Το οικονομικό τοπίο συμπαρασύρει και το μπάσκετ

Στη βαρυχειμωνιά της ελληνικής οικονομίας "πάγωσαν" μέχρι και οι Γιαννακόπουλοι

Ψηλαφίζει τη κρίση του ελληνικού μπάσκετ ο Κώστας Μαρούντας

Τo ευρωπαϊκό μπάσκετ, όσο αφορά το επίπεδο της διασυλλογικής ανταγωνιστικότητας, δείχνει να μεταβάλλεται. Δε θα προτάξω τις τουρκικές ρουκέτες τύπου Μπράιαντ, Ντερόν... Αυτά αποτελούν κατά πως φαίνεται, πέρα από το θαυμάσιο του πράγματος για τους απανταχού μπασκετόφιλους και κυρίως για τους αντίστοιχους τούρκους τυχερούς που θα τους απολαύσουν live, επικοινωνιακές τακτικές, μόνο και μόνο γιατί είναι συνέπειες του lock out, και επομένως είναι υποθέσεις με ημερομηνία λήξης. Αν ο Κόμπε και οι λοιποί μεγαλοαστέρες έμεναν ολόκληρη τη χρονιά τότε το πράγμα θα άλλαζε, και οι συσχετισμοί δύναμης θα ήταν διαφορετικοί. Η περίπτωση Άιβερσον κινείται σε διαφορετικά πεδία. Αλλά, ας είναι.

Εκεί που θέλω να εστιάσω είναι το ότι το ελληνικό μπάσκετ, πανθομολογούμενα, οπισθοχωρεί. Για μένα οι πρόσκαιρες «αποχωρήσεις» των δύο μεγάλων χρηματοδοτικών οίκων-Γιαννακόπουλοι και Αγγελόπουλοι, περισσότερο μοιάζουν ως τακτικές για αναίμακτη οικονομική συρρίκνωση, παρά ουσία. Βέβαια, για τους ιδιοκτήτες της ΚΑΕ ΠΑΟ, η όλη τους στάση αποτελεί και προμήνυμα πραγματικής μελλοντικής αποχώρησης λόγω ηλικιακών πιέσεων, αλλά προς το παρόν όλα αυτά προσομοιάζουν με μια πολύ καλή και έξυπνη τακτική για να δικαιολογηθεί στον καλομαθημένο κόσμο των Πρωταθλητών Ευρώπης και Ελλάδας-για να μην ξεχνιόμαστε, η απόφαση να εναρμονιστεί η σκέψη τους με το ευρύτερο περιβάλλον κρίσης που βιώνει ο ελλαδικός χώρος. Με πολύ απλά λόγια, μείωση του budget. Συνθήκη που για τα πειραιώτικα δρώμενα είναι η πλέον αποσαφηνισμένη.

Τα μεγαλεία του παρελθόντος μοιάζουν, μέσα στη δίνη του φετινού καλοκαιριού, αναμνησιολογικές περιστάσεις, πάντα σε συνάρτηση με το ευρύτερο περιβάλλον των ανταγωνιστικών δυνάμεων. Και αυτό γιατί δίπλα οι κρουνοί έχουν ανοίξει. Η Μπαρσελόνα παραμένει μεγάλη και ουσιαστική διεκδικήτρια. Η Μακάμπι το ίδιο. Και έρχονται τώρα με μεγάλη ταχύτητα οι δαίμονες από τη Ρωσία, η ΤΣΣΚΑ, που μετά την περσινή σιγή, επαναφέρει τις φιλοδοξίες της στο προσκήνιο. Ακόμα και η Αρμάνι Μιλάνο, διαμηνύει προς κάθε κατεύθυνση πως θέλει να κάνει κάτι καλύτερο. Το αν θα το καταφέρει θα φανεί στο παρκέ... Η πάλαι ποτέ κραταιά, ενίοτε Tracer, Simmenthal, Billy, Phillips κλπ, και διαχρονικά Ολύμπια, Μιλάνο τολμάει να αξιώσει για τον εαυτό της απαιτήσεις που για πολλά χρόνια είχε εγκαταλείψει. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Το τουρκικό μπάσκετ, από την άλλη, βιώνει την καλύτερη εποχή στην ιστορική του διαδρομή, σε όλα τα επίπεδα. Από την εθνική ομάδα, δεύτερη κατά τεκμήριο στον κόσμο, μέχρι την Turkish airlines. Ενδιαμέσως; Με τις άκρως φιλόδοξες ομάδες της που θα κατέβουν στις φετινές ευρωπαϊκές διοργανώσεις με περισσό θράσος, επιθυμεί να κατακτήσει ριζική αλλαγή σκηνικού.

Παρακολουθώ, ταυτόχρονα, τα άσχημα αποτελέσματα των μικρών εθνικών ομάδων μπάσκετ στα αντίστοιχα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Διαφαίνεται εύλογα και εύκολα μια κρίση. Θα είναι δυστυχές να απαξιωθεί το εγχώριο μπάσκετ καθολικά. Οι δημοσιολόγοι του αθλήματος με πλήθος αρθρογραφιών τους επισημαίνουν το πρόβλημα. Τους βλέπω, όμως, αισιόδοξους καθώς αντιλαμβάνονται την όλη φάση ως μια καλή ευκαιρία για μια νέα αρχή. Λένε πως κάθε έκρηξη προς τα πάνω, προήλθε από στασιμότητα και μετριότητα. Θα επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις τους άραγε;