Αυλαία με υπόκλιση στο κοινό και χειροκρότημα!

Ψηλαφίζει τη γιορτή του μπάσκετ που μόλις τελείωσε ο Κώστας Μαρούντας

Ήταν ένα από τα καλύτερα ευρωμπάσκετ των τελευταίων χρόνων. Όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις, σχεδόν κάθε μέρα μας είχε γίνει μια αγαπημένη συνήθεια, αφού περιμέναμε να έρθει η ώρα για να παρακολουθήσουμε τους αγώνες. Τώρα, που τελείωσε θα βυθιστούμε στη γνώριμη κατάθλιψη των πρώτων ημερών, αλλά πολύ γρήγορα θα βάλουμε πλώρη για άλλα λιμάνια, για άλλες αθλητικές συγκινήσεις...

Ισπανία, Spain, Espana κοκ.  Οι πρωταθλητές Ευρώπης του 2009 έγιναν η πρώτη ομάδα μετά τη Γιουγκοσλαβία που έκαναν το repeat. Πέρασαν έτσι στην ιστορία του ευρωπα΄ι΄κού μπάσκετ. Μια δωδεκάδα που δίκαια ο Δημήτρης Χατζηγεωργίου στο τέλος της μετάδοσης του τελικού τοποθέτησε μέσα στις τρεις τέσσερις καλύτερες όλων των εποχών. Ακόμα και στις πέντε-έξι να είναι, πάλι σπουδαία είναι, θα πρόσθετα εγώ.  Μια ομάδα που παίζει επιθετική άμυνα για να πάρει τη μπάλα και να ξεχυθεί στον αιφνιδιασμό και στους σχεδόν σίγουρους δύο πόντους, αφού αρκούν μια δύο πάσες.  Μια ομάδα που στο σετ παιχνίδι διαθέτει όπλα μεγάλου βεληνεκούς, που κονιορτοποιούν με συνεχή ραπίσματα κυρίως την ψυχή της άμυνας που βλέπει πως ότι και αν κάνει, ματαιότης ματαιοτήτων.... Με τους αδερφούς Γκασόλ να συνιστούν ένα δίδυμο αξεπέραστο και ανίκητο, που στην καλή τους μέρα μετατρέπουν το δύσκολο σε απλό και το σπουδαίο σε συνήθεια.. Με το Ναβάρο να καθαρίζει-γυαλίζει το περίστροφο του, να σημαδεύει-πολλές φορές και χωρίς να βλέπει, να πυροβολεί και να το ξαναβάζει στη θήκη του δείχνοντας με το χέρι του ότι θα τα ξαναπούμε...σύντομα. Ακόμα και στην επόμενη φάση.  Με το χθεσινό Ιμπάκα να μετατρέπει τα κοψίματα στα αντίπαλα σουτ, σε απλό μάζεμα φρούτων από δέντρα. Ο ουρανός μαύρισε αρκετές φορές, αλλά αυτό προετοίμαζε το ολόχρυσο πάρτι των φούριας ρόχας, με τον ιταλό μαέστρο απλά να απολαμβάνει και να μη χρειάζεται να ιδρώνει και να παρεμβαίνει. Πολύ αυτόματη η νίκη στον τελικό, δε νομίζετε;.

Ήταν οι καλύτεροι, δίκαια βρέθηκαν ξανά στην κορυφή και το ταξίδι αυτής της αρμάδας μέσα στους λαβύρινθους της μπασκετικής ιστορίας συνεχίζεται χωρίς άγχος και ανασφάλειες. Έβαλαν 98 πόντους στον τελικό χωρίς να φορτσάρουν ιδιαίτερα, συντηρούσαν στο πολύ ρελαντί μια διαφορά και έδωσαν από νωρίς στους αντιπάλους τους να καταλάβουν πως σήμερα απλά επικυρώνεται η δεύτερη θέση, γιατί η πρώτη έχει ήδη κάτοχο.  Ο τελικός μετατράπηκε σε χαλαρή διεκπεραίωση και αν δεν λάμβανε χώρα η αλητεία του χτυπήματος του Ρούντι στον Πάρκερ θα τον ξεχνάγαμε γρήγορα.

Η Γαλλία, η Ρωσία, η ΠΓΔΜ έκαναν το περισσότερο που θα μπορούσαν. Έπιασαν την οροφή των δυνατοτήτων τους. Όπως για μένα και η Ελλάδα. Από τις υπόλοιπες ομάδες της οκτάδας, η Λιθουανία κρίνεται αποτυχημένη, καθώς δε νοείται να μένεις εκτός τετράδας από την ομάδα των τεσσάρων παικτών και των οκτώ αχθοφόρων-συν κάποιων διαιτητικών ανεκτικοτήτων που μαρτυρούν προνομιακή μεταχείριση. Αποτυχημένη είναι και η Σερβία που δεν προκρίθηκε καν στο προολυμπιακό. Επιστροφή στην εσωστρέφεια μετά από χρόνια και έντονος προβληματισμός για τη συνέχεια. Η Σλοβενία απλά μακαρίζει την κλήρωση της που ουσιαστικά αυτή την έφερε στην οκτάδα, γιατί αν είχε πέσει στους δύο πρώτους αρχικούς ομίλους, θεωρώ πως η είσοδος στη δωδεκάδα θα ήταν ότι καλύτερο γινόταν...

 

Θέλω να κλείσω τις αναφορές με την εθνική Ελλάδας. Σίγουρα πήγε καλά. Πέτυχε το στόχο που είχε θέσει και έχασε στις λεπτομέρειες την υπέρβαση. Έδειξε καλά στοιχεία, δίπλα στις αδυναμίες και τα κενά διαστήματα προ΄ι΄όν της απειρίας και του καινούριου της ομάδας. Φρόντισαν, δε, οι μπασκετικοί να βάλουν όλοι από πριν το πήχη χαμηλά, όχι μονάχα από μετριοφροσύνη και ρεαλισμό, αλλά, κυρίως, ως μαξιλαράκι ασφαλείας. Χρόνια τώρα καταφέρνουν με τέτοιους τρόπους να διατηρούν το φρόνημα ψηλά, και να λειτουργούν ως ασπίδες προστασίας σε αποτυχίες και καταποντισμούς και να προετοιμάζουν με έξυπνο τρόπο το έδαφος για μια ήπια μελλοντική προσαρμογή. Πέρα από αυτά, όμως, η αίσθηση που άφησε το τουρνουά της Λιθουανίας, όσο αφορά την ελληνική ομάδα, είναι πως μόλις τώρα ξεκίνησε να φυσάει ένας ευνοϊκός άνεμος, που αν μη τι άλλο θα πείσει και τους πιο δύσπιστους ότι η ομάδα αυτή παραμένει στα κορυφαία επίπεδα του ευρωπα΄ι΄κού ανταγωνισμού, με όρους επενδυτικής μελλοντοσύνης.  Ο Ηλίας Ζούρος δεν είναι αμέτοχος σε αυτό. Η πρώτη του -ικανοποιητική-  απόπειρα θα τον κάνει και αυτόν καλύτερο, εμπειρότερο και επιθετικότερο...Έχει αρχίσει ήδη να βρίσκει τα πατήματα του και αυτό μόνο οφέλη εξασφαλίζει. Απλά, ας συγκρίνουμε την περσινή διαχείριση του Καζλάουσκας και θα καταλάβουμε πολλά...

Καλό προολυμπιακό, λοιπόν!