Πεπ Γκουαρντιόλα,ο ανανεωτής του ποδοσφαίρου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σήμερα και αύριο στο συνέδριο των κορυφαίων προπονητών στη Νιόν της Ελβετίας ο Πεπ Γκουαρντιόλα θα είναι το κεντρικό πρόσωπο.Όχι μόνο γιατί είναι ο κυρίαρχος της χρονιάς που πέρασε σε τίτλους και κατακτήσεις διακρίσεων.Είναι γιατί απολαμβάνει τη γενική αποδοχή των συναδέλφων του και το σεβασμό της ποδοσφαιρικής κοινότητας για το έργο του και τη δουλειά του.Το δημιούργημά του όχι μόνο δε συνεχίζει να βρίσκεται στην κορυφή,αλλά μετεξελίσσεται και αλλάζει προς ένα αύριο γεμάτο ανανέωση. 

Έχουμε πατήσει χιλιάδες φορές τα πληκτρολόγια σ'αυτήν εδώ τη διαδικτυακή γωνιά για τον Πεπ Γκουαρντιόλα. Έχουμε γράψει, έχουμε αναλύσει το καλλιτέχνημά του, που λέγεται FCBARCELONA από πολλές πλευρές και διαφορετικές θεωρήσεις. Αμιγώς ποδοσφαιρικά, συστηματικά, ψυχολογικά, συγκυριακά. Έχουμε μιλήσει για τον ίδιο και την πορεία του, το όραμά του, την προσωπικότητά του, καθώς θεωρείται στον κόσμο του ποδοσφαίρου φιλόσοφος που δε βλέπει το ποδόσφαιρο τυπικά παικτικά και διαχειριστικά, αλλά το συνδέει με την ίδια τη ζωή και τις ανάγκες των ποδοσφαιριστών του. 

Και έχει χυθεί πολύ μελάνι στο διεθνή τύπο για το μυστικό της επιτυχίας του Πεπ Γκουαρντιόλα και τα αίτια της απογείωσης της Μπάρσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.Υπάρχουν οι τυπικές εξηγήσεις που δεν κολλάνε στην περίπτωση του Πεπ.Όπως η τετριμένη,σημαία σε κάθε στόμα χαζοφίλαθλου που διαβάζει μόνο τους ''κορυφαίους''δημοσιογράφους:''Καλός προπονητής γίνεται κάποιος μέτριος παίκτης κτλ.''Η ίδια άποψη διατυπώνεται και σε άλλους χώρους δημιουργίας. 

Ο Πεπ είναι όπως και η ομάδα του μια ιδιαίτερη περίπτωση δημιουργού.Το κράμα της προσωπικότητάς του είναι εκρηκτικό.Με μια ψυχοσύνθεση γεμάτη σοβαρότητα και ωριμότητα,όχι μόνο τώρα που αν και έχουν περάσει τα χρόνια, είναι πολύ μικρός ακόμα,αλλά από τη νεότητά του.Μη ξεχνάτε τη θέση που έπαιζε στη Μπαρσελόνα,θέση όχι επιθετικής εξωστρέφειας,αλλά εσωστρεφούς απόκρουσης των επιθέσεων και δημιουργίας.Από εκεί πίσω στην άμυνα έβλεπε πιάτο όλο το γήπεδο και μια dream team να χορεύει.Το καλύτερο πανεπιστήμιο.Γιατί ο Πεπ είναι από τους προπονητές που έπαιξαν μπάλα σε ύψιστο επίπεδο καταλύοντας τη γνώμη των ''ειδικών''γραφιάδων.Και το μίγμα γίνετα εκρηκτικότερο γιατί στα γονίδια του έχει τα στοιχεία μιας σχολής ποδοσφαίρου που την ενδιέφερε μόνο το θέαμα και το γκολ.Είναι προπονητής-παίκτης όχι προπονητής-προπονητής. 

Είναι προπονητής που δεν έχει βάλει στόχο του να γίνει η ομάδα του,να γίνουν οι παίκτες του αυτό που δεν έγινε αυτός,αυτό που δεν κατάφερε να παίξει αυτός γιατί ο θεός τον ξέχασε,γεμίζοντάς τον κόμπλεξ και απωθημένα για τα οποία πρέπει να πάρει την εγωιστική ρεβάνς χρησιμοποιώντας την κάθε ομάδα που προπονεί.Είναι προπονητής που ανανεώνει το ποδόσφαιρο προχωρώντας το πέρα από το παραδοσιακό παρελθόν στο οποίο μεγαλούργησε,αναζητώντας φιλοσοφικά το νέο,το μεταμοντέρνο που παρουσιάζει μπροστά στα μάτια μας.Το υλικό που έχει στα χέρια του τον βοηθά να πραγματώνει τα σχέσια του.Σχέδια που δεν έχουν να κάνουν με προβλέψιμες αλλαγές και τυπικές εξελίξεις συστημάτων.Έχουν να κάνουν με αλλαγή της ίδιας της δομής του ποδοσφαίρου,με κατάργηση θέσεων,με κατάργηση κινήσεων,με κατάργηση του ίδιου του εαυτού του στη διαδικασία του παιχνιδιού.Δεν είναι πια ο γενικός δερβέναγας μιας ομάδας που θα βάλει το πλάνο και που θα πρέπει να εκτελεστεί κατά γράμμα.Είναι εμψυχωτής-καθοδηγητής των παικτών του,που πατώντας πάνω στην παράδοση και τις διδαχές μιας ιδέας-νοοτροπίας για το ποδόσφαιρο,θα πρέπει να βγάλουν στο γήπεδο το δικό τους ξεχωριστό όραμα,τη δικιά τους ουτουπία,το δικό τους κόσμο,τα δικά τους όνειρα.Μαθαίνει και μεταλλάσεται και ο ίδιος απ'αυτούς και το ποδόσφαιρο ανανεώνεται και γίνεται κάθε φορά νέο,πρωτότυπο και μοναδικό.