του Νίκου Περπερίδη
Η 1η αγωνιστική της Primera division για την περίοδο 2011-12 , ξεκινά απόψε (29 Αυγ 2011) για τους πρωταθλητές Ευρώπης και Ισπανίας .
Η Μπάρσα υποδέχεται στις 22:00 την Βιγιαρεάλ, σε έναν αγώνα που, περισσότερο από οποιονδήποτε, έχει ξεχωριστή σημασία για τον Βίκτορ Βαλντές.
Ο τερματοφύλακας των Καταλανών θα ισοφαρίσει σήμερα (και λογικά θα ξεπεράσει σύντομα) το ρεκόρ των 410 συμμετοχών με την μπλαουγκράνα φανέλα, ρεκόρ που κατέχει μέχρι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Άντονι Θουμπιθαρέτα, νυν τεχνικός διευθυντής του συλλόγου, ο οποίος υπήρξε ο “φύλακας άγγελος” κάτω από τα δοκάρια της Μπαρτσελόνα από το 1986 έως και το 1994.
Η 1η αγωνιστική της Primera division για την περίοδο 2011-12 , ξεκινά απόψε (29 Αυγ 2011) για τους πρωταθλητές Ευρώπης και Ισπανίας .Η Μπάρσα υποδέχεται στις 22:00 την Βιγιαρεάλ, σε έναν αγώνα που, περισσότερο από οποιονδήποτε, έχει ξεχωριστή σημασία για τον Βίκτορ Βαλντές.
Ο τερματοφύλακας των Καταλανών θα ισοφαρίσει σήμερα (και λογικά θα ξεπεράσει σύντομα) το ρεκόρ των 410 συμμετοχών με την μπλαουγκράνα φανέλα, ρεκόρ που κατέχει μέχρι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Άντονι Θουμπιθαρέτα, νυν τεχνικός διευθυντής του συλλόγου, ο οποίος υπήρξε ο “φύλακας άγγελος” κάτω από τα δοκάρια της Μπαρτσελόνα από το 1986 έως και το 1994.
Από τη χρονιά που ο “Θούμπι” αποχώρησε από την Βαρκελώνη, ξεκίνησε ένας ατέρμονος κύκλος αναζήτησης του διαδόχου του, καθώς ουδείς εκ των υποψηφίων “μνηστήρων” της θέσης, δεν φαινόταν ικανός να εμπνεύσει σιγουριά στην Καταλανική άμυνα. Κάρλος Μπουσκέτς (ναι, ο πατέρας του Σέρχιο..) Βίτορ Μπαϊα, Αρνάου, Ντιτρουέλ, Χέσπ, Ρέινα (ο γνωστός), Μπονάνο, κανένας τους δεν κατάφερε να αποδείξει πως άξιζε να είναι βασική επιλογή και αυτό ήταν σημαντικό πρόβλημα για μια ομάδα που είναι πάντα υποχρεωμένη να πρωταγωνιστεί.
Έτσι και αφού πέρασαν 8 ολόκληρα χρόνια από το αντίο του Θουμπιθαρέτα, την αγωνιστική περίοδο 2002-03, προάγεται στην πρώτη ομάδα της Μπάρσα, ένας πιτσιρικάς με…καρέ μαλλί, ονόματι Βίκτορ Βαλντές, ο οποίος προορίζεται για 3η εναλλακτική λύση, πίσω από τον διεθνή Αργεντινό, πρώην αρχηγό της Μπόκα Τζούνιορς, τον Ρομπέρτο Μπονάνο και από τον Γερμανό Ένκε (αυτός που έδωσε πρόωρα τέλος στη ζωή του, το καλοκαίρι του 2009!). Ο Βαλντές, παίρνει τις πρώτες του συμμετοχές και το καλοκαίρι του 2003, με την φυγή του Μπονάνο και την άφιξη του Τούρκου Ρουστού, φιλοδοξεί να παλέψει για να κερδίσει θέση βασικού στην αγαπημένη του ομάδα.
Όπερ και εγένετο! Η Μπάρσα δίνει φιλικά προετοιμασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ρουστού τραυματίζεται, ο Βαλντές τον αντικαθιστά, πραγματοποιεί εντυπωσιακές εμφανίσεις και τα υπόλοιπα είναι πλέον ιστορία! Ο Βαλντές , συμπληρώνει φέτος (2011-12) δέκα χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας κάτω από τα δοκάρια της Μπάρσα, διάστημα στο οποίο, τα επιτεύγματα του είναι εντυπωσιακά. 5 φορές πρωταθλητής Ισπανίας, 3 φορές πρωταθλητής Ευρώπης και 4 βραβεία Θαμόρα (διάκριση που απονέμεται κάθε χρόνο στην Ισπανία για τον κορυφαίο τερματοφύλακα της χρονιάς), είναι μόνο μερικές από τις διακρίσεις του, όλες με την φανέλα της Μπαρσελόνα, σε μια περίοδο, πιθανώς την καλύτερη στην ιστορία του συλλόγου.
Η αμφισβήτηση βέβαια προς το πρόσωπο του, δεν έλειψε κατά την διάρκεια της καριέρας του. Πολλοί ήταν αυτοί, ειδήμονες και μη, που υπερθεμάτιζαν πως «-η Μπάρσα έχει σπουδαία ομάδα, αλλά μέτριο τερματοφύλακα», «-ο Βαλντές είναι γκαφατζής, -παίζει επειδή είναι …δικό τους παιδί,-δεν έχει εξόδους»κ.τ.λ. Πράγματι ο Βαλντές είχε αδυναμίες, είχε όμως, όπως αποδείχτηκε, και τρομακτική θέληση, τσαγανό και φυσικά εξαιρετικά σωματικά προσόντα και αντίληψη, καθώς η ταχύτητα με την οποία βγαίνει συνήθως από την εστία του, για να προλάβει επικίνδυνες για την άμυνα των Καταλανών καταστάσεις, είναι παροιμιώδης, ενώ εξελίχθηκε επίσης και σε εξαιρετικό πασέρ.
Οι αμφισβητίες του βέβαια, κατάπιαν την γλώσσα τους για πρώτη φορά τον Μάϊο του 2006, όταν στον τελικό του Champions League στο Παρίσι, απέναντι στην Άρσεναλ, ο VV αποδείχτηκε καθοριστικός, σταματώντας δύο τουλάχιστον φορές, προσπάθειες ενός εκ των ικανότερων (τότε) επιθετικών στον κόσμο, του Τιερί Ανρί. Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως ο συγκεκριμένος τελικός ήταν κομβικός εκτός από την Μπάρσα (που σήκωσε την κούπα του Ch.L. μετά από 14 χρόνια) και για τον Βαλντές, ο οποίος άρχισε πλέον να αποκτά τον σεβασμό και τον πιο δύσπιστων, ενώ και η αυτοπεποίθηση του ανέβηκε στα ύψη.
Τα λάθη του μειώθηκαν στο ελάχιστο και τα δυναμικά του χαρακτηριστικά άρχισαν να έχουν όλο και μεγαλύτερη επίδραση στον τρόπο που αγωνιζόταν η Μπάρσα, γιατί, μη γελιέστε, ο τερματοφύλακας εκτός από την προάσπιση της εστίας του, σαφώς και συμμετέχει και στην ανάπτυξη της ομάδας του. Η αφετηρία της αγωνιστικής περιόδου 2011-12, θα βρεί τον Βαλντές βασικό για άλλη μια χρονιά κάτω από τα δοκάρια της Μπάρσα, να κυνηγάει πλέον, όσον αφορά τα ρεκόρ, μόνο τον εαυτό του!
Άλλωστε δεν θα έχει πλέον να ξεπεράσει κανέναν.
Είναι ήδη ο πιο επιτυχημένος τερματοφύλακας που φόρεσε ποτέ την μπλαουγκράνα φανέλα με το νούμερο ένα . Και είναι μόλις 29 χρονών..
Υ.Γ. Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, στο κεφάλαιο “Εθνική Ισπανίας”, φυσικά ο Βαλντές δεν θα ξεπεράσει τον Θουμπιθαρέτα, καθώς μπροστά του θα βρίσκει πάντα, περισσότερο λόγω..καταγωγής και λιγότερο λόγω αξίας (μεγάλης, δεν αντιλέγω), τον Ίκερ Κασίγιας. Έτσι, για να τα λέμε όλα!
El Capita.
Έτσι και αφού πέρασαν 8 ολόκληρα χρόνια από το αντίο του Θουμπιθαρέτα, την αγωνιστική περίοδο 2002-03, προάγεται στην πρώτη ομάδα της Μπάρσα, ένας πιτσιρικάς με…καρέ μαλλί, ονόματι Βίκτορ Βαλντές, ο οποίος προορίζεται για 3η εναλλακτική λύση, πίσω από τον διεθνή Αργεντινό, πρώην αρχηγό της Μπόκα Τζούνιορς, τον Ρομπέρτο Μπονάνο και από τον Γερμανό Ένκε (αυτός που έδωσε πρόωρα τέλος στη ζωή του, το καλοκαίρι του 2009!). Ο Βαλντές, παίρνει τις πρώτες του συμμετοχές και το καλοκαίρι του 2003, με την φυγή του Μπονάνο και την άφιξη του Τούρκου Ρουστού, φιλοδοξεί να παλέψει για να κερδίσει θέση βασικού στην αγαπημένη του ομάδα.
Όπερ και εγένετο! Η Μπάρσα δίνει φιλικά προετοιμασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ρουστού τραυματίζεται, ο Βαλντές τον αντικαθιστά, πραγματοποιεί εντυπωσιακές εμφανίσεις και τα υπόλοιπα είναι πλέον ιστορία! Ο Βαλντές , συμπληρώνει φέτος (2011-12) δέκα χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας κάτω από τα δοκάρια της Μπάρσα, διάστημα στο οποίο, τα επιτεύγματα του είναι εντυπωσιακά. 5 φορές πρωταθλητής Ισπανίας, 3 φορές πρωταθλητής Ευρώπης και 4 βραβεία Θαμόρα (διάκριση που απονέμεται κάθε χρόνο στην Ισπανία για τον κορυφαίο τερματοφύλακα της χρονιάς), είναι μόνο μερικές από τις διακρίσεις του, όλες με την φανέλα της Μπαρσελόνα, σε μια περίοδο, πιθανώς την καλύτερη στην ιστορία του συλλόγου.
Η αμφισβήτηση βέβαια προς το πρόσωπο του, δεν έλειψε κατά την διάρκεια της καριέρας του. Πολλοί ήταν αυτοί, ειδήμονες και μη, που υπερθεμάτιζαν πως «-η Μπάρσα έχει σπουδαία ομάδα, αλλά μέτριο τερματοφύλακα», «-ο Βαλντές είναι γκαφατζής, -παίζει επειδή είναι …δικό τους παιδί,-δεν έχει εξόδους»κ.τ.λ. Πράγματι ο Βαλντές είχε αδυναμίες, είχε όμως, όπως αποδείχτηκε, και τρομακτική θέληση, τσαγανό και φυσικά εξαιρετικά σωματικά προσόντα και αντίληψη, καθώς η ταχύτητα με την οποία βγαίνει συνήθως από την εστία του, για να προλάβει επικίνδυνες για την άμυνα των Καταλανών καταστάσεις, είναι παροιμιώδης, ενώ εξελίχθηκε επίσης και σε εξαιρετικό πασέρ.
Οι αμφισβητίες του βέβαια, κατάπιαν την γλώσσα τους για πρώτη φορά τον Μάϊο του 2006, όταν στον τελικό του Champions League στο Παρίσι, απέναντι στην Άρσεναλ, ο VV αποδείχτηκε καθοριστικός, σταματώντας δύο τουλάχιστον φορές, προσπάθειες ενός εκ των ικανότερων (τότε) επιθετικών στον κόσμο, του Τιερί Ανρί. Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως ο συγκεκριμένος τελικός ήταν κομβικός εκτός από την Μπάρσα (που σήκωσε την κούπα του Ch.L. μετά από 14 χρόνια) και για τον Βαλντές, ο οποίος άρχισε πλέον να αποκτά τον σεβασμό και τον πιο δύσπιστων, ενώ και η αυτοπεποίθηση του ανέβηκε στα ύψη.
Τα λάθη του μειώθηκαν στο ελάχιστο και τα δυναμικά του χαρακτηριστικά άρχισαν να έχουν όλο και μεγαλύτερη επίδραση στον τρόπο που αγωνιζόταν η Μπάρσα, γιατί, μη γελιέστε, ο τερματοφύλακας εκτός από την προάσπιση της εστίας του, σαφώς και συμμετέχει και στην ανάπτυξη της ομάδας του. Η αφετηρία της αγωνιστικής περιόδου 2011-12, θα βρεί τον Βαλντές βασικό για άλλη μια χρονιά κάτω από τα δοκάρια της Μπάρσα, να κυνηγάει πλέον, όσον αφορά τα ρεκόρ, μόνο τον εαυτό του!
Άλλωστε δεν θα έχει πλέον να ξεπεράσει κανέναν.
Είναι ήδη ο πιο επιτυχημένος τερματοφύλακας που φόρεσε ποτέ την μπλαουγκράνα φανέλα με το νούμερο ένα . Και είναι μόλις 29 χρονών..
Υ.Γ. Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, στο κεφάλαιο “Εθνική Ισπανίας”, φυσικά ο Βαλντές δεν θα ξεπεράσει τον Θουμπιθαρέτα, καθώς μπροστά του θα βρίσκει πάντα, περισσότερο λόγω..καταγωγής και λιγότερο λόγω αξίας (μεγάλης, δεν αντιλέγω), τον Ίκερ Κασίγιας. Έτσι, για να τα λέμε όλα!
El Capita.
1 σχόλιο:
"Αν δεν υπήρχε ο τελικός του 2006 στο Παρίσι,δεν θα έπαιζα πλέον στην Μπάρτσα. Αυτός ήταν ο αγώνας κλειδί, η πιο σημαντική μου βραδιά σαν παίκτης."
Η δήλωση ανήκει στον Valdes και την έκανε μετά τον αγώνα με την Villareal.
Θυμίζω ότι το άρθρο γράφτηκε πρίν από τον συγκεκριμένο αγώνα. ;)
Δημοσίευση σχολίου