Ψηλαφίζει μπάσκετ, ποδόσφαιρο και τένις ο Κώστας Μαρούντας
Οι τελικοί της Α1 ολοκληρώθηκαν με τον...πατροπαράδοτο τρόπο. Φασαρίες και ανακοινώσεις, πράσινα πανηγύρια, κούπες, και πράσινα πρωτοσέλιδα. Το μόνο που θέλω να σημειώσω, πέρα από τις χαμένες βολές των παικτών του Ολυμπιακού στα κρίσιμα σημεία, την παράταση, το ρεσιτάλ του μεγάλου Αντώνη Φώτση, και τα γνωστά σε όλους «τρομοκρατικά» πεπραγμένα του σεσημασμένου πια Μπατίστ-συν το οριστικό πιστοποιητικό ωρίμανσης του Νίκου Καλάθη, είναι ότι όλα αυτά έλαβαν χώρα, χωρίς το Διαμαντίδη στο παρκέ, παρά μόνο για εβδομήντα δευτερόλεπτα. Δείγμα πως οι πράσινοι ξέρουν καλά που πατούν και το κυριότερο, πως να πατούν πάνω στο παρκέ, με τρόπο που να τους επιτρέπει να...πετάνε προς την κορυφή. Σε ένα ματς που αποτέλεσε το καλύτερο προϊόν της τελικής σειράς, ως προς την έξωθεν καλή μαρτυρία, εξαιτίας του σασπένς, του έξτρα πεντάλεπτου και του υψηλού σκορ.
Θέλω, σε αυτό το σημείο, να κάνω μια μικρή αναφορά στους αδελφούς Αγγελόπουλους, τους ηγήτορες και εγγυητές της επιστροφής του Ολυμπιακού στην ελίτ του αθλήματος. Θεωρώ άκρως άδικη την κριτική που τους γίνεται τις τελευταίες ώρες. Ακόμα και αν με την ηθικοπλαστική τους νοοτροπία στερούν από την ομάδα τους την παραπάνω, απαραίτητη στην Ελλάδα, βοήθεια, γουστάρω με τα 1000 τον τρόπο που θέλουν να κερδίζουν, και ας χάνουν συνήθως εκεί που δεν πρέπει. Και επιπλέον, το ότι κατάφεραν φέτος να συγκρατήσουν τους πρόθυμους-διαθέσιμους για "επαναστατική γυμναστική" και το ΣΕΦ παρέμεινε κλειστό γυμναστήριο και όχι αρένα, όπως άλλες χρονιές, είναι κάτι που πρέπει να τους αναγνωριστεί. Η ήττα μέσα στο γήπεδο δεν είναι επί της ουσίας δική τους ευθύνη. Και αν οι επιλογές είναι δικές τους, εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν έχουν να χρεωθούν κάτι το μεμπτό, όσο αφορά τη διαρκή παραμονή των κόκκινων στη δεύτερη θέση. Ξέρω πως αρκετοί, ακούω τις αιτιάσεις πολλών ερυθρόλευκων στα ραδιόφωνα μετά το τέλος του τέταρτου τελικού, θα διαφωνήσουν μαζί μου, αλλά εγώ επιμένω να καταλογίζω αλλού τις ευθύνες και όχι στους αδελφούς Αγγελόπουλους, που για μένα κοσμούν το ελληνικό μπάσκετ, και για να μην κρυβόμαστε, μαζί με τις τσέπες των λεγόμενων αντιβιοτικών, διατηρούν σε υψηλά επίπεδα το σπορ, σε όλους τους τομείς. Κατά αναλογία, πάντα.
Παρακολούθησα τους αγώνες Ελλάδας-Μάλτας, Αυστρίας-Γερμανίας και λίγο από Αγγλία-Ελβετία. Θα μου επιτρέψετε να κάνω τρεις παρατηρήσεις-μια για το κάθε ματς: Η άνεση της νίκης της ομάδας του Σάντος σε σύγκριση με τον πρώτο αγώνα, συνυπολογίζοντας και την εποχή που έγινε το ματς-τέλος της σεζόν, δείχνει πως το ελληνικό συγκρότημα βρίσκεται σε καλό δρόμο, και πως στο μέλλον μπορεί να κυμανθεί στα ίδια επίπεδα, χωρίς δυσχερείς οπισθοχωρήσεις. Το τι θα γίνει, τελικά, στην υπόθεση πρόκριση δε μπορώ να το ξέρω, αλλά η Ελλάδα τη διεκδικεί ουσιαστικά και όχι φαινοτυπικά. Αυτό για την ώρα, αρκεί...
Για τους Γερμανούς, τι μπορεί να πει κανείς; Να θυμίσει το ρητό του Γκάρι Λίνεκερ; Γκολ στο τέλος και νίκη σε ένα ματς που η Αυστρία κοίταξε τα ξαδέρφια της στα μάτια με απειλητικό βλέμμα, τόσο που με έπειθε για κάτι καλύτερο από το τελικό σκορ. Αλλά και εγώ, να προσέχω περισσότερο. Οι Γερμανοί, ακόμα και αν δεν παίζουν καλά, παραμένουν Γερμανοί. Από το 2006 έχουν επανέλθει σε καλό επίπεδο, όχι, βέβαια, αυτό το επιβλητικό των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά τιμούν την παράδοση να θεωρούνται, πλέον, δικαιολογημένα από τα φαβορί για προσέγγιση τουλάχιστον της ημιτελικής φάσης, σε κάθε μεγάλη διοργάνωση. Κάτι, για να θυμηθούμε τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας-ας εξαιρεθεί η κουφή πρόκριση τους στον τελικό του 2002, αποτελούσε μακρινή νοσταλγία, τόσο για τους φίλους τους, όσο και για τους ουδέτερους παρατηρητές, που είχανε γαλουχηθεί αλλιώς.
Όσο για το ματς των Άγγλων, τα δύο γκολ των Ελβετών με έκαναν να ενισχύσω τη συμπάθεια μου στις «τραγικές» φιγούρες που κάθονται κάτω από τα γκολπόστ. Πως η άτιμη η μπάλα, λίγη τύχη, κακό στήσιμο του τείχους, τόλμη από τον εκτελεστή και αβλεψία του πορτιέρο, μπορούν να μετατρέψουν έναν τερματοφύλακα στο «κακό» πρόσωπο ενός αγώνα. Την αλληλεγγύη μου, λοιπόν, στους κυρίους με τα γάντια!
Και κλείνουμε με ένα συναρπαστικό άθλημα, το τένις. Η κυρία Να Λι, νούμερο 4 πια στην παγκόσμια κατάταξη, έγινε η πρώτη κοπέλα από την Ασία, που κατέκτησε τον τίτλο. Η άνοδος της...αντιτουριστικής θα έλεγα, αλλά άκρως σκληρόπετσης κυρίας Σκιαβόνε, υπόδειγμα μαχητικού πνεύματος, κατά τη διάρκεια του αγώνα, με έκανε να θεωρήσω σα πιθανότερο σενάριο την ανατροπή. Δε θα ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που θα έκανε κάτι τέτοιο η παράξενη ιταλίδα. Η Να Λι, όμως, βρήκε τον εαυτό της, με τη βοήθεια και των αβίαστων λαθών της αντιπάλου της, στο κρισιμότερο σημείο-πάνω που είχε δείξει πως είχε χάσει τον αυτοέλεγχο που τη διέκρινε στο πρώτο σετ, και δίκαια γυρίζει στην πατρίδα της με ένα τρόπαιο, που όμοιο του δεν έχει ξαναδεί ο κινεζικός αθλητισμός.
Τελευταία αναφορά, χωροταξικά και όχι σημασιολογικά, στο σημερινό ψηλαφίζοντας, ο θαυμάσιος κύριος Ναδάλ. Τα κατορθώματα του γνωστά, έκτος τίτλος κλπ. Όλα τα λεφτά, όμως, για τον κύριο νούμερο 1 είναι αφενός οι πάντα συγκρατημένες δηλώσεις του, που απονευρώνουν τη δημοσιογραφική πονηριά και... το απίστευτο σερί που μετέτρεψε το 2-5 υπέρ του Φέντερερ, σε δικό του 7-5. Το να σκέπτεσαι κάτι τέτοιο ως ενδεχόμενο αποτελεί από μόνο του μια παρατραβηγμένη σκέψη, σκεφτείτε να το πραγματοποιείς κιόλας απέναντι στο μεγάλο Ελβετό, που με την παρουσία του στο παρισινό τουρνουά επέστρεψε στις μεγάλες εμφανίσεις. Δεν είναι ο αλύγιστος Φέντερερ του χτες, αλλά τιμάει με την αξιοπιστία του τα πεπραγμένα της μεγάλης του διαδρομής. Η ήττα του σε ένα σετ που έφτασε τόσο κοντά, ήταν, για μένα, και η αιτία της τελικής ήττας. Ακόμα, και όταν μείωσε σε 1-2, είχε εξαντλήσει όλα του τα όρια. Αγωνιστικά, σωματικά, ψυχικά, πνευματικά. Ο ισπανός στο τελευταίο σετ απλά δρομολόγησε το διαμορφωμένο, που ο ίδιος είχε προδικάσει με τη μεγάλη του ανατροπή στο πρώτο σετ. 6-1 τα γκέιμ και η κατάκτηση και του φετινού Rolland Garros είναι πια ιστορική αλήθεια για το συμπαθέστατο Ράφα...
Θέλω, σε αυτό το σημείο, να κάνω μια μικρή αναφορά στους αδελφούς Αγγελόπουλους, τους ηγήτορες και εγγυητές της επιστροφής του Ολυμπιακού στην ελίτ του αθλήματος. Θεωρώ άκρως άδικη την κριτική που τους γίνεται τις τελευταίες ώρες. Ακόμα και αν με την ηθικοπλαστική τους νοοτροπία στερούν από την ομάδα τους την παραπάνω, απαραίτητη στην Ελλάδα, βοήθεια, γουστάρω με τα 1000 τον τρόπο που θέλουν να κερδίζουν, και ας χάνουν συνήθως εκεί που δεν πρέπει. Και επιπλέον, το ότι κατάφεραν φέτος να συγκρατήσουν τους πρόθυμους-διαθέσιμους για "επαναστατική γυμναστική" και το ΣΕΦ παρέμεινε κλειστό γυμναστήριο και όχι αρένα, όπως άλλες χρονιές, είναι κάτι που πρέπει να τους αναγνωριστεί. Η ήττα μέσα στο γήπεδο δεν είναι επί της ουσίας δική τους ευθύνη. Και αν οι επιλογές είναι δικές τους, εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν έχουν να χρεωθούν κάτι το μεμπτό, όσο αφορά τη διαρκή παραμονή των κόκκινων στη δεύτερη θέση. Ξέρω πως αρκετοί, ακούω τις αιτιάσεις πολλών ερυθρόλευκων στα ραδιόφωνα μετά το τέλος του τέταρτου τελικού, θα διαφωνήσουν μαζί μου, αλλά εγώ επιμένω να καταλογίζω αλλού τις ευθύνες και όχι στους αδελφούς Αγγελόπουλους, που για μένα κοσμούν το ελληνικό μπάσκετ, και για να μην κρυβόμαστε, μαζί με τις τσέπες των λεγόμενων αντιβιοτικών, διατηρούν σε υψηλά επίπεδα το σπορ, σε όλους τους τομείς. Κατά αναλογία, πάντα.
Παρακολούθησα τους αγώνες Ελλάδας-Μάλτας, Αυστρίας-Γερμανίας και λίγο από Αγγλία-Ελβετία. Θα μου επιτρέψετε να κάνω τρεις παρατηρήσεις-μια για το κάθε ματς: Η άνεση της νίκης της ομάδας του Σάντος σε σύγκριση με τον πρώτο αγώνα, συνυπολογίζοντας και την εποχή που έγινε το ματς-τέλος της σεζόν, δείχνει πως το ελληνικό συγκρότημα βρίσκεται σε καλό δρόμο, και πως στο μέλλον μπορεί να κυμανθεί στα ίδια επίπεδα, χωρίς δυσχερείς οπισθοχωρήσεις. Το τι θα γίνει, τελικά, στην υπόθεση πρόκριση δε μπορώ να το ξέρω, αλλά η Ελλάδα τη διεκδικεί ουσιαστικά και όχι φαινοτυπικά. Αυτό για την ώρα, αρκεί...
Για τους Γερμανούς, τι μπορεί να πει κανείς; Να θυμίσει το ρητό του Γκάρι Λίνεκερ; Γκολ στο τέλος και νίκη σε ένα ματς που η Αυστρία κοίταξε τα ξαδέρφια της στα μάτια με απειλητικό βλέμμα, τόσο που με έπειθε για κάτι καλύτερο από το τελικό σκορ. Αλλά και εγώ, να προσέχω περισσότερο. Οι Γερμανοί, ακόμα και αν δεν παίζουν καλά, παραμένουν Γερμανοί. Από το 2006 έχουν επανέλθει σε καλό επίπεδο, όχι, βέβαια, αυτό το επιβλητικό των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά τιμούν την παράδοση να θεωρούνται, πλέον, δικαιολογημένα από τα φαβορί για προσέγγιση τουλάχιστον της ημιτελικής φάσης, σε κάθε μεγάλη διοργάνωση. Κάτι, για να θυμηθούμε τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας-ας εξαιρεθεί η κουφή πρόκριση τους στον τελικό του 2002, αποτελούσε μακρινή νοσταλγία, τόσο για τους φίλους τους, όσο και για τους ουδέτερους παρατηρητές, που είχανε γαλουχηθεί αλλιώς.
Όσο για το ματς των Άγγλων, τα δύο γκολ των Ελβετών με έκαναν να ενισχύσω τη συμπάθεια μου στις «τραγικές» φιγούρες που κάθονται κάτω από τα γκολπόστ. Πως η άτιμη η μπάλα, λίγη τύχη, κακό στήσιμο του τείχους, τόλμη από τον εκτελεστή και αβλεψία του πορτιέρο, μπορούν να μετατρέψουν έναν τερματοφύλακα στο «κακό» πρόσωπο ενός αγώνα. Την αλληλεγγύη μου, λοιπόν, στους κυρίους με τα γάντια!
Και κλείνουμε με ένα συναρπαστικό άθλημα, το τένις. Η κυρία Να Λι, νούμερο 4 πια στην παγκόσμια κατάταξη, έγινε η πρώτη κοπέλα από την Ασία, που κατέκτησε τον τίτλο. Η άνοδος της...αντιτουριστικής θα έλεγα, αλλά άκρως σκληρόπετσης κυρίας Σκιαβόνε, υπόδειγμα μαχητικού πνεύματος, κατά τη διάρκεια του αγώνα, με έκανε να θεωρήσω σα πιθανότερο σενάριο την ανατροπή. Δε θα ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που θα έκανε κάτι τέτοιο η παράξενη ιταλίδα. Η Να Λι, όμως, βρήκε τον εαυτό της, με τη βοήθεια και των αβίαστων λαθών της αντιπάλου της, στο κρισιμότερο σημείο-πάνω που είχε δείξει πως είχε χάσει τον αυτοέλεγχο που τη διέκρινε στο πρώτο σετ, και δίκαια γυρίζει στην πατρίδα της με ένα τρόπαιο, που όμοιο του δεν έχει ξαναδεί ο κινεζικός αθλητισμός.
Τελευταία αναφορά, χωροταξικά και όχι σημασιολογικά, στο σημερινό ψηλαφίζοντας, ο θαυμάσιος κύριος Ναδάλ. Τα κατορθώματα του γνωστά, έκτος τίτλος κλπ. Όλα τα λεφτά, όμως, για τον κύριο νούμερο 1 είναι αφενός οι πάντα συγκρατημένες δηλώσεις του, που απονευρώνουν τη δημοσιογραφική πονηριά και... το απίστευτο σερί που μετέτρεψε το 2-5 υπέρ του Φέντερερ, σε δικό του 7-5. Το να σκέπτεσαι κάτι τέτοιο ως ενδεχόμενο αποτελεί από μόνο του μια παρατραβηγμένη σκέψη, σκεφτείτε να το πραγματοποιείς κιόλας απέναντι στο μεγάλο Ελβετό, που με την παρουσία του στο παρισινό τουρνουά επέστρεψε στις μεγάλες εμφανίσεις. Δεν είναι ο αλύγιστος Φέντερερ του χτες, αλλά τιμάει με την αξιοπιστία του τα πεπραγμένα της μεγάλης του διαδρομής. Η ήττα του σε ένα σετ που έφτασε τόσο κοντά, ήταν, για μένα, και η αιτία της τελικής ήττας. Ακόμα, και όταν μείωσε σε 1-2, είχε εξαντλήσει όλα του τα όρια. Αγωνιστικά, σωματικά, ψυχικά, πνευματικά. Ο ισπανός στο τελευταίο σετ απλά δρομολόγησε το διαμορφωμένο, που ο ίδιος είχε προδικάσει με τη μεγάλη του ανατροπή στο πρώτο σετ. 6-1 τα γκέιμ και η κατάκτηση και του φετινού Rolland Garros είναι πια ιστορική αλήθεια για το συμπαθέστατο Ράφα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου