Λίο Μέσσι:Μόνος μου κι όλοι σας

Όταν ήμαστε μικροί στις φτωχογειτονιές της πόλης και ήμασταν όλη μέρα έξω ξεχνώντας διάβασμα και σπίτι,μ'ένα πράγμα συνεχώς και αδιάκοπα,χωρίς σταματημό ασχολούμασταν.Μια δερμάτινη,φθαρμένη,πολλές φορές σκασμένη μπάλα.Τα τέρματα ήταν πέτρες ή κορμοί δέντρων που φύτεψαν οι πατεράδες μας στους χωμάτινους δρόμους κι εμείς τα μετατρέπαμε σε σκοπούς της εστίας μας.Τότε όταν χωριζόμασταν για να παίξουμε διπλό ή μονό,όταν αισθανόμασταν κυρίαρχοι,όταν ξέραμε ότι τους άλλους τους έχουμε για πλάκα,λέγαμε:''μόνος μου κι όλοι σας''.Αυτή η φράση μου'ρχεται συνέχεια στο μυαλό,όταν βλέπω αυτό το παλικαράκι από την Αργεντινή να κάνει χαζούς, παίκτες παγκόσμιας κλάσης.

Μια μπάλα με μαλλιά περνά ανάμεσα από κάτι κρεμανταλάδες,τριπλάροντας τους,φτάνοντας ως το αντίπαλο τέρμα και βάζοντας τη μπάλα γκολ μ'όλους τους πιθανούς τρόπους.Απ'έξω οι μεγάλοι φωνάζουν:''Λίο βάλε γκολ,βάλε γκολ.''Κι εκείνος ο σπόρος υπακούει,παίρνει τη μπάλα,τους ξαναπερνά σαν υπνωτισμένους,σαν αεράκι ξαφνικό και αφήνει τη μπάλα να κατρακυλά αργά στα δίχτυα.Είναι ο Λίο Μέσσι ένας αλήτης-άγγελος που λέει και ένας φίλος,που δεν πανηγυρίζει τα γκολ,αλλά γυρίζει με κατεβασμένο το κεφάλι στην περιοχή του για να πάρει θέση.Με μια ωριμότητα εκπληκτική για την παιδική του ηλικία,εκεί στις γειτονιές του Ροζάριο,στα γήπεδα που οι μεγάλοι καμαρώνουν και μαλώνουν για τα βλαστάρια τους.Αλλά εδώ ο χρόνος σταματά,οι σκέψεις παγώνουν.Όλοι διαισθάνονται ότι βλέπουν κάτι μεγάλο,ότι ζουν την ιστορία.Αυτό το πιτσιρίκι είναι η μπάλα και η μπάλα είναι αυτό το πιτσιρίκι.

Μια χαρτοπετσέτα από τις εκατομμύρια που σκουπίζουν τις βρωμιές μας κι ένα πρόχειρο στυλό υποθήκευσε το μέλλον αυτού του παιδιού με το σοβαρό ενδοκρινολογικό πρόβλημα.Εκεί στις γειτονιές της Καταλωνίας,μιας βασανισμένης περιοχής από τα ανθρώπινα πάθη με το ποδόσφαιρο για απάγκιο κι αποκούμπι.Ένα σχολείο-οικογένεια που κλώσησε αυτό το ξεχωριστό ταλέντο μπολιάζοντας εκτός από την τέχνη του ποδοσφαίρου με τις διδαχές της ανθρώπινης αλληλεγγύης.Και μια ομάδα έβαλε στην ενδεκάδα της έναν έφηβο που με το που πρωτομπήκε άρχισε να χαζεύει παίκτες και θεατές.Καμιά φορά ο Θεός ελεεί τους ανθρώπους και τους δίνει εικόνες από τη μορφή του.

''ΔΕΝ ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ ΜΟΥ''Είναι ο Λίο πάλι που μιλά σε μια από τις πάμπολλες βραβεύσεις του.Είναι εκείνο το ίδιο πιτσιρίκι που όταν έβαζε γκολ,κατέβαζε το κεφάλι,λες και είχε κάνει κάτι ντροπιαστικό.Είναι βασιλιάς τώρα,παίρνει συνεχόμενες χρυσές μπάλες,στα παιχνίδια κοροιδεύει δυο δυο,τρεις τρεις τους αντιπάλους του,σκοράρει μέσα στις αντίπαλες έδρες των αιωνίων εχθρών για πλάκα.Το κατέβασμα του κεφαλιού συνεχίζεται.Η έμφυτη ωριμότητα και ταπεινότητά του δεν έχει εκλείψει.Το βάρος της διασημότητας,της κορυφής που άλλους έχει καταστρέψει δεν έχει αλλοιώσει το χαρακτήρα του.Μόνος του κι εκεί στο θρόνο του,δεν τον χρησιμοποιεί για να εξουσιάζει και να βασιλεύει,τον χρησιμοποιεί για να διδάσκει,για να αποκαλύπτει αλήθειες που προχωρούν τον κόσμο,δεν τον πισωγυρνούν μέσα σε μια ατμόσφαιρα ευδαιμονίας.

Μόνος του κι όλοι τους.Απέναντι στα συστήματα των τεχνοκράτων του ποδοσφαίρου,απέναντι στις κλωτσιές των γραφικών ξυλοκόπων.Με την απλότητα και την αφέλεια της ιδιοφυίας του Πελέ στη σκηνή από την ταινία ''Η μεγάλη απόδραση των 11''να λέει στον προπονητή του που έδειχνε το σύστημα:''κόουτς,είναι απλό,θα τους περάσω όλους και θα βάλω γκολ...''Με πινελιές ζωγραφικής και χαραξιές ποίησης που ούτε ο ίδιος θέλει να κάνει,ούτε ο ίδιος μπορεί να εξηγήσει,όυτε ο ίδιος μπορεί να επαναλαβεί.Θα είναι κάθε φορά ξεχωριστές.Άλλοτε γρήγορες,άλλοτε αργές,άλλοτε ευθείες,άλλοτε πλάγιες,άλλοτε δυνατές,άλλοτε βελούδινες.Περνώντας ανάμεσά τους σαν τον ήλιο που ανατέλει και σ'αποσβολώνει,σαν τον κεραυνό που ξεσπά και σε ξυπνά.Με την ιδιότητα του καλλιτέχνη που με απλό τρόπο παρουσιάζει δύσκολα πράγματα και όχι του κατασκευασμένου μοντέλου που με σύνθετο τρόπο δείχνει απλές εικόνες.

Μόνος του κι όλοι μας.Μπορούμε να αντέξουμε τέτοια ομορφιά,εμείς που ζούμε σε μια εποχή μετριότητας και παρακμής;Μπορούμε να αντέξουμε τέτοια μαγεία,εμείς που χαζεύουμε με βαρεμάρα τις βαθιές σέντρες και το στρωτό παιχνίδι και να μην μπούμε μέσα και να τον πάρουμε στο κυνήγι;Να εκλείψει αυτός ο παρείσακτος,που ηρθε και μας χάλασε την ηρεμία μας,την χαζοχαρούμενη μιζέρια μας,το βολεμένο, αναμενόμενο ποδόσφαιρό μας όπου όλα χωράνε,η εξουσία,τα διαιτητικά λάθη,το ξύλο,οι χουλιγκάνοι.Έτσι εξηγούνται οι καφρίλες οπαδών στην Ελλάδα και αλλού εναντίον του.Ο Λίο Μέσσι δεν είναι αυτής της εποχής.Είναι από τις μοναδικές περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν κατακτήσει την άχρονη διαχρονικότητα όντας μέσα σε πραγματικό χρόνο.Δε συνιστά σχολή,είναι η εκδίκηση του πιτσιρικά στη μεσημεριανή γειτονιά που παίζει μόνος του κάτω από τον καυτό ήλιο και σπικάρει τον εαυτό του στις ονειρεμένες εικόνες της φαντασίας του:''Ο Άγγελος παίρνει τη μπάλα,περνά έναν,δύο,όλοι έρχονται πάνω του...''