Ο Φορλάν στο Σύνταγμα

 Ο Κορνήλιος προσπαθούσε να αποκαταστήσει την εσωτερική αλληλουχία της ευταξιότητας του. Μόλις τώρα κατάφερε να συνέλθει από το χημικό πόλεμο που είχε δεχτεί, επειδή έκανε το λάθος να προσεγγίσει το Σύνταγμα τη λάθος ώρα. Ή μήπως το έκανε τη σωστή ώρα; Δεν έθετε καν στον εαυτό του το ζήτημα, γιατί ήξερε από πριν την απόφαση.

Έβλεπε τα σύννεφα στον ουρανό και μακάριζε τον ήλιο που είχε ώρες να σταθεί αγέρωχος στη γνώριμη του θέση. Είχε χάσει άλλη μια μέρα από παραλιακές εξορμήσεις και θαλάσσιες παραδεισένιες βουτιές. Εξάλλου, πως να ξεχάσει τόσο σύντομα το χθεσινό χουνέρι. Μόλις βγήκε με έναν καλό του φίλο από τη θάλασσα οι ουρανοί άνοιξαν και άρχισε να ψιχαλίζει. Ιούλιος, θάλασσα με ψιχάλες θυμίζουν οδηγό αγωνιστικής μηχανής χωρίς βενζίνη.

Από το σπίτι του πέρασε κατά το απογευματάκι μια τριάδα αντρών. Συζητούσαν το πρόσφατο ζήτημα της οργής πολιτών απέναντι σε πολιτικούς, και δη του κυβερνώντος κόμματος. Ο Κορνήλιος βγήκε στο μπαλκόνι και επιχείρησε να λειτουργήσει ως κρυφακουστής. Ξαφνικά, αναγνώρισε τον έναν. Ήταν βουλευτής και μάλιστα της κυβερνητικής παράταξης. Νευρίασε. Σκέφτηκε πως ήταν η ευκαιρία να κερδίσει το δικό του δεκαπεντάλεπτο της δημοσιότητας. Να κατέβει κάτω και να τον προγγίξει. Μετάνιωσε, όμως. Και απλά πέταξε την ξεφούσκωτη μπάλα που είχε παρατήσει σχεδόν για …δύο χρόνια στο μπαλκόνι. Αυτή ίσα που πέρασε Σύριζα από τον πολιτικό. Οι τρεις άνδρες δεν την αντιλήφθηκαν, όσο παράξενο και αν φαντάζει αυτό. Τελικά, κάποιοι είναι όντως στον κόσμο τους… Ο Κορνήλιος έμεινε αμήχανος να τους παρακολουθεί να απομακρύνονται από το οπτικό του πεδίο. Πήγε στο ψυγείο, το άνοιξε και έβγαλε μια παγωμένη μπίρα. Είχε αρχίσει πια να πίνει και αυτός ξανά μπίρες, κάτι που είχε προκαλέσει την έκπληξη των κοντινών του. Από την αρχή σκέφτηκε να κρατήσει το μπουκάλι όταν θα άδειαζε. Δεν υλοποίησε, όμως, την αυτο-υπόσχεση του. Το πέταξε εκνευρισμένος στην άλλη πλευρά του μπαλκονιού για να απολαύσει τον ήχο του σπασίματος. Όσο και να ήθελε να συγκρατηθεί, δε μπορούσε.

Μπήκε μέσα και αποφάσισε να βάλει στη dvdιέρα του τον αγώνα Αργεντινής-Βολιβίας για το Κόπα Αμέρικα. Ήξερε, παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα, το οποίο τον στεναχωρούσε κιόλας. Φανατικός αργεντινόφιλος, έδωσε την ευκαιρία στον εαυτό του να αυτοαπαλλαχθεί από μια επίπονη διαδικασίας.


Τι να κάνω το υπόλοιπο της ημέρας; Να κάνω σεξ; Έκανα χτες. Να βγω για φαγητό; Δεν πείναγε. Τελικά αποφάσισε. Ξανακατέβηκε Σύνταγμα φορώντας μια μπλούζα του Ντιέγκο Φορλάν. «Δεν πιστεύω στους αγανακτισμένους να υπάρχει φράξια αντιφορλανικών, γιατί την πάτησα τότε...» αυτοσαρκάστηκε.


Αλλά, άμεσα, έθεσε ένα καινούριο ερώτημα: και αν δε γουστάρει κανένας Ματατζής το Φορλάν ποιος με σώζει από το όψιμο φυσούνιασμα;» Τελικά, κατέληξε. Θα πάει, φορώντας τη μπλούζα του Φορλάν. Αν φάει ξύλο θα γίνει διάσημος, αν όχι απλά θα έχει φάει το χρόνο του...