδιοκτητών χωρίς φραγμούς, των αστρονομικών συμβολαίων, της αλόγιστης σπατάλης και της κυβερνητικής αδράνειας, το χρέος του επαγγελματικού ποδοσφαίρου κυμαινόταν το 2009 σε 3800 εκατομμύρια ευρώ: Ρεάλ 615 εκατομμύρια, Βαλένσια 550 εκατομμύρια, Ατλέτικο 511 εκατομμύρια, Μπάρσα 480 εκατομμύρια, Βιγιαρεάλ 200 εκατομμύρια, Εσπανιόλ 165 εκατομμύρια, Ράσινγκ 137 εκατομμύρια, Σεβίλλη 122 εκατομμύρια, Ντεπορτίβο 122 εκατομμύρια, Σαραγόσα 112 εκατομμύρια, Μαγιόρκα 85 εκατομμύρια και Ρεάλ Μπέτις 80 εκατομμύρια. Οι Ανώνυμες Αθλητικές Εταιρείες που υπόσχονταν την σωτηρία του ποδοσφαίρου, αποδείχτηκαν τελικά η καταδίκη του.
Σε όλο αυτό προστίθεται και ο Νόμος περί Ανταγωνισμού σύμφωνα με τον οποίο οι σύλλογοι δε μπορούν να ρυθμίσουν βραχυπρόθεσμα τα χρέη τους ούτε με ίδια έσοδα, ούτε με πωλήσεις παικτών. Μέχρι σήμερα, από τους 22 ευρωπαϊκούς συλλόγους που ζήτησαν να υπαχθούν στις ίδιες διατάξεις, οι 21 είναι ισπανικοί! Στις 30 Ιουνίου παρουσιάζονται οι ισολογισμοί και τα πράγματα δεν δείχνουν καθόλου καλά: Η Ρεάλ που έχει μια εξαιρετική ικανότητα στο να παίρνει πίστωση από τράπεζες στη μισή χώρα, συγκεντρώνει ένα χρέος 615 εκατομμυρίων ευρώ. Η Μπαρσελόνα έχει συνολικό χρέος 480 εκατομμύρια. Η μεγάλη πηγή των εσόδων τους? Η τηλεόραση. Μοιράζονται το 50% των τηλεοπτικών εσόδων σύμφωνα με το άρθρο 33. Και αν όλα πάνε όπως τα ελπίζουν, και μάλλον έτσι θα γίνει, όχι μόνο θα κερδίζουν περισσότερο απ’ όσα σήμερα αλλά θα διατηρούν και σημαντική απόσταση έναντι των ανταγωνιστών τους (συγχωρήστε με, των κομπάρσων ήθελα να πω).
Ποιες είναι οι δευτερεύουσες συνέπειες σ’ ένα πρωτάθλημα που κερδίζουν μόνο δύο, που κανείς δεν πληρώνει τα χρέη του και η Κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα? Η έλευση ξένων επενδυτών και Αράβων πολυεκατομμυριούχων. Αφού φάγαμε στην μάπα παράγοντες όπως οι Χιλ και Λοπέρα, το τωρινό έργο που βλέπουμε λέγεται «βάλε κι εσύ έναν σεΐχη στην ζωή σου». Ο Αλ Τάνι, πήγε στη Μάλαγα με σκοπό ν’ αγοράσει το λιμάνι και κατέληξε ιδιοκτήτης της ομάδας. Και με τις μεταγραφές που έχει κάνει μέχρι τώρα, γιατί όχι να μη «χτυπήσει» η Μάλαγα μέχρι και Ευρώπη. Ενδεχόμενη φυγή του Αλ Τάνι από την ηγεσία της ομάδας, θα σήμαινε αυτόματα και την καταστροφή της, γεγονός που θα «βύθιζε» μια ολόκληρη πόλη στην θλίψη. Η Ράσινγκ για παράδειγμα δεν είχε καλή τύχη. Ο Αλί Σαϊέντ τους άφησε στα κρύα του λουτρού.
Και η Χετάφε πάει για ριζικές αλλαγές. Ο Άνχελ Τόρες πούλησε και πλέον οραματίζεται την Getafe Dubai Team. Πολλοί είναι και αυτοί που «φλερτάρουν» με την ιδιοκτησία της Μπέτις έχοντας ως πρότυπο την οικογένεια Γκλέιζερ, ιδιοκτήτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Πρόκειται για αυτή την σπουδαία και τόσο ιστορική ομάδα που το 2003 δεν είχε χρέη και να’ ναι καλά οι Γκλέιζερ, τώρα χρωστάει περί τα 1000 εκατομμύρια ευρώ… Μετά την «άλωση» της Πρέμιερ Λιγκ είναι η σειρά της Ισπανίας. Η κατάσταση θα ζορίσει όταν η ΟΥΕΦΑ του Πλατινί εφαρμόσει νέους και αυστηρούς κανονισμούς σχετικά με το οικονομικό fair play. Τι θα γίνει τότε? Απολύτως τίποτα. Γιατί στο ισπανικό ποδόσφαιρο, δεν γίνεται ποτέ τίποτα. Κι αν γίνει, κάνουμε σα να μην τρέχει τίποτα…
Rubén Uría / Eurosport
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου