 |
| Γιά τις μπεκάτσες ήταν χθες τα πέναλντυ των Βραζιλιάνων |
Ψηλαφίζει τις εκπλήξεις του Copa America ο Κώστας Μαρούντας
Μη με κακοχαρακτηρίσετε, σας το ζητώ εκ των προτέρων! Θεωρώ την προημιτελική φάση του φετινού Κόπα Αμέρικα μια από τις συγκλονιστικότερες ανάλογες περιστάσεις όλων των εποχών. Πριν τους αγώνες του Σαββατοκύριακου ο περισσότερος κόσμος θα έλεγε, εύλογα, πως η Κολομβία, η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Χιλή συγκέντρωναν αρκετές πιθανότητες για την πρόκριση. Ειδικά, η πρώτη και η τέταρτη ήταν τα φαβορί. Στο τέλος; Έξω η Κολομβία από το Περού. Έξω η Αργεντινή από την Ουρουγουάη. Έξω η Βραζιλία από την Παραγουάη. Έξω η Χιλή από τη Βενεζουέλα. Ποιος θα τόλμαγε άραγε να πει καν στις αρχές του καλοκαιριού ότι βλέπει το Περού και τη Βενεζουέλα στους 4 χωρίς να μειδιά και ο ίδιος στις πίσω σκέψεις του; Ποιος θα έβλεπε-και θα ήθελε συνάμα, την Αργεντινή και τη Βραζιλία αποκλεισμένες και ταπεινωμένες από τους προημιτελικούς;
Αλλάζει ο χάρτης της Λατινικής Αμερικής; Προς το παρόν, άλλαξε και πολύ μάλιστα. Δύο αγώνες κρίθηκαν στα πέναλτι. Ο Βιγιάρ πήρε μόνος του τους Βραζιλιάνους που πέταξαν στα σκουπίδια όλα τα εκτελεσμένα πέναλτι. Ρεσιτάλ αλά Ντουκαντάμ και η Παραγουάη στην επόμενη φάση, για πρώτη φορά από τότε που προκρίθηκε το καινούριο format διεξαγωγής της διοργάνωσης. Η Βραζιλία έχει πάντα το νου στο δικό της Μουντιάλ. Όμως, απέχει πολύ από αυτό, όχι μόνο χρονικά, αλλά και ποιοτικά. Πρέπει να δουλέψουν πολύ. Πάρα πολύ. Έχουν πολλά προβλήματα, αλλά και αρκετό χρόνο. Τους περιμένουμε! Αυτοί τουλάχιστον μας έχουν δώσει δείγματα επιστροφής, σε αντίθεση με κάποιους άλλους γείτονες τους...
Στον άλλο αγώνα, η Αργεντινή πιστοποίησε για πολλοστή φορά τη δυσαναλογία ποιότητας παικτών, και της αν-ικανότητας για τη δημιουργία ενός συνόλου φόβητρου που να προκαλεί τρόμο με το πέρασμα του. Και δε φταίει ο Τέβες ή ο Μουσλέρα αν θέλετε και το χαμένο πέναλτι. Πέρυσι ήταν η Γερμανία και τα τετράκις φανερωμένα δόντια της που έστειλαν τα παιδιά του Ντιέγκο για τα καλά στο καναβάτσο. Παλιότερα, η Βραζιλία με κάτι ξεγυρισμένες τριάρες. Η Αργεντινή είναι μια πριγκίπισσα που δε θα γίνει, μάλλον, ποτέ βασίλισσα. Και αυτό κάθε φορά γίνεται πίστη και βίωμα στους απογοητευμένους φίλους της. Ούτε το πλεονέκτημα της έδρας δεν μπόρεσε να εκμεταλλευθεί. Τώρα θα αρχίσει η πατροπαράδοτη φαγωμάρα για τον προπονητή της νέας αποτυχίας. Ο Μπατίστα θα πάρει τη θέση τόσων και τόσων δύσμοιρων που βίωσαν ανελέητη κριτική στο παρελθόν. Για μένα δεν έχει καμία σημασία πια ο προπονητής. Οι συνεχείς αποτυχίες τελικά αρχίζουν να μας βάζουν άλλες σκέψεις. Μήπως τελικά είναι υπερεκτιμημένα κάποια πράγματα; Δεν ξέρω, πραγματικά, δεν ξέρω...Οι Ουρουγουανοί με την καλύτερη εδώ και πολλά χρόνια φουρνιά παικτών καταφέρνουν να πετυχαίνουν μεγάλες προκρίσεις και διαδρομές. Το να φτάνεις για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά σε τετράδα τόσο μεγάλων τουρνουά σημαίνει πως είσαι ομάδα μεγάλης ποιότητας, που την παρασέρνουν οι κλασάτοι άσοι της σε όψιμες αναβάσεις δόξας-έστω και περιορισμένης έως τώρα. Η Ουρουγουάη είναι εδώ και μας το δείχνει για τα καλά!
Όταν με πήρε ένας φίλος και μου ανακοίνωσε το Κολομβία-Περού 0-2 δεν κρύβω πως σκέφτηκα σε πάρτι είναι, ευθυμία θα έχει, προχωρημένη ώρα γαρ, ωραίος τύπος είναι, πλάκα θα κάνει...Έλα, ντε. που δεν είχε τέτοιες προθέσεις. Ο Φαλκάο αστόχησε, το δοκάρι έκανε τα κόλπα του, και μετά έγινε αυτό που πραγματικά κούφανε τους πάντες. Δεν ξέρω τι είδους προπονητής είναι ο Μαρκαριάν, αλλά ο άνθρωπος είναι γάτα στο να κλέβει αγώνες. Το είχαμε δει και με τον Παναθηνα΄ι΄κό, το είχαμε δει κι αλλού-ακόμα και στη Νίκαια, αλλά και από το Περού;... «Πάει πολύ κάτι τέτοιο» Δε θυμάμαι ποτέ το Περού όσο παρακολουθώ ποδόσφαιρο, από το 1987, να έχει πετύχει κάτι παρόμοιο. Οι Περουβιανοί βιώνουν απίστευτες ποδοσφαιρικές, και όχι μόνο, στιγμές, δεν ξέρω αν θα το ξανακάνουν, πάντως κέρδισαν μια θέση στις μνήμες πολλών ανθρώπων.
Και δίπλα σε όλα αυτά η Βενεζουέλα. Με τον κόουτς Σέζαρ Φαρίας να περιγράφει τη ψυχοσύνθεση του με ανοιγμένη όρεξη συγκροτήματος του: «η Βενεζουέλα θέλει να πάει μακρύτερα». Γιατί όχι. θα απαντούσα εγώ. Και πολλοί άλλοι. Έρχεται μετά ο γκολκίπερ της ομάδας Βέγκα να δηλώσει ότι «το όνειρο μας ήταν πάντα να κερδίσουμε το Κόπα Αμέρικα» και σε στέλνει αδιάβαστο με συνοπτικές διαδικασίες... Το θέμα είναι ότι το πίστευαν τα θηρία και τώρα απέχουν δύο βήματα από ένα θαύμα που προσομοιάζει πολύ με το ελληνικό έπος στα πορτογαλικά γήπεδα το 2004. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ένα ξερό, αλλά άκρως περιεκτικό «ρε τι γίνεται στο ποδόσφαιρο...» Η Χιλή έχασε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για κάτι καλό.
ΦΑΣΗ ΤΩΝ 8
ΚΟΛΟΜΒΙΑ-ΠΕΡΟΥ 0-2
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ-ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ 1-1 (4-5)
ΒΡΑΖΙΛΙΑ-ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ 0-0 (0-2)
ΧΙΛΗ-ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ 1-2
Αλλάζει ο χάρτης της Λατινικής Αμερικής; Προς το παρόν, άλλαξε και πολύ μάλιστα. Δύο αγώνες κρίθηκαν στα πέναλτι. Ο Βιγιάρ πήρε μόνος του τους Βραζιλιάνους που πέταξαν στα σκουπίδια όλα τα εκτελεσμένα πέναλτι. Ρεσιτάλ αλά Ντουκαντάμ και η Παραγουάη στην επόμενη φάση, για πρώτη φορά από τότε που προκρίθηκε το καινούριο format διεξαγωγής της διοργάνωσης. Η Βραζιλία έχει πάντα το νου στο δικό της Μουντιάλ. Όμως, απέχει πολύ από αυτό, όχι μόνο χρονικά, αλλά και ποιοτικά. Πρέπει να δουλέψουν πολύ. Πάρα πολύ. Έχουν πολλά προβλήματα, αλλά και αρκετό χρόνο. Τους περιμένουμε! Αυτοί τουλάχιστον μας έχουν δώσει δείγματα επιστροφής, σε αντίθεση με κάποιους άλλους γείτονες τους...
Στον άλλο αγώνα, η Αργεντινή πιστοποίησε για πολλοστή φορά τη δυσαναλογία ποιότητας παικτών, και της αν-ικανότητας για τη δημιουργία ενός συνόλου φόβητρου που να προκαλεί τρόμο με το πέρασμα του. Και δε φταίει ο Τέβες ή ο Μουσλέρα αν θέλετε και το χαμένο πέναλτι. Πέρυσι ήταν η Γερμανία και τα τετράκις φανερωμένα δόντια της που έστειλαν τα παιδιά του Ντιέγκο για τα καλά στο καναβάτσο. Παλιότερα, η Βραζιλία με κάτι ξεγυρισμένες τριάρες. Η Αργεντινή είναι μια πριγκίπισσα που δε θα γίνει, μάλλον, ποτέ βασίλισσα. Και αυτό κάθε φορά γίνεται πίστη και βίωμα στους απογοητευμένους φίλους της. Ούτε το πλεονέκτημα της έδρας δεν μπόρεσε να εκμεταλλευθεί. Τώρα θα αρχίσει η πατροπαράδοτη φαγωμάρα για τον προπονητή της νέας αποτυχίας. Ο Μπατίστα θα πάρει τη θέση τόσων και τόσων δύσμοιρων που βίωσαν ανελέητη κριτική στο παρελθόν. Για μένα δεν έχει καμία σημασία πια ο προπονητής. Οι συνεχείς αποτυχίες τελικά αρχίζουν να μας βάζουν άλλες σκέψεις. Μήπως τελικά είναι υπερεκτιμημένα κάποια πράγματα; Δεν ξέρω, πραγματικά, δεν ξέρω...Οι Ουρουγουανοί με την καλύτερη εδώ και πολλά χρόνια φουρνιά παικτών καταφέρνουν να πετυχαίνουν μεγάλες προκρίσεις και διαδρομές. Το να φτάνεις για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά σε τετράδα τόσο μεγάλων τουρνουά σημαίνει πως είσαι ομάδα μεγάλης ποιότητας, που την παρασέρνουν οι κλασάτοι άσοι της σε όψιμες αναβάσεις δόξας-έστω και περιορισμένης έως τώρα. Η Ουρουγουάη είναι εδώ και μας το δείχνει για τα καλά!
Όταν με πήρε ένας φίλος και μου ανακοίνωσε το Κολομβία-Περού 0-2 δεν κρύβω πως σκέφτηκα σε πάρτι είναι, ευθυμία θα έχει, προχωρημένη ώρα γαρ, ωραίος τύπος είναι, πλάκα θα κάνει...Έλα, ντε. που δεν είχε τέτοιες προθέσεις. Ο Φαλκάο αστόχησε, το δοκάρι έκανε τα κόλπα του, και μετά έγινε αυτό που πραγματικά κούφανε τους πάντες. Δεν ξέρω τι είδους προπονητής είναι ο Μαρκαριάν, αλλά ο άνθρωπος είναι γάτα στο να κλέβει αγώνες. Το είχαμε δει και με τον Παναθηνα΄ι΄κό, το είχαμε δει κι αλλού-ακόμα και στη Νίκαια, αλλά και από το Περού;... «Πάει πολύ κάτι τέτοιο» Δε θυμάμαι ποτέ το Περού όσο παρακολουθώ ποδόσφαιρο, από το 1987, να έχει πετύχει κάτι παρόμοιο. Οι Περουβιανοί βιώνουν απίστευτες ποδοσφαιρικές, και όχι μόνο, στιγμές, δεν ξέρω αν θα το ξανακάνουν, πάντως κέρδισαν μια θέση στις μνήμες πολλών ανθρώπων.
Και δίπλα σε όλα αυτά η Βενεζουέλα. Με τον κόουτς Σέζαρ Φαρίας να περιγράφει τη ψυχοσύνθεση του με ανοιγμένη όρεξη συγκροτήματος του: «η Βενεζουέλα θέλει να πάει μακρύτερα». Γιατί όχι. θα απαντούσα εγώ. Και πολλοί άλλοι. Έρχεται μετά ο γκολκίπερ της ομάδας Βέγκα να δηλώσει ότι «το όνειρο μας ήταν πάντα να κερδίσουμε το Κόπα Αμέρικα» και σε στέλνει αδιάβαστο με συνοπτικές διαδικασίες... Το θέμα είναι ότι το πίστευαν τα θηρία και τώρα απέχουν δύο βήματα από ένα θαύμα που προσομοιάζει πολύ με το ελληνικό έπος στα πορτογαλικά γήπεδα το 2004. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ένα ξερό, αλλά άκρως περιεκτικό «ρε τι γίνεται στο ποδόσφαιρο...» Η Χιλή έχασε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για κάτι καλό.
ΦΑΣΗ ΤΩΝ 8
ΚΟΛΟΜΒΙΑ-ΠΕΡΟΥ 0-2
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ-ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ 1-1 (4-5)
ΒΡΑΖΙΛΙΑ-ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ 0-0 (0-2)
ΧΙΛΗ-ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ 1-2
ΗΜΙΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ
ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ-ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ-ΠΕΡΟΥ
Για τη συνέχεια τι να πει κανείς; Η λογική λέει Ουρουγουάη-Παραγουάη. Αλλά ποιος πάει με τη λογική εδώ και 18 ημέρες; Εγώ λέω Ουρουγουάη-Βενεζουέλα, έτσι για να παίξω, όχι σε κουπόνι πάντως, με τις πιθανότητες του ενστίκτου μου. Άμα κάτσει κανένα Περού-Βενεζουέλα, με καύσωνα κιόλας στην Αθήνα, μόλις που τη γλιτώνουμε τη θερμοπληξία. Να δούμε τι θα δούμε πάλι και τα ξαναλέμε... Η φάση των 8 και τα απίστευτα πεπραγμένα της μετέτρεψαν αίφνης και άρδην τη διοργάνωση σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχουμε παρακολουθήσει εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμα και αν η Αργεντινή και η Βραζιλία ξεκίνησαν πρόωρες διακοπές, το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο. Στο τουρνουά του απροσδόκητου κανένας και καμία δε μπορεί να πει όχι....
ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ-ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ-ΠΕΡΟΥ
Για τη συνέχεια τι να πει κανείς; Η λογική λέει Ουρουγουάη-Παραγουάη. Αλλά ποιος πάει με τη λογική εδώ και 18 ημέρες; Εγώ λέω Ουρουγουάη-Βενεζουέλα, έτσι για να παίξω, όχι σε κουπόνι πάντως, με τις πιθανότητες του ενστίκτου μου. Άμα κάτσει κανένα Περού-Βενεζουέλα, με καύσωνα κιόλας στην Αθήνα, μόλις που τη γλιτώνουμε τη θερμοπληξία. Να δούμε τι θα δούμε πάλι και τα ξαναλέμε... Η φάση των 8 και τα απίστευτα πεπραγμένα της μετέτρεψαν αίφνης και άρδην τη διοργάνωση σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχουμε παρακολουθήσει εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμα και αν η Αργεντινή και η Βραζιλία ξεκίνησαν πρόωρες διακοπές, το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο. Στο τουρνουά του απροσδόκητου κανένας και καμία δε μπορεί να πει όχι....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου