Ψηλαφίζει την σχολή του Μαρκαριάν ο Κώστας Μαρούντας και αποθεώνει τον τερματοφύλακα της Παραγουάης
Κάποιος κακεντρεχής με μεγάλη ευκολία θα μπορούσε να πει πως η παρτίδα…σώθηκε. Από τις 4 ομάδες των ημιτελικών προκρίθηκαν τα πιο βαριά ονόματα. Ουρουγουάη εναντίον Παραγουάης, λοιπόν, σε ένα ζευγάρι τελικού που δεν ήταν το πιο πιθανό πριν το εναρκτήριο λάκτισμα του τουρνουά, που δεν είναι και το πιο θελκτικό, που, όμως, δεν παύει να αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα αναμέτρηση.
Θέλω να σταθώ στην Παραγουάη. Οι άνθρωποι προκρίθηκαν στον τελικό χωρίς να κάνουν ούτε μια νίκη. Απίστευτο! Με πέντε ισοπαλίες θα διεκδικήσουν τον τίτλο της καλύτερης ομάδας της Λατινικής Αμερικής. Ο Βιγιάρ εξελίσσεται σε σύγχρονο Γκο΄ι΄κοετσέα, για όσους θυμούνται τον αργεντινό θαυματουργό του ιταλικού παγκόσμιου κυπέλλου του 1990. Έπιασε το πέναλτι και οι συμπατριώτες του την…καλή… Μετά από πολλά χρόνια η Παραγουάη διεκδικήτρια σε μια αξιοπερίεργη συνθήκη. Αυτό από μόνο του αποτελεί κατόρθωμα. Είχα μελετήσει πολύ αυτή την ομάδα στο περσινό Μουντιάλ. Μου έδειξε ένα συγκροτημένο σύνολο, μαχητικό και αξιόλογο. Με φανερή την αδυναμία να σκοράρει, επιβεβαιώνοντας την όποια καλή δουλειά γινόταν μέχρι τη δημιουργία της ευκαιρίας. Ομάδα του 7, που η τύχη την κάνει για 8, και με προκύπτουσα αποτελεσματικότητα που αγγίζει το 9. Δεν είναι η καλύτερη ομάδα, δεν έχει τα φόντα για να χαρακτηριστεί έτσι, όμως, είναι ικανή να σηκώσει την κούπα, γιατί έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη ικανότητα για τα δύσκολα με το δικό της ξεχωριστό και περίεργο τρόπο.
Κάτι που βίωσαν στο πετσί τους για τα καλά οι συμπαθέστατοι παίκτες της Βενεζουέλας. Ήταν καλύτεροι στον ημιτελικό και άξιζαν, για μένα, την πρόκριση. Έφτασα κοντά στην επιβεβαίωση της πρόβλεψης για τελικό Βενεζουέλα-Ουρουγουάη, αλλά δε το γράφω αυτό για να ευλογήσω τα γένια μου-και έχω και πολλά αυτές τις ημέρες ο άτιμος. Εξάλλου, απέτυχα, να ναι καλά και τα δοκάρια. Το μόνο βέβαιο πια είναι ότι ανέβηκε επίπεδο αυτή η ομάδα. Έβαλε παρακαταθήκες, απέκτησε αυτοπεποίθηση, και πια μπορεί να στοχεύει, αρχικά, στην πρόκριση στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Είναι η ευχάριστη έκπληξη της διοργάνωσης, και πιστεύω πως πολλοί θα θυμούνται για πάντα αυτή την διαδρομή της Βενεζουέλας στο φετινό Κόπα Αμέρικα.
Από την άλλη, η Ουρουγουάη δείχνει παρά τα αγωνιστικά προβλήματα που προκύπτουν κατά καιρούς πως διαθέτει ορισμένους από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στον κόσμο. Στον ημιτελικό, ήταν σειρά ενός από αυτούς να κάνει τα δικά του, και με τη μοναδική του κατάρτιση και τεχνοτροπία έστειλε την ομάδα του στον τελικό. Στη σύγχρονη ποδοσφαιρική εποχή το να διαθέτεις παίκτες όπως ο Φορλάν, ο Σουάρεζ, ο Καβάνι, δεν αποτελεί μονάχα πολυτέλεια, αλλά και διαβατήριο για μεγάλα πράγματα. Καταστάσεις που η ομάδα του κυρίου Ταμπάρεζ μπορεί να πραγματώνει με συνέπεια και προοπτική. Με πιθανή κατάκτηση του τίτλου γίνεται η Ουρουγουάη, αυτή η πολύ μικρή χώρα, η ηγέτιδα δύναμη της περιοχής, έχοντας τους περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Όταν συναγωνίζεσαι τη Βραζιλία και την Αργεντινή και πετυχαίνεις κάτι τέτοιο, είσαι, αυτόματα, κάτι πολύ σημαντικό και σπουδαίο…Όσο για τον κύριο Σουάρεζ στο πάνθεον της καριέρας του δίπλα στο σωτήριο χέρι του τελευταίου λεπτού του προημιτελικού με τη Γκάνα, θα προσθέσει το show του φετινού ημιτελικού, όπου μέσα σε λίγα λεπτά καθάρισε μόνος του τη... μπουγάδα. Μας επιφυλάσσει κάτι ακόμα ή εξαντλήθηκαν τα μαγικά του για φέτος; Κανείς δε μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτα... Αν, μάλιστα, πάει στα πέναλτι ο τελικός, ο κύριος Βιγιάρ θα προκαλεί τουλάχιστον μια ακόμα σταγόνα ιδρώτα περισσότερη από τη δεδομένη ποσότητα της περίστασης...
Το Περού πέτυχε πάρα πολλά. Ο Μαρκαριανισμός, ως σχολή και τεχνοτροπία, δικαιώθηκε πάλι, η χώρα μπήκε μετά από πολλά χρόνια για τα καλά στο προσκήνιο του ποδοσφαιρικού χάρτη. Δεν ξέρω αν θα ξαναεπαναλάβει σύντομα κάτι παρόμοιο, όμως, είναι πολύ αδόκιμο τέτοια ώρα να λέγονται τέτοια λόγια. Καταρχήν, προέχει ο μικρός τελικός για την τρίτη θέση που για τις δύο ομάδες, όσο απογοήτευση και αν προκάλεσαν οι αποκλεισμοί-και ειδικά αυτός της ομάδας του Φαρίας, είναι μια πολύ μεγάλη κατάκτηση που υπερβαίνει το απλό γόητρο...
ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΙ
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ-ΠΕΡΟΥ 2-0
ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ-ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ 0-0 (5-3)
Θα αποφύγω να πω το παραμικρό για τον τελικό. Να τον δούμε και θα τον σχολιάσουμε με την ευχέρεια του πλούσιου υλικού που θα έχουμε αποθηκεύσει στο σκληρό δίσκο της μνήμης και της κρίσης μας. Περιμένουμε πως και πως το πρώτο σφύριγμα του βραζιλιάνου διαιτητή, με το μυαλό πάντα στη στέψη και στη δόξα του μεγάλου νικητή που θα κυριαρχήσει στο Μονουμεντάλ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου