Ο Κορνήλιος βρέθηκε αυτή τη φορά, για πέντε συνεχόμενες μέρες, στο ιστιοπλοϊκό σκάφος ενός φίλου του. Είχαν συναποφασίσει να αποχαιρετίσουν το καλοκαίρι κάνοντας μια περιήγηση σε νησιά του Αιγαίου. Μάλιστα, είχαν πάρει μαζί τους και ένα σεβαστό χρηματικό ποσό με σκοπό να πραγματοποιήσουν πλουσιότατα γεύματα σε διάφορα γραφικά ταβερνεία των νησιών που θα έπιαναν. Φυσικά, δεν είχαν πάρει μαζί τους κάποιον μετρητή χοληστερίνης. Κακό ή καλό αυτό, αυτό έκαναν, και δε μετάνιωσαν καθόλου. Όταν πια πλησίαζαν στο Πόρτο Ράφτη, πράγμα που σήμαινε το οριστικό τέλος αυτού του ταξιδιού, ο Κορνήλιος εκμυστηρεύθηκε στο φίλο του την πρόθεση του να αγοράσει και αυτός ένα ανάλογο σκάφος. «Ζηλεύω, και δε μπορώ να το κρύψω αυτό». Για να εισπράξει την πληρωμένη απάντηση σε χρόνο dt: Κάτσε καλά ρε. Είσαι σίγουρος; Αυτή την εποχή, στην Ελλάδα, μόνο ο Μαρινάκης αγοράζει δίνοντας ρευστό. Χα, χα, χα (παραλλαγή του Χο, Χο, Χο)
Η επιστροφή στη ραθυμία της αθηναϊκής πραγματικότητας προσομοίαζε σε βίαιη, αν και αναίμακτη, προσαρμογή. Κάτι διαφορετικό από την ήπια προσαρμογή που διακήρυττε στο πρόσφατο παρελθόν ο γνωστός γλεντζές της Ραφήνας, άνθρωπος του κεφιού και της διασκέδασης, αλλά όχι και τόσο των ευθυνών και του κόπου.
Το πρώτο βράδυ είχε μπάσκετ. Ο Κορνήλιος, είχε προσκαλέσει ένα φίλο του, τον Σπύρο, που στα πρώιμα του χρόνια έπαιζε μπάσκετ σε μια ερασιτεχνική ομάδα, για να δούνε ένα ματς. Ο φίλος του του είχε πει πως το μπάσκετ είναι άτιμο άθλημα. Μπορεί μια ομάδα στο 90% του αγώνα να τα κάνει όλα καλύτερα από την αντίπαλο, και να καθίσει για τρία λεπτά και να χύσει την καρδάρα και να γίνει το ματς ντέρμπυ από το πουθενά. Συγκέντρωση και μόνο συγκέντρωση. Αυτό είναι το βασικό του μότο γύρω από τα καλαθοσφαιρικά δρώμενα.
Καθώς μπήκε στο σπίτι ο Σπύρος είχε μαζί του κάτι διαφημιστικά φυλλάδια από κάποια ΙΕΚ, καθώς ξεκίνησαν οι εγγραφές για τη νέα σαιζόν. Τότε του ήρθε μια φαεινή ιδέα.
-Δεν ανοίγουμε καμία ιδιωτική εταιρία παροχής δικαστικών υπηρεσιών; Με τέτοιο μπάχαλο και τέτοιες δικαστηριακού περιεχομένου αντιδικίες στο ελληνικό ποδόσφαιρο θα είχαμε κονομήσει. (Αυτός ο άνθρωπος είχε πάντα το νου του στην κονομησιά. Ευτυχώς, που δεν πραγματοποιούσε τις ιδέες του, γιατί θα είχε γίνει πολύ αντιπαθής σε πολλούς... Ο Κορνήλιος και η λοιπή παρέα αρέσκονταν να τον πειράζουν. Ξέρανε πως πάνω από Κύρος Γρανάζης παρέμενε μια ευαίσθητη ψυχή, που παρασυρόταν από την επικαιρότητα)
-Ρε αυτό είναι παράνομο. Δεν προβλέπεται από καμία νομοθεσία.
-Ελα, ρε συ. Εδώ είναι Ελλάδα.
-Κατάλαβα. Θες να σου πάρω από τώρα κανένα σάκο με κούτες από τσιγάρα, για να γλιτώνω τα επισκεπτήρια στο άμεσο μέλλον;
-Κοίτα, αν με αναλάβει η αθλητική δικαιοσύνη κάτι θα βρω και θα τη σκαπουλάρω. Αν μπλέξω με την ποινική, τότε πρέπει κάτι πιο αποτελεσματικό και άμεσο να γίνει...
Αργότερα, είδαν το ματς, έφαγαν και ήπιαν και χώρισαν στη μία το βράδυ. Ο Κορνήλιος ψιλοχάρηκε γιατί ήθελε να δει, για πολλοστή φορά, ένα επεισόδιο του Κόκκινου Κύκλου. Σκέφτηκε, δε, πως ευτυχώς που δεν τον βλέπει ο Σπύρος, γιατί πάλι θα έπαιρνε στροφές το κεφάλι του... Αλλά, θα εξακολουθούσε να τον αγαπάει. Εξάλλου, όπως έλεγε και ο Τζον Ρηντ «Μισώ την αμαρτία, αλλά αγαπώ τον αμαρτωλό.»
Ο Κορνήλιος πριν κοιμηθεί θυμήθηκε ένα σκηνικό από τις ημέρες του βολταρίσματος με το ιστιοπλοϊκό. Καθώς το δικό τους απομακρυνόταν από τη Μήλο, έμπαινε ένα άλλο στο οποίο διακρινόταν ένας τύπος, που φόραγε μια μπλούζα της ΑΕΚ, να κοιτάζει προς το Νοτιά. Καθόταν εκεί ακούνητος, κάτι που προκάλεσε την περιέργεια του Κορνήλιου και της παρέας του.
-Τι κάνει ρε αυτός; Λες να του έπεσε το διαρκείας στη θάλασσα;
-Μπα, μάλλον περιμένει να φυσήξει Νοτιάς και να σκάσει κανένα έμβασμα από κάπου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου