Βρε δε πα να γα...

 

Δεν αγόρασε ούτε μια αθλητική εφημερίδα. Δεν σέρφαρε ούτε μια φορά σε αθλητικό site. Δεν άκουσε ούτε ένα αθλητικό δελτίο ειδήσεων σε κανάλι. Μονάχα, εκπομπές λόγου σε αθλητικούς σταθμούς. Γιατί εκεί το περιεχόμενο, τώρα που τελείωσαν οι μπασκετικοί τελικοί, είχε άλλο προσανατολισμό.


«Ας φτιάξουν τα ρόστερ οι ομάδες, ας παίξουν τα πρώτα φιλικά, και όταν εμφανιστούν-φορώντας τις καινούριες εμφανίσεις (sic), που έχουν φτιάξει επ΄αυτού οι εταιρίες αθλητικής ενδυμασίας, τότε τα ξαναλέμε» είναι το ιουνιάτικο, και λίγο από Ιούλιο, μότο του αγαπητού κυρίου Κορνήλιου Ντηλ.
 

O Kορνήλιος παρακολουθώντας τα τελευταία γεγονότα στον ελλαδικό χώρο αναρωτιόταν, έτσι ημίγυμνος και ακουμπισμένος στο ντιβανάκι του δωματίου του:
 

Τι είναι χειρότερο; Να είσαι πρωθυπουργός και να πρέπει να καθυποτάξεις λαούς ή βουλευτής που πρέπει να ψηφίζεις νομοσχέδια που συμβάλλουν σε αυτό;


Μα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Χειρότερο είναι κάτι συγκεκριμένο. Να είσαι το θύμα και στη μία και στην άλλη περίπτωση.


Τι είναι καλύτερο; Να πανηγυρίζεις για έναν τίτλο της ομάδας σου ή να διαμαρτύρεσαι για την οικονομική ανέχεια που σε βυθίζουν οι κρατούντες;


Μα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Σίγουρα, το δεύτερο. Γιατί η χαρά πολλές φορές καλύπτει σα μάσκα προσώπου την εσωτερική λύπη, γιατί η οργή, αν και εξορισμένη από τους συνετούς και τους πράους, είναι προϋπόθεση να κάνεις κάτι για να αλλάξεις τη ζωή σου.


Τι είναι προτιμότερο; Να γράφεις, σχολιάζοντας με οξυδέρκεια για τα πράγματα ή να συμμετέχεις σε αυτά από συναισθηματισμό και τυφλή παρόρμηση;


Μα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Να συμμετέχεις στα γεγονότα, αφού πρώτα έχεις σκεφτεί με οξυδέρκεια.


Ο Κορνήλιος φαντάστηκε τον έλληνα πρωθυπουργό σαν ένα πρόεδρο ομάδας που αποφασίζει να τη διαλύσει μετά την κατάκτηση του νταμπλ. Να ψάχνεις να βρεις προπονητή, αφού ο προηγούμενος δε δέχεται τα ποδοσφαιρικά ΔΝΤ. Να ψάχνεις να βρεις καινούριους πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές, γιατί αυτοί που είχες την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Δηλαδή, για να ακριβολογούμε, εσύ τους έδιωξες, πραγματώνοντας το project Περικοπές.


Πολλές φορές η σκωπτική και αλληγορική περιγραφή αδικούν την ίδια την πραγματικότητα. Ο Κορνήλιος ένιωσε πως έζησε απίστευτα πράγματα αυτήν την εβδομάδα. Ήταν τέτοια η τρέλα, που αναρωτήθηκε αν θα τον έβαζαν και αυτόν σε κυβέρνηση οικουμενικής. Ήταν τότε που γύρισε από το Σύνταγμα με τα μάτια του επηρεασμένα από τα δακρυγόνα. Για πρώτη φορά ήταν προβληματισμένος. Η βία πρέπει σε καταστάσεις που παίζονται πολλά, να μην λαμβάνει το χαρακτήρα της τυφλής επιβολής, αλλά να συμβαδίζει με το πλήθος. Γιατί η εκτροπή, όταν εμφανίζεται σε κοινωνικές διαδικασίες πρέπει να συμβαδίζει και όχι να λειτουργεί ως τρένο με ακριβά εισιτήρια. Τελικά, η κυβέρνηση δεν έπεσε. Ανασχηματίστηκε και συνεχίζει το έργο της...


Ντύθηκε. Καθώς σκεφτόταν τι να έκανε το υπόλοιπο της ημέρας, κοντοστάθηκε. Απέναντι άκουγε φασαρία. Κάποιοι τσακώνονταν για τη μουσική, που έβαζε ένας πιτσιρικάς και ενοχλούσε τη γηραιά, και πάντα παράξενη, γειτόνισσα... Υπάρχει και άλλη λύση, σκέφτηκε ο Κορνήλιος. Να ακούσεις μουσική, απλά σε νορμάλ ένταση. Και έτσι έπραξε...Όχι από ευγένεια, αλλά από τακτική. Πολλές φορές ο σκοπός για να επιτευχθεί θέλει σύνεση και τακτική. Η πρόσκρουση σε τοίχο γεμίζει πληγές μόνο τον ατυχή άνθρωπο και όχι τα τούβλα...


Υγ. Έβλεπε ο Κορνήλιος live τον Ανευλαβή να στέλνει το φίλο του Μάκη να πάει να κάνει τη γνωστή πράξη. Δε δίστασε να δανειστεί λίγο την αθυροστομία του γιατρού: Να πάει να π.... ότι μας π.... τη ζωή. Και είναι πολλά αυτά, ρε γαμώτο!