Να γράφεις ποσοστά με μαρκαδόρο ...

Ο Κορνήλιος στράφηκε για πολλοστή φορά στη φύση. Η ίδια η συγκυρία τον ωθούσε σε κάτι τέτοιο. Ήταν η πρώτη βροχή μετά από μήνες και δεν ήθελε να τη χάσει. Του άρεσε να βρέχεται από τις σταγόνες που έπεφταν, να μουσκεύει ελαφριά, να αισθάνεται ότι γίνεται ένα με τη φύση, σε ορισμένες από τις πιο όμορφες στιγμές της. Κράταγε μαζί του και μια μπάλα, γιατί ήθελε να την καθαρίσει από τη σκόνη της αμετροέπειας. Ήταν σίγουρος πως δε θα λάσπωνε, όπως η σκόνη που καταβρέχεται από τα νερά του κοινωνικού υποκριτισμού. Κοιτώντας ψηλά τα γκρίζα σύννεφα απλά έβλεπε μια κλίμακα αναπαράστασης των δρώμενων πάνω στην ίδια τη γη. Ποτέ, όμως, δεν ξεχνούσε ότι ο ήλιος σύντομα θα ανέτειλε ξανά, χαρίζοντας τα ευεργετήματα του. Για τον Κορνήλιο Ντηλ αυτή η βροχή ήταν ευτυχία και χαρά.

Αργότερα, όταν είχε στεγνώσει για τα καλά, ανέτρεξε στο αγαπημένο του άλμπουμ, αυτό με τις καλύτερες επιλεγμένες φωτογραφίες που είχε βρει σε εφημερίδες και περιοδικά. Από ωραίες γυναίκες μέχρι εξέδρες γηπέδων με κυματιζόμενες πολύχρωμες σημαίες, από ιστορικές φωτογραφίες μεγάλων γεγονότων όπως η 11^η Σεπτεμβρίου μέχρι έργα τέχνης. Του άρεσε να ανατρέχει στις μνήμες των στιγμών και των σκέψεων που του γεννούσαν οι απεικονίσεις που αντίκριζε. Αυτή τη φορά επέμενε στη φωτογραφία μιας πανύψηλης κινέζας κοπέλας, πασίγνωστου μοντέλου, που είχε φωτογραφηθεί σε δυτικό fashion περιοδικό, φορώντας ένα μαύρο φουστάνι με φόντο ένα καλαίσθητο γραφείο επιχείρησης του Λονδίνου... Πίσω ξεχώριζε ένα πορτραίτο κάποιου γραβατωμένου τύπου, που σίγουρα δεν ήταν ο Μάο Τσε Τουνγκ, παρά ο υπεύθυνος μιας κολοσσιαίας επιχείρησης που καταπιανόταν με την παγκόσμια ναυτιλία και έχει ήδη επενδύσει σε μεγάλο λιμάνι της Ελλάδας. Ο Κορνήλιος το έριξε στον σαρκασμό: Μήπως μετά τον άραβα θα θελήσουν κάποιοι κινέζοι να αγοράσουν την ΠΑΕ ΠΑΟ; Πάντως θα ήταν προτιμότερο ο ενδιάμεσος να μην ήταν ο Τσάκας, αλλά η δεσποινίδα από την Κίνα. Και όχι για λόγους αισθητικής.»

Η ένδεια έχει τη δική της τακτική. Αναγνωρίζει το ποιοτικά ανώτερο όταν αυτό αφορά παγωμένο χρόνο, χωρίς να αναζητά ψεγάδια και χρησιμοποιώντας το ως επιχείρημα, που και μόνο η κατοχή του ανεβάζει τις μετοχές της κομπορρημοσύνης. Σε live συναντήσεις επιδιώκει να καταγράφει τα τρωτά στο πίσω μέρος του μυαλού και πλαγίως να τα θέτει στο τραπέζι ως επίδειξη ικανότητας και αναζήτησης μιας κίβδηλης ισοτιμίας. Ποτέ, όμως, δε μπορεί να καταλάβει ότι ο έλεγχος της κατάστασης δεν είναι ιδιοκτησία της. Μάλιστα, επιδιώκει την απώλεια του σημείου ισορροπίας της άλλης πλευράς και ενδόμυχα χαίρεται που την πετυχαίνει έστω και με όπλο το άκομψο. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτό αντιμετωπίζεται φαινομενικά με αμηχανία που στην ουσία της είναι επιλεγόμενη τακτική και όχι εγκλωβισμός στη γωνία; Αυτοβαυκαλισμός χωρίς μέτρο, αλλά και καμία ουσία. Ο εγωισμός θέλει πνευματικότητα, αλλιώς καταντάει κολύμπι απελπισμένου στη θάλασσα της ανισόρροπης αυτοπειθάρχησης. Το ακραίο σε κάθε τομέα είναι ο μετρητής του βάθους και της ποιότητας του μεσαίου. 

Στο ραδιόφωνο έπαιζε μια αθλητική εκπομπή. Ο παρουσιαστής αυτή τη φορά έβαλε μια ερώτηση προς τους ακροατές: Θέλετε καθαρό πρωτάθλημα με πολύ καλή μπάλα συνολικά και την ομάδα σας τέταρτη ή πρώτη θέση μέσα σε ένα περιβάλλον βρώμικο και με μέτριο επίπεδο μπάλας; Το τελικό ποσοστό θύμιζε διαιτησία ανθρώπου που θέλει να ικανοποιήσει τους ηγήτορες, σε παιχνίδι εκτός έδρας πολύ μεγάλης ομάδας. 10-90. Ο Κορνήλιος προβληματίστηκε. Πόσο μπροστά θα πάει στη ζωή του αυτό το 10%, πόσο φθοροποιό είναι αυτό το 90%; 

Θυμήθηκε ότι προχτές βγήκε από τα δικαστήρια της Ευελπίδων. Αρεσκόταν να πηγαίνει για να παρακολουθεί που και που ακροαματικές διαδικασίες. Για να οξύνει τη σκέψη του, για να μελετάει και να καταγράφει καταστάσεις και πρόσωπα. Από την τελευταία του παρουσία του έμεινε μια ατάκα που εκτόξευσε ένας κατηγορούμενος σε έναν εισαγγελέα. «Και εσείς στη θέση μου τι θα κάνατε;» Για να απαντήσει ο εισαγγελέας πως, «Θα σου απαντήσω έντιμα. Ναι, με τη διαφορά πως εγώ διάβαζα στην ηλικία σου για να μη χρειαστεί να το κάνω αυτό». Ο κατηγορούμενος έμεινε σιωπηλός για να απαντήσει μετά από κάποια δευτερόλεπτα: «Για τα δικά μου διαβάσματα που είναι βιωματικές λέξεις και προτάσεις-πορίσματα που γράφονται πάνω στα καλντερίμια της πόλης και τις μικρές ιστορίες ζωής, και τώρα αυτό κάνεις, αλλά οι λέξεις το ονομάζουν αλλιώς»

Στο δωμάτιο του ο Κορνήλιος είχε τοποθετήσει στον τοίχο πέντε μπλούζες ομάδων. Της Αργεντινής του 1994, της Γερμανίας του 1990, της Μπαρσελόνα του 2011, της Ίντερ του 2010 και της Λίβερπουλ του 1988. Σήμερα, έβαλε και μια έκτη. Κατάλευκη. Πάνω στο τραπεζάκι άφησε ένα μαρκαδόρο για να γράψει πάνω ο καθένας ότι θέλει. Ο ίδιος έκανε την αρχή, αλλά γύρισε ανάποδα τη μπλούζα. Τι έγραψε άραγε ο Κορνήλιος;