Τσάβι: «Στην Μπάρσα δεν ξέρουμε να παίζουμε βρώμικα»

Εκτενή συνέντευξη στην El Mundo παραχώρησε ο Τσάβι Ερνάντεζ. Πρέπει κάποιος να είναι προσεκτικός μαζί του στις συνεντεύξεις γιατί είναι «μάγος» στο ν’ αλλάζει πάσες όπως κάνει και στο γήπεδο. Ακόμα κι αν από τους περισσότερους θεωρείται ο κορυφαίος Ισπανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, ο ίδιος προτιμά να κρατά χαμηλά τη μπάλα. 

Τσάβι: Μην το λέτε αυτό! Είμαι απλά κομμάτι μιας γενιάς μεγάλων ποδοσφαιριστών. Υπάρχουν ακόμα οι Πούγι, Κασίγιας, Πέδρο, Βίγια και άλλοι. Το θέμα είναι πως από την στιγμή που ο Λουίς Αραγονιές έβαλε το στοίχημα υπέρ του επιθετικού ποδοσφαίρου και το κέρδισε, όλος ο κόσμος μιλάει για μένα, τον Αντρεσίτο και τον Λίο. Οι κοντοί παίκτες (περίπου στο 1.70) κάποτε θεωρούνταν κακοί και παρείσακτοι. Τώρα μας αντιμετωπίζουν σα να είμαστε από άλλο πλανήτη!

ΕΜ: Έχεις το DNA της Μπάρσα?

Τσάβι: Είμαι Μπάρσα μέχρι το κόκκαλο που λένε. Στο παρελθόν, πολλές υπήρξαν οι ομάδες που με πλησίασαν και με δελεαστικές προσφορές, αλλά την Μπαρσελόνα την αγαπάω αληθινά.

ΕΜ: Νοσταλγείς την Μασία που πρόσφατα έκλεισε?

Τσάβι: Λίγο ναι. Ήταν σχολείο ζωής για μας. Εκεί μάθαμε να δείχνουμε σεβασμό, να στηρίζουμε και να είμαστε αλληλέγγυοι ο ένας απέναντι στον άλλον.

ΕΜ: Σίγουρα θα κάνατε και τα… δικά σας εκεί.

Τσάβι: Εγώ δε μπόρεσα να κάνω και πολλά, μιας και οι γονείς μου δεν με άφηναν να μένω εκεί τις περισσότερες νύχτες. Πολύ θα το ήθελα όμως! Περνούσαμε τόσο όμορφα εκεί…

ΕΜ: Παραείσαι πάντως φυσιολογικός για να είσαι από άλλο πλανήτη…

Τσάβι: Πιστεύω πως είμαι αρκετά φυσιολογικός. Όταν πηγαίνω στον κουρέα μου, μου λέει ότι έχω το χειρότερο μαλλί που έχει δει ποτέ του!

ΕΜ: Τι τατουάζ θα διάλεγες?

Τσάβι: Δεν έχω ιδέα. Είμαι αρκετά παρορμητικός και μου αρέσουν πολλά πράγματα. Τώρα μου αρέσει το τένις, οι ταινίες, το θέατρο. Για τατουάζ, θα διάλεγα κάτι που να έχει σχέση με την οικογένειά μου, τους φίλους μου, κάτι που θα δείχνει την μονιμότητα και την σταθερότητα. 

ΕΜ: Κάτι όπως «η αγάπη της μητέρας» ίσως?

Τσάβι: Με τίποτα! Θα ήταν πολύ κακόγουστο κάτι τέτοιο!

ΕΜ: Πού πρέπει να πάει κανείς για να βγει έτσι φυσιολογικός όπως εσύ?

Τσάβι: Τι πάει να πει «φυσιολογικός» ακριβώς? Έχω έναν ξάδερφο που έχει κάνει τατουάζ σχεδόν σε όλο το κορμί του, αλλά είναι εξαιρετικό παιδί. Αν κάποια μέρα βρίσκεσαι στα σύννεφα ή νομίζεις ότι είσαι κάτι το σπουδαίο, ακούς για παράδειγμα ότι συνέβη κάτι δυσάρεστο σε κάποιον φίλο σου και προσγειώνεσαι. 

ΕΜ: Όταν ξεκίνησες στην ομάδα έβγαζες 24 ευρώ. Τώρα…

Τσάβι: ήρθα στην Μπαρσελόνα όταν δεν είχα κλείσει ακόμα τα 11 μου χρόνια. Έπρεπε να πάμε στα γραφεία του συλλόγου για να πάρουμε τα λεφτά μας. Ήταν ωραία αίσθηση. Ένιωθες διαφορετικά.

ΕΜ: Τώρα ξέρεις πόσα βγάζεις? 

Τσάβι: Εννοείται πως ξέρω! Μόλις πληρωθήκαμε εξάλλου (γέλια)!!

ΕΜ: Υποθέτω ότι τα χρήματα είναι καλά δεδομένης της κρίσης. Πώς πάει η δουλειά που έχεις ανοίξει με τα κτηματομεσιτικά?

Τσάβι: Όχι και τόσο καλά. Είχαμε κι εμείς κάποιες συνέπειες λόγω της κρίσης. Κάποια τα νοικιάσαμε, άλλα τα πουλήσαμε αλλά αυτά τα κανονίζει περισσότερο η οικογένειά μου.

ΕΜ: Η γνώμη σου για τον Λαπόρτα?

Τσάβι: Έχει τις ιδιαιτερότητές του, αλλά έχει ένα μεγάλο καλό: δεν «μασάει». Είναι έντιμος και ποτέ δεν μας απογοήτευσε.

ΕΜ: Είσαι κάτι σαν χειρούργος του ποδοσφαίρου!

Τσάβι: Μου αρέσει ν’ αναλύω και να καταλαβαίνω όσο γίνεται καλύτερα το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο αρέσει σε πολλούς, αλλά λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να το καταλάβουν.

ΕΜ: Τι είναι αυτό που περισσότερο σ’ ενοχλεί?

Τσάβι: Η αδικία. Για παράδειγμα, αν κάποιος παίκτης δεν παίζει καλά σ’ ένα ματς αλλά σκοράρει το γκολ της νίκης, θα πάρει όλα τα εύσημα και τα συγχαρητήρια. Δε μ’ αρέσει καθόλου αυτό.

ΕΜ: Θα έρθουν κι άλλα κλάσικο. Δεν σ’ έχουν κουράσει αυτά τα παιχνίδια?

Τσάβι: Σε όλους μας αρέσουν αυτά τα παιχνίδια και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται. Και στους παίκτες αρέσει. Και υπάρχει, ας μην ξεχνάμε, η κοινωνικές και πολιτικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ μας.

ΕΜ: Αν θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε τον Γκουαρντιόλα με τον Φεράν Αντριά (έναν από τους καλύτερους σεφ στον κόσμο), τον Μουρίνιο με ποιον θα μπορούσαμε να τον συγκρίνουμε?

Τσάβι: Δεν είμαι ειδικός στην μαγειρική, αλλά ο Πεπ θα γράψει ιστορία στο ποδόσφαιρο. Ο Μουρίνιο θα κερδίσει κάποιους τίτλους.

ΕΜ: Πότε ήταν η τελευταία φορά που βαρέθηκες?

Τσάβι: Όταν πριν λίγες μέρες πήγα στο σπίτι μου στην Κόστα Μπράβα ολομόναχος και δεν ήξερα τι να κάνω. Όλοι δούλευαν!

ΕΜ: Δεν ήθελες να δεις το «Salvame» (σόου της ισπανικής τηλεόρασης)?

Τσάβι: Όχι με τίποτα! Κάποιοι από τους φίλους μου το βλέπουν, αλλά εμένα δε μ’ αρέσει. Αρκετοί όμως το βλέπουν σαν χόμπι. Εγώ προτιμώ να λύνω σταυρόλεξα.

ΕΜ: Λένε ότι σήμερα υπάρχουν δύο «όπια» για τον κόσμο: το ποδόσφαιρο και οι σκανδαλοθηρικές εφημερίδες.

Τσάβι: Αν σκεφτούμε την κρίση που υπάρχει, μακάρι να μπορεί το ποδόσφαιρο λίγο να κάνει τον κόσμο να ξεχνάει τα προβλήματά του.

ΕΜ: Γιατί δεν γίνεσαι ποτέ αντικείμενο σχολιασμού σε αυτές τις εκπομές?

Τσάβι: Γιατί είμαι εργένης υποθέτω!! Κι εγώ πηγαίνω στην Ίμπιζα όπως πολλές από τις διασημότητες όπως τους λένε, αλλά αποφεύγω να πηγαίνω στα μέρη που πηγαίνουν όλοι, απλά και μόνο για να τους δουν. 

ΕΜ: Σε πείραξε που δε μπόρεσες να συνεχίσεις τις σπουδές σου?

Τσάβι: Ναι με πειράζει. Αναγκάστηκα ν’ αφήσω το σχολείο στα 16 επειδή έπρεπε να προπονούμαι πρωί και απόγευμα. Θα ήθελα πολύ να έχω σπουδάσει κάτι όπως γεωγραφία ας πούμε. 

ΕΜ: Τα απογεύματά σου είναι ελεύθερα τώρα.

Τσάβι: Γι’ αυτό και κάνω μαθήματα αγγλικών. Οι ποδοσφαιριστές δυστυχώς είμαστε πολύ κακοί στ’ αγγλικά! Έτσι κι εγώ, ξεκίνησα μαθήματα.

ΕΜ: Ποια θα έλεγες ότι είναι η μεγαλύτερή σου αδυναμία?

Τσάβι: Σε συναισθηματικό επίπεδο, θα έλεγα καμία. Είμαι αρκετά σταθερός και φυσιολογικός. Είμαι τυχερός γιατί μπόρεσα να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ περισσότερο. 

ΕΜ: Δεν χρειάζεται όμως όπως και στην ζωή, να παίζεις και λίγο «βρώμικα»?

Τσάβι: Όπως σε κάθε παιχνίδι, αυτά γίνονται και στο ποδόσφαιρο. Εμείς όμως στην Μπαρσελόνα δεν ξέρουμε να παίζουμε «βρώμικα». Ούτε στο γήπεδο, ούτε στην ζωή.

ΕΜ: Αν έπρεπε να διαμαρτυρηθείς για κάτι, τι θα ήταν αυτό?

Τσάβι: Κάποια χαζά θέματα στα οποία προσπαθούν να δώσουν πολιτική χροιά, με κουράζουν. Πολύ συχνά με ρωτάνε αν θα πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στην Εθνική Ισπανίας ή την Καταλονία. Γιατί με ρωτάνε αυτό? Το έχουν ρωτήσει ποτέ τον Ντάνι Πεδρόσα ή τον Γκασόλ? Υπάρχουν πολλοί Καταλανοί που παίζουν σε εθνικές ομάδες, αλλά μόνο εμένα και τον Πούγι ρωτάνε γι’ αυτό. Μ’ έχουν κιόλας επικρίνει ότι δεν έχω δείξει τον απαραίτητο σεβασμό απέναντι στην Εθνική την στιγμή που έπαιξα στο Παγκόσμιο Κύπελλο τραυματίας.

totalbarca.com