Οι νόμοι της "αγοράς"

Ποιός καθορίζει τους νόμους της αγοράς; Ποιός θέτει τις τιμές στο χρηματιστήριο; Με τί κριτήρια διαμορφώνονται αυτές; Είναι μερικά ερωτήματα που θα πρέπει να μας απασχολήσουν διότι βιώνουμε καθημερινά έναν παραλογισμό που μας ωθεί έξω απ το σύστημα αυτό. Και τέλος πάντων, εμείς μπορούμε να επιβιώσουμε και μακριά απ αυτό, άλλοι θα ζοριστούν. Αλλά πείτε μου στ αλήθεια ...

50 εκατομμύρια γιά τον Αλέξις, 30 γιά τον Ρόσι, 65 γιά τον Σεσκ, αλλά μόνο 10 γιά τον Μπόγιαν, 18 γιά τον Τιάγκο και 30 γιά τον Βίγια! Ειδικά αυτό το τελευταίο, σας φαίνεται σοβαρό; Ερχεται η Τσέλσι, η Τσέλσι που πλήρωσε 58 εκατομμύρια γιά τον Τόρες που δεν έχει πάρει τίποτα στη ζωή του, η Τσέλσι που έκλεισε προπονητή, τον Βίγιας Μπόας, με 15 εκατομμύρια ευρώ και ζητάει τον πρώτο σκόρερ της Εθνικής Ισπανίας, τον άνθρωπο που σκόραρε στον τελικό του φετινού Champions League, μέλος της καλύτερης ομάδας στην Ευρώπη, ομάδας που δεν τραβάει και κανένα ζόρι να τον πουλήσει και προσφέρει μόνο 30 εκατομμύρια; Τί είδους λογική είν αυτή που εξισώνει την αξία του Βίγια με αυτή του Ρόσι; Τί νόμος είν αυτός που ζητάει απ τη Μπάρσα να αγοράζει ακριβά και να πουλάει φτηνά; Αντί οι παίκτες της καλύτερης ομάδας στο κόσμο να είναι οι ακριβότεροι στη πιάτσα, είναι τα "κελεπούρια" που θα πανηγυρίζουμε αν τα ξεφορτωθούμε όπως-όπως προκειμένου να αυξήσουμε το κομπόδεμά μας γιά να τρέξουμε να καλύψουμε τις παράλογες απαιτήσεις Ιταλών, Αγγλων και Βαλενσιάνων γιά να αποκτήσουμε τους κύριους ... "τίποτα"; Δεν πάτε όλοι στο διάολο λέω γω; 

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε πως αυτή η "αγορά" δεν θα πρέπει να μας ενδιαφέρει. πολύ δε περισσότερο στην οικονομική κατάσταση που βρισκόμαστε. Η προσοχή μας θα πρέπει να είναι στραμένη στη Μάσια και στην απόκτηση μικρών και ταλαντούχων παικτών που μπορούν να αποκτηθούν χωρίς ιδιαίτερα υψηλό κόστος και να γαλουχηθούν στο δικό μας σύστημα. Σ αυτή την κατεύθυνση κινούνται οι μεταγραφές των Κίκο Φεμένια και Ζοζέ Ανχελ με τις οποίες συμφωνώ απόλυτα. Και ας αφήσουμε τους υπόλοιπους να αγοράζουν και να πουλάνε όσο θέλουν. Κάποια στιγμή κι αυτοί στο δρόμο μας θα έρθουν. Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν θα κάνει εξαιρέσεις και όσοι το νομίζουν, μάλλον δεν βλέπουν πιό μακριά απ τη μύτη τους. Μόνο που και τότε, όταν θα προσπαθήσουν να μας μιμηθούν, θα είμαστε γιά ακόμα μιά φορά πολλά βήματα μπροστά τους!